Archives for category: Kanchi Maha SwamigaL Experiences

One of the outstanding classics of Kanchi Maha Periyava literature. If a reading of this article by Dr. D. Sundararaman does not purify and elevate you, I do not know what else will do that! Please read with patience and devotion. You will become a better person, I assure you!

Sage of Kanchi

Vedas FB

This is not a new book. Same one I published long back in English (http://wp.me/pu3GD-oQ). There are no words to explain about this book. At the end of this book, one would only envy “why can’t I be that Dr Sundararaman?” – such a blessed soul. His English itself was outstanding. Now, Shri Narayanan Bala had done an translation in Tamil, which brings the nativity to all of us – to me, that matters a lot – and added more flavor to this treasure! It isn’t an easy job to do such translation. Shri Narayanan has done a fantastic job. Our namaskarams to both Dr Sundararaman and Narayanan. I intend to do a video interview with Dr Sundararaman at the earliest – long due task at my end!

Here is the book at scribd for online reading and also a link to my google documents for download.

https://docs.google.com/file/d/0B6uAhaK8f6enZ241ZzlQTUprdXc/edit?usp=sharing

If the…

View original post 27 more words

Image

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.
By Dr.D.Sundararaman.

(Sundararaman, ‘that son of Duraiswamy’)

பகுதி——-1

விஸ்வரூப தரிசனம்.

1993—ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம் 7—ஆம் தேதி அன்று நானும் எனது மனைவி லக்ஷ்மியும் பெரியவாளைத் தரிசித்து,

வரப்போகும் எங்கள் மகன் குருப்ரசாத்தின் திருமணத்திற்கு ஆசீர்வாதம் பெறுவதற்குக் காஞ்சீபுரம் சென்றிருந்தோம். மடத்தை

அடைந்தவுடன், பெரியவாள் அன்றும் அதற்கடுத்த நாளும் தரிசனம் தருவதற்கில்லை என்று அறிந்தோம். இருந்தாலும், 11-30

முதல் 12 மணி வரை, நாங்கள், அவர் வழக்கமாக தரிசனம் தரும் இடத்தில் வரிசையாக, நின்றோம். பிறகு, ஸ்ரீ

விஜயேந்த்ரசரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் செய்த சந்திரமௌளீஸ்வரர் பூஜையைப் பார்த்துவிட்டு, பிரஸாதம் பெற்றுக்கொண்டு,

எங்கள் மருமான் ஸ்ரீ சந்த்ருவின் வீட்டிற்குச் சென்றோம்.

மதிய உணவு ஆன பிறகு, சுமார் 4-30 மணிக்கு, அதிருஷ்டவசமாக, பெரியவாள் மாலை தரிசனம் கொடுப்பாரோ என்ற

நம்பிக்கையில், மடத்திற்குத் திரும்பச் சென்றோம். விஷயம் அறிந்தவர்கள் அது சாத்யமில்லை என்று கூறி விட்டனர். சுமார்

5-30 மணிக்கு, எங்கள் பிரார்த்தனைக்குப் பலன் கிடைத்தது. பெரியவா, சொல்ப சமயத்திற்கு தரிசனம் தருவார் என்று

அறிந்தோம். சில நிமிஷங்கள் கிடைக்காதா என்று இருந்த எங்களுக்குப் பதினைந்து நிமிஷங்கள் தடையின்றி தரிசனம்

கிடைத்தது. பெரியவாளுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு ஸ்வாமிகள் என்னிடம் வந்து சொன்னார், ”பெரியவாளோட

நூறாண்டு நிறைவு வைபவத்தின் போது, ஒரு புஸ்தகம் வெளியிடலாமென்றிரு& #2965;்கிறோம்; பெரியவாளோடு நெருங்கிப்

பழகியவர்கள் எழுதிய கட்டுரைகள் அதில் பிரசுரமாகும்; அதில நீங்களும் உங்கள் அனுபவங்களை எழுத வேண்டும்.” என்று

கேட்டுக் கொண்டார். அந்த ஸ்வாமிகளை முதலில் எனக்கு யாரென்று தெரியவில்லை; அவர்தான் ‘மேட்டூர் ஸ்வாமிகள்’

என்று பிற்பாடு தெரிந்து கொண்டேன்.

‘உங்கள் அனுபவங்களை’ என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன், என் மனம் பல வருஷங்களுக்கு முன்பு ஒரு இரவு

நேரத்திற்குத் தாவிச் சென்றது; 1957—ஆம் வருஷம்; இடம்—ஓரிக்கை கிராமம்.; என்றைக்கும் என்னால் மறக்க முடியாத ஒரு

அனுபவத்தைக் கொடுத்த இரவு; பெரியவாளின் விஸ்வரூப தரிசனம் கிடைத்த இரவு. அன்றைய தினம் அவருக்கு மிகவும்

busy –ஆக இருந்த நாள். இரவு சுமார் 9—மணிக்கு எல்லா அணுக்கத் தொண்டர்களையும் பக்தர்களையும் சின்ன

காஞ்சீபுரத்திற்கு& #2986;் போகும்படி சொல்லிவிட்டார்.. ஒரு அணுக்கத்தொண்டரிடம& #3021;, “சுந்தரராமன் மட்டுமே இங்கு

இருக்க வேண்டும்” என்றார். அதற்கு அவர், “சுந்தரராமன் இன்னும் சாப்பிடவில்லை” என்றார்..

“அவன் இதற்குள் சாப்பாட்டை ‘skip’ பண்ண பழக்கமாயிருக்குமே” ——பெரியவா.

நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இதெல்லாம் ஆன பின், பெரியவா, களைப்பாக இருப்பதாகவும் குளிப்பதற்கு என்னை வெந்நீர்

தயார் செய்யும்படியும் கூறினார். அந்தப் பழைய வீட்டின் உள்முற்றத்தில் ஒரு மூலையில் ஒரு பானையில் வெந்நீர் சூடாகிக்

கொண்டிருக்கும் போது, , அவர் அந்த முற்றத்தின் நடுவில் ஒரு கௌபீனம் மட்டும் அணிந்து கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்..அ

;ந்த முற்றத்துக் கூரையில் இருந்த சில இடைவெளிகளின் வழியாக வந்த மங்கலான நிலா வெளிச்சம் மட்டும்தான் இருந்தது..

“உனக்கு என்னுடைய ஆரம்பக் கால கதை தெரியுமா?”——பெரியவா கேட்டார்.

“;எனக்கு கொஞ்சங்கூட தெரியாது”——நான்.

இதனைத் தொடர்ந்தது ஒரு முப்பது நிமிஷ நேரம், பெரியவாளின் பேச்சு. என்னிடம் அந்த சமயத்தில் ஒரு டேப் ரிகார்டர்

இல்லையே என்று வருந்தினேன். ஆனால், இது நடந்த வருஷம் தவிர மற்றது எல்லாம் அப்படியே பசுமையாக நினைவில்

இருக்கிறது. அது 1958—ஆக இருக்கலாம்.. ஆனால் தேதியும் நாளும் நினைவில்லை.. என்னுடைய கல்லூரி விடுமுறையின்

போது அங்கு சென்றிருந்தேன்.. அதற்கு முப்பத்திநாலு வருஷங்களுக்குப் பிறகும் அவர் சொன்னதின் முக்கியமான

விஷயங்கள் ஞாபகமிருக்கின்றன. நான் அப்பொழுது சிறிய பிராயத்தினனாக இருந்ததால் என்னுடைய ஞாபகசக்தி அத்தனை

நன்றாக இரூந்திருப்பதற்கி& #2994;்லை என்றும் இப்பொழுது நான் அதைப் பற்றி சொல்வது மிகைப்படுத்தி சொல்லப்பட்டிருக்க&

#2994;ாம் என்றும் வாசகர்கள் நினைக்கலாம். ஆனால், ‘உண்மையும் ; ஒருவருடைய அனுபவமும் காலத்தினால் என்றும்

மாறுவதில்லை’ என்பது சான்றோர் வாக்கு. நான் சொல்வதில் உண்மையல்லாததோ, மிகைப்படுத்தியதோ, தவறுதலோ

இல்லையென்பது என் துணிபு.

பெரியவாளுடனும் மற்றவர்களுடனுமான என்னுடைய ஸம்பாஷணைகளும், மற்றும் என்னுடைய எண்ணங்களுக்கும்

உணர்ச்சிகளுக்கும் உருக்கொடுத்ததும், என் தாய் மொழி தமிழிலேதான். என்னால் முடிந்த அளவு, மிகவும் ஜாக்கிறதையாக,

அதை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்துத் தந்திருக்கிறேன்.. இந்த பீடிகையோடு, அவர் என்னிடம் சொன்ன வரலாற்றின் முக்கிய

குறிப்புகளை——என் மனத்தில் ஆழப்பதிந்து விட்ட குறிப்புகளை——-இப்போ& #2980;ு சொல்கிறேன்.

பதின்மூன்று வயதில் அவர் காஞ்சி மடத்தின் பீடாதிபதிப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்ட சில நாட்களில், மடத்தின் மிக

மோசமான நிலைமையை அறிந்து கொண்டார். மடத்தில் பணி புரிபவர்கள் எதிலும் அக்கறை இல்லாமல் இருந்தனர். மடம்

கடனில் மூழ்கியிருந்தது. மடத்திற்குச் சொந்தமான நிலங்களை நிர்வகித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள், அவைகளிலிருந்து வந்த

வருமானத்தில் குறைந்த பக்ஷ அளவும் கூட மடத்திற்குக் கொடுப்பதில்லை. பக்தர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே சண்டையிட்டுக்

கொண்டிருந்தனர். மடத்தின் தினப்படி செலவுகளுக்குக் கூட, பக்தர்களிடமிருந்த& #3009; காணிக்கைகள் வரவில்லை.——ஒரு

சமயம் மடத்திற்குச் சொந்தமான ஒரு தங்கத் தட்டை அடகு வைத்துத் தினப்படி செலவை சமாளிக்குமளவுக்கு நிலைமை

மோசமாக இருந்ததாக மடத்தில் நீண்ட நாளாகப் பணி புரியும் ஒரு தொண்டர் வாயிலாக அறிந்தேன்.

பின் அவருடைய முதல் தேச யாத்திரையைப் பற்றிக் கூறினார். இந்த யாத்திரையின் போது அவர் சந்தித்த பல கஷ்டங்களைப்

பற்றி மிகவும் உணர்ச்சி வசமாகக் கூறினார். ஒரு இடத்தில், அவரை மிகவும் ஏளனமாகவும் கேவலமாகவும் பேசினர்;

ஏனென்றால், அவருடைய யாத்திரையின் போது நிறைய பெண்கள் அவரைத் தொடர்ந்ததுதான். இந்த யாத்திரையின் போது,

தேசத்தைப் பற்றியும், தேசத்தின் கஷ்டங்களைப் பற்றியும் நன்றாகத் தெரிந்து கொண்டதாகக் கூறினார். ஆங்கிலேயரின் ஆட்சி,

மஹாத்மா காந்தி, சுதந்திரப் போராட்டம் ஆகியவகளை எல்லாம் பற்றி நன்கு அறிந்தார். இந்தியத் தாய்நாட்டைப் பற்றிய

அவருடைய ஆழமான உணர்ச்சிகள் என் மனதை ஆழமாகத் தொட்டது.. இந்த என் சொந்த அனுபவத்தால் அவரை இந்நாட்டின்

மிக உயர்ந்த தேசபக்தராகவும் ஒரு உண்மையான இந்தியனாகவும் நான் மதித்தேன்.

இனி என்னுடைய மறக்க முடியாத அனுபவத்தின் கருவுக்கு வருவோம்.. வென்னீர் தயாரக இருந்தது; இந்த சங்கடமான

அவருடைய ஆரம்பகால அனுபவத்தின் நினைவிலிருந்து அவரைத் திருப்ப, நான் அவரிடம் கூறினேன், “ நீங்கள் பீடம்

ஏறியவுடன் இருந்த நிலைமை, இப்பொழுது என்னுடைய நிலைமையைவிட மோசமாக இருந்திருக்கும் போல இருக்கிறதே”

அவர் தொடர்ந்தார், “இப்போ என்னையும், மடத்தையும் பத்தி புகழ்ச்சியாக எழு.தறா. என்னோட பீடாரோஹண ஆரம்பகால

கஷ்டங்களைப் பத்தி யாருக்கும் தெரியலை போலருக்கு. யாரும் அதைப்பத்தி எழுதறதில்லை. ஆனா எனக்கு அதுகள்தான்

நன்னா ஞாபகத்தில் இருக்கு.. நீ என்னைப் பத்தி எழுதறப்போ, என்னோட ஆரம்ப கால கஷ்டங்களைப் பத்தி

எழுதணும்”—என்று தன் பேச்சை முடித்தார்.. எங்களுடைய ஸம்பாஷணை இப்படி முடியும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்ல&

#3016;.

நான் பெரியவாளிடம் உடனே சொன்னேன், “பெரியவா இப்போ என்னோட விளையாடறேள்; கேலி பண்றேள்.. நான்

ஒண்ணுமே இல்லை. எதையும் எழுதுவதற்கு, குறிப்பாக, உங்களைப்பற்றி எழுதுவதற்கு, எனக்கு ஒருக்காலும் ஸந்தர்ப்பம்

வரப்போவதில்லை, “

குளிப்பதற்குத் தயாராகிக்கொண்டே சொன்னார், “நீ கட்டாயமாக எழுதத்தான் போறே; நானும் பார்க்கத்தான் போறேன்.”
குளியல் முடிந்து, சிறிது நேரம் தியானத்திற்குப் பிறகு, மறுபடியும் தொடர்ந்தார், “ஒனக்கு ரொம்ப பசியாயிருக்குமே! நா

ஒன்னை வாரத்தில ஒரொரு நாள் ஒரொரு ஆத்தில சாப்பிட வெச்சுட்டேன். ஒனக்கு இந்த ஏற்பாட்டில இஷ்டம் இல்லேன்னு

எனக்குத் தெரியும். ஆனா, நீ ஒன்னோட கலாசாலைப் படிப்ப முடிச்சு நான் பார்க்க ஆசைப்படறேன். நீ ஒன்னோட ‘க்ளா’சுக்கு

அவசரமா கிளம்பறச்சே, அன்னிக்கு நீ சாப்பிடற வீட்டுல சாப்பாடு ‘ரெடி’’ யா இல்லேன்னா. சாப்பிடாமையே நீ

‘க்ளா’சுக்குப் போவே. முதல்லியே, அதுதான் சொன்னேன், ‘உனக்குத்தான் இப்போ சாப்பாட்டை ‘மிஸ்’ பண்ணிப்

பழக்கமாயிருக்குமே’ ன்னு.. இப்போ நீ பசியோட இருப்பேன்னு எனக்குத் தெரியும்.. இங்கே ஒண்ணும் இல்லே.. பாலில

ஊறவெச்ச அவல் கொஞ்சம் கொண்டுவந்து வெச்சிருக்கா.. வா! ரெண்டு பேரும் சாப்பிடலாம்.”

நான் ஒரு இலை கிடைக்குமான்னு பார்த்தபோது, என் வலது கையை நீட்டி, உள்ளங்கையை விரிக்கச்சொன்னார். ஒரு

கைப்பிடி அவலை அதில் வைத்து, சாப்பிடச்சொன்னார். . அவர் முதலில் சாப்பிட ஆரம்பிக்கட்டும் என்று நான் காத்திருந்த

போது, என்னை முதலில் சாப்பிடச்சொன்னார். . எனக்கு இரண்டு கைப்பிடிகள் கொடுத்தபின் அவரும் சாப்பிட்டார்! எனக்கு

மயக்கம் வரும்போல் இருந்தது (dazed) இருவரும் சாப்பிட்டுக்கோண்ட& #3007;ருக்கையில், நான் அவருடைய ஒளிவீசும்

முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தவண்ணமிருந்& #2980;ேன். அவருடைய மனசில் என்ன எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன என்று

என்னால் ஊகிக்க முடியவில்லை. அவருடைய முகத்தில் அனைத்துக் கடவுள்களின் உலகத்தைப் பார்க்கிற ஒரு ப்ரத்யேக

உணர்ச்சி என்னுள் எழுந்தது!. அவர் எனக்கு தன் விஸ்வரூப தரிசனத்தைத் தந்தருளுகிறார் என்று நினைத்தேன். என்னுடைய

அன்றைய உன்னத அனுபவத்தை இப்படித்தான் விவரிக்க முடியும்.

பிக்ஷை முடிந்ததும், ஒரு நீண்ட தியானத்திற்குச் சென்று விட்டார். அவரைக் கவனித்துக்கொண்டே, என் எண்ணம் ஓடியது,

‘மடத்துக்கு இது ஒரு நல்ல நேரம், அவருடைய புகழும் ஓங்கியிருந்த சமயம்; இப்போது எதற்காக, எதன் மேல் இவ்வளவு

தீவிரமாக தியானம் செய்கிறார்?’

அன்றைய இரவுக்குப்பின், “எனக்கு எப்பொழுதும் அந்த கஷ்டமான நாட்களே ஞாபகம் இருக்கும்”; “ நீ எழுதத்தான் போறே,

நான் பாக்கத்தான் போறேன்” என்ற அவருடைய வாக்குகளே என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. அவர் தந்த அந்த

அவலுக்குப் பிரதியாக என்னால் அவருக்கு ஏதேனும் செய்ய முடியுமா? என்று என்னையே நான் கேட்டுக் கொண்டேன். நான்

அவரை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அப்பொழுது அவ்வளவு அறிவு முதிர்ச்சி இல்லாமல் இருந்திருப்பேனோ

என்னமோ? அவருடைய நினைவிலேயே கழிந்த முப்பது வருஷங்களுக்குப் பின் இப்பொழுதும், அந்த என் நிலைமையில் எந்த

ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லை. இப்பொழுது நினைத்துப் பார்த்தால், இப்போதை விட அப்போதுதான் முதிர்ச்சி அதிகம்

இருந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. சில வருஷங்களுக்கு முன் அவரைப் புரிந்து கொள்ளும் வீண் முயற்சியைக்

கைவிட்டேன். ஆனால், அவர் அரவணைத்திருந்த, முக்கியமான, அவசியமான கொள்கைகள் எனக்குத் தெரியும்.. அவைகளைக்

கூடிய வரையில் அனுசரிக்க முயன்று கொண்டிருக்கிறேன். நான் பெரியவாளுடன் பழகியதைக் கண்ட பலரும், முக்கியமாக,

சிறு வயதினர், “ அவர் ஏதேனும் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தியதை நீ பார்த்திருக்கிறாய& #3006;?” என்று கேட்பதுண்டு.

அவர்களுக்கெல்லாம் என்னுடைய ஒரே பதில், “ நானே அவருடைய அற்புதங்களில் ஒன்றுதான்”

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி—–2

ஜனவரி 23-ஆம் தேதி மெட்ராசிலிருந்து நியூயார்க் போகும் flght—இல் நான் மேட்டூர் ஸ்வாமிகள் சொன்னதைப் பற்றியே

சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த 26 மணி யாத்திரையில் 8 மணி நேரம், நான் 1952 முதல் 1967 வரையிலான

பெரியவாளுடனான என்னுடைய அனுபவத்தை மறுபடி ‘வாழ்ந்து’ கொண்டிருந்தேன். எதிரில் உள்ள திரையில் ஹிந்தி

மற்றும் ஆங்கிலப் படங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தப& #3019;து, என் மனத்திரையில் வேறு ஒரு படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தத& #3009;.

எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டேன், ‘நானும் என்னுடைய கஷ்டமான நாட்களையே நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்.”

என்று. எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த என்னுடைய இரண்டாவது மகன் பிரபாகர் அதைக்கேட்டு, “யாரைப்பற்றி எதற்காக

நீங்களே சத்தமாகப் பேசிக்கொள்கிறீர்க& #2995;்?” என்று கேட்டான். அட்லாண்டிக் சமுத்திரத்தின் மேல் 30,000 அடி உயரத்தில்

பறந்து கொண்டிருந்தபொழுது அதை நிச்சயமாக எழுதுவது என்று உறுதி கொண்டேன். வீட்டை அடைந்த பின், ஜனவரி 25

—ஆம் தேதி இரவு எழுத ஆரம்பித்தேன். அதன் பின் வரிசையாக எட்டு இரவுகள், ஒவ்வொரு இரவிலும் நான்கு மணி நேரம்,

விடாமல் எழுதினேன். ஒவ்வொரு இரவும் அந்த அனுபவங்களைத் திரும்ப ‘வாழ்ந்து’ கொண்டிருந்தேன். அது அத்தனை

சுலபமாக இருக்கவில்லை. வீட்டில் நான் மட்டும் தனியாக இருந்தேன் (என்னுடைய மனைவி என்னுடன் அப்போது திரும்பி

வரவில்லை). ரமணியின் புல்லாங்குழல் இசையும் லால்குடி ஜயராமனின் வயலின் இசையும் மாத்திரமே கேட்டுக்

கொண்டிருந்தது. பெரியவாளுக்குக் கர்னாடக இசையில் இருந்த ஆர்வம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது, முக்கியமாக, வீணை

இசையில். எங்கே இதை தொடங்குவது என்று ஆலோசித்தேன். முன்னால் எழுதியுள்ள ‘அந்த இரவின் விஸ்வரூப

தரிசனத்திலேயே தொடங்கினேன். எனக்குத் தெரியும், அவர் நினைத்தால் நான் எழுதுவதை நிச்சயமாகப் பார்ப்பார் என்று.

இனித் தொடர்வது என்னுடைய சொந்த விஷயம். படித்து முடிக்கும் வாசகர்கள்,, பெரியவாள் என்னுடைய வாழ்க்கையில் எந்த

விதமான ஒரு பாத்திரமாக இருந்திருக்கிறார் என்று அறிந்து கொள்வர். பெரியவா அவருடைய பரிசோதனைகளுக்கு என்னை

ஏன் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று, இப்பொழுதும் நான் ஆச்சரியப்படுவதுபோ& #2994;வே, அவர்களும் ஆச்சரியப்படுவர். அவருடைய

கடாக்ஷம் எனக்குக் கிடைப்பதற்கு நான் அருகதை உடையவனே இல்லை. நான் எழுதியதில், பெரியவாளுக்குப் பல

துறைகளிலும் இருந்த மிக உயர்ந்த திறமையையும் அறிவையும் பற்றி நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; என்னுடைய வழியில்

எழுதியிருக்கலாம்; ஆனால் அந்த முக்கிய விஷயம் பற்றி எண்ணும்பொழுது நான் என்னை ஒரு கடைநிலை சிஷ்யனாகவே

கருதுகிறேன்.

1952—இல் இருந்து 1967 வரை உள்ள பதினைந்து வருஷங்கள் பெரியவாளுடன் நெருங்கிப் பழகும் பாக்யம் கிடைத்தது.

முக்கியமாக, 1952 முதல் 1960 வரையிலான என்னுடைய பள்ளிமாணவ நாட்களில் பெரியவாளுடன் மிக நெருங்கிப் பழகும்

வாய்ப்பு கிடைத்தது. என்னுடைய பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் அவருடைய அணுக்கத் தொண்டனாக பணியாற்றினேன்.

அவருக்கு என் மேல் ஒரு ப்ரத்யேக அன்பு இருந்தது. மடத்தில் உள்ளவர்களும் மடத்திற்கு வருகிறவர்களும் இதை

உன்னிப்பாகக் கவனித்தனர்; என்மேல் பொறாமையும் கொண்டணர். நான் இதை மிகவும் ரஸித்தேன்! ஒருமுறை, மடத்தின்

மானேஜர் ஸ்ரீ விஸ்வனாத ஐயர் (எனக்கு மிகவும் பிடித்தவர்), பெரியவா நெடுநேரமாக தியானம் செய்துகொண்டிருந்த

அறைக்குள் செல்ல விரும்பினார். தட்டிக்கதவுக்கு அருகில் நான் காவல் இருந்தேன். விஸ்வநாத ஐயர், பெரியவாளிடம் மிக

முக்கியமான ஒரு விஷயம் தெரிவிக்க உள்ளே போகவேண்டும் என மிகவும் வற்புறுத்தினார். நான் அவரிடம் பணிவாக

ஆனால் உறுதியாக, அவர் யாராயிருந்தாலும் எனக்குக் கவலையில்லை, இப்போது உள்ளே போக முடியாது என்று மறுத்தேன்.

அவர் கோபமடைந்து, மடத்தில் இருந்த பக்தர்கள் மத்தியில் கத்தினார், “அந்த துரைஸ்வாமி ஐயரோட பையன் சுந்தரராமன்

மடத்துக்கு வந்துட்டா, பெரியவா அவனுக்கு முழு அதிகாரம் கொடுத்துடறா! மடமே அவனோட அரசாங்கமாயிடறது.” அன்று

பிறகு ஒரு சமயம் அவர் பெரியவாளிடம் இதைப்பற்றிப் புகார் சொன்னார். அதற்குப் பெரியவா தந்த பதில், “ அவன் என்னை

இத்தனை நன்னா பாத்துக்கறதுக்கு, நீன்னா அவனுக்கு நன்றி சொல்லணும்?”

இந்த ஏழை ஸ்கூல் மாணவனான என்னிடம் ஏன் பெரியவா இத்தனை அன்பும் பரிவும் வைத்திருக்கிறார்? இந்தக்

கடாக்ஷத்தைப் பெற நான் அவருக்கு என்ன செய்து விட்டேன்? பல வருஷங்களுக்கு முன், நான் அவரைத் திடீரென்று விட்டு

விட்டுப் போன பின்னாலும், வெகு தொலை தூரத்தில் இருந்த போதிலும், அவர் என்னை விடாது ஆசிர்வதித்திருக்க&

#3007;றார் என்று எண்ணும்போது என் மனது வெடித்துவிடும் போல் இருக்கிறது.

1985—இல், நான் மெக்ஸிகோ நகரத்தில் வசித்து வந்தேன். ஒரு நாள், காஞ்சீபுரத்தில் இருக்கும் என் மருமான்

சந்த்ருவிடமிருந்த& #3009; எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது. கடைசியாக அவனிடம் இருந்து கடிதம் வந்து பல மாதங்கள்

ஆகியிருந்தன. அவன் கடிதம் எழுதியதற்கு முதல் நாள் பெரியவாளைத் தரிசிக்கக் காஞ்சீபுரம் சென்றிருக்கிறான். எப்போதும்

போல் பல பக்தர்களும் அணுக்கத்தொண்டர்கள& #3009;ம் இருந்தனர். திடீரென்று, சம்பந்தமே இல்லாமல், பெரியவா

எல்லோருக்கும் ஒரு புதிர் போட்டார்.

“நான் ஒத்தனை மனஸால் நினைத்தேன். அவன் பறந்து போயிட்டான். யார் அவன்?”

(anusham163’s comment at this stage: இதைப்படித்த எனக்கு துக்கம் பீரிட்டுக்கொண்டு வந்து கதறி அழுது

விட்டேன். எத்தனை ஒரு அன்பு இருந்திருந்தால் பெரியவா வாயிலிருந்து இந்த வார்த்தைகள் வந்திருக்கும்? நம்மைப்போன்ற

ஸாதாரண மனிதர்களுக்குத்தா& #2985;் சுகம், துக்கம், போன்ற உணர்ச்சிகள். மஹான்களுக்கு அதொன்றும் கிடையாது

என்றாலும், பெரியவா மனசில் அன்புடன் கூட, “திடீரென்று ஒரு நாள் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் இந்த இடத்தை விட்டுப்

போயிட்டானே” என்ற தாபம் அந்த வார்த்தைகளில் தொனிக்கிறதோ என்ற எண்ணத்தில்தான் நான் அப்படி அழுதேன்.

ஆனால் அவர் எதை நினைத்து அவ்விதம் சொன்னார் என்று யாரால் சொல்லமுடியும்?)

அரைமணி நேரம் ஆனபிறகும், அந்தப் புதிருக்கு யாராலும் விடை சொல்ல முடியவில்லை. பெரியவாளே கடைசியில் புதிரை

அவிழ்த்தார், “அந்த துரைஸ்வமியின் பையன் சுந்தரராமந்தான் அவன்”

பெரியவா எதற்காக என்னைப்பற்றி அன்றைய தினம் குறிப்பிட வேண்டும் என்று ஒருவருக்கும் தெரியவில்லை. அந்த

கடிதத்தைப் படித்து முடித்தவுடன், என்னை நம்புங்கள், என்னுடைய இதயம் நின்றுவிட்டது போல் இருந்தது; அழுதேன்.

மனைவி கடைக்குப் போயிருந்தாள். பெரிய பையன் நியூயார்க்கில் படித்துக்கொண்டிரு& #2984;்தான்; இரண்டாமவன் பள்ளி

சென்றிருந்தான். இன்றைக்கும், நான் அன்று ஏன் ‘collaapse’ ஆகவில்லை என்ற ஆச்சரியம்.. என் மனைவி திரும்பி

வந்ததும், என் முகத்தைப் பார்த்து விட்டு, “ஏன் உங்கள் முகம் இப்படி பேயறைந்தாற்போல் வெளிறிப்போயிருக்க& #3007;றது?”

என்றாள். சந்த்ருவிடமிருந்த& #3009; வந்த கடிதத்தை அவளிடம் கொடுத்தேன். படித்து முடித்தவுடன், “ இது ஒரு நல்ல

சகுனம். நீங்கள் சதா அவரைப்பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிர& #3009;க்கும் போது, அவர் உங்களை நினைப்பது இயற்கையே.

நீங்கள் சொல்லாவிட்டாலும், எனக்கு அது நன்றாகத் தெரியும்.”

ஆம்; அது உண்மைதான். எப்பொழுதும் நான் அவரைப்பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சென்னையின் கடற்கரை,

இந்துமஹாசமுத்ரத்த& #3007;ன் கடற்கரைகள், அரேபியக்கடல், பஸிஃஃபிக், அட்லாண்டிக், ப்ளாக் ஸீ, ஜெர்மனியின் அடர்ந்த

காடுகள், ஆல்ப்ஸ், என்று உலகத்தின் எந்த மூலையிலிருந்தாலும& #3021;, அவருடைய நினைவு என்னை விட்டு

அகலவில்லை. மனஸில் நிம்மதியே இல்லை. அவரை விட்டுப் பிரிந்து வந்தது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம், இந்தப்

பிறவியிலேயே அவருடைய அருகாமையில் ஜன்ம சாபல்யம் அடைவதற்கான ஒரு அரிய வாய்ப்பை இழந்து விட்டேனே,

என்ற நினைவுகளே என் மனத்தின் மேல் மட்டத்தில் இருந்தன. எனக்குக் கிடைத்த இதே வாய்ப்பு வேறொருவனுக்குக்

கிடைத்திருந்தால், அவன் வேறே எந்த ஒரு பாக்யத்திற்காகவும& #3021; பெரியவாளை விட்டுப் போயிருக்க மாட்டான்.

ஆனாலும் இத்தனை வருஷங்களுக்கு அப்புறமும் அவரை நேருக்கு நேர் சந்திக்க ஆசை ஏற்படவில்லை. நேருக்கு நேர் பார்க்க

பயமாயிருந்தது என்று கூட சொல்லலாம்.1952 முதல் 1967 வரையிலான சமயத்தில் பெரியவாளுடன் இருந்த அந்த மறக்க

முடியாத, சந்தோஷம் மிகுந்த அந்த நினைவுகளிலேயே நான் வாழுகிறேன்; தொடர்ந்து அப்படியே வாழவும் விரும்புகிறேன்.

என்னைப் பற்றியும், என் வாழ்க்கையில் பெரியவாளின் பங்கு எவ்வளவு என்றும் எழுதுவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு, 1967—ஆம்

வருஷத்தில் கிடைத்தது. Mathematics—இல் doctorate பண்ணுவதற்கு நியூயார்க்கில் உள்ள கொலம்பியா

யுனிவெர்சிடியில் apply பண்ணவும், fullbright foundation—இல் travel grant—க்காகவும் உள்ள

விதிமுறைப்படி, என்னைப்பற்றி ஒரு சிறிய கட்டுரை எழுதி சமர்ப்பிக்க வேண்டியிருந்தது. நான் எழுதிய கட்டுரையின்

இரண்டாவது பாராவை இங்கே தருகிறேன்.

“என்னுடைய குடும்பம் மிக ஏழ்மை நிலையில் இருந்தது. கலாசாலைப் படிப்பைப் பற்றி கனவிலும் நினைக்க முடியாத

நிலைமை. அப்பொழுதுதான் என் வாழ்க்கையில் ஒரு திருப்பு முனை வந்தது. அப்பொழுது காஞ்சி சங்கர மடத்தின் ஆச்சார்யர்,

ஜகத்குரு ஸ்ரீ சங்கராச்சார்ய ஸ்வாமிகள், கலாசாலைப் படிப்பைத் தொடர எனக்கு இருந்த மனமார்ந்த ஆசையைக் கண்டு

மகிழ்ந்தார். அவருடைய ஆசீர்வாதத்தாலும் அவர் ஏற்பாடு செய்த பண உதவியாலும், கலாசாலையில் என்னால் படிக்க

முடிந்தது. அவருடைய ஆசியும் உதவியும் இல்லையென்றால் , என்னுடைய மேல்படிப்பை, என்னால் தொடர்ந்திருக்கவும&

#3021; முடியாது, இந்த சுயசரிதம் எழுத வேண்டிய அவசியமும் இருந்திருக்காது.”

நான் 1967—இல் என்ன எழுதினேனோ, அதற்கு மேலேயே இன்றும்,(1993) பொருந்தும். இன்று நான் எழுதும் இந்தக் கட்டுரை,

அவருடைய ஆணித்தரமான ஆசையை (நீ எழுதத்தான் போகிறாய்) நிறைவேற்றுவதாகும். இந்தக் கட்டுரையை நான்

இங்கேயே முடித்திருக்கலாம். ஆனால், பெரியவாளுடனான என்னுடைய அனுபவங்களை வாசகர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள

விரும்புகிறேன்.

தொடரும்……….

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

(Dr.D.Sundararaman)

பகுதி—3.

உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பு.

இந்த என்னுடைய கட்டுரையை சரியாகப் புரிந்துகொள்வதற்க& #3009;, என்னுடைய ஆதிகால வரலாறு, என் குடும்பத்தின்

பின்னணி, மற்றும் என்னுடைய துன்பங்கள் நிறைந்த நாட்கள் எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். என்னுடைய

முதல் பன்னிரண்டு வருஷ வாழ்க்கையில், சந்தோஷமான நேரம் என்று எதுவும் இருந்ததாகவே நினைவில்லை, ஒன்றே

ஒன்றைத் தவிற—–1947—ஆம் ஆண்டு நம் நாடு சுதந்திரம் அடைந்த தினத்தில், எங்கள் ஊரில் நடந்த விழா அது. நாட்டுக்கு

சுதந்திரம் என்பது என்ன என்று அப்போது எனக்கு விளங்கவில்லை.

1950 வாக்கில் என்னுடைய பெற்றோர்கள், தென்னாற்காடு மாவட்டம் திருக்கோயிலூர், மற்றும் திருவெண்ணைநல்லூர்

அருகே இருந்த டி.குளத்தூர் என்ற கிராமத்தில் வசித்து வந்தனர். அதுதான் என்னுடைய அம்மாவின் பிறந்த ஊர்; அங்கிருந்து

5 மைல் தொலைவில் இருக்கும் கொடியூர் என்ற ஊர் என் தந்தையின் பிறந்த ஊர். என்னுடைய அம்மாவின்

திருமணத்தின்போது, அவளுக்கு வயது ஐந்து! கல்யாணத்திற்கு சில வருஷங்கள் பின், என்னுடைய அப்பா குளத்தூருக்கு வந்து

விட்டார். சுந்தரேச ஐயர் என்பவரின் ஒரே மகளான என் அம்மாவுக்கு, அவரிடமிருந்து பல ஏக்கர் விளை நிலங்கள்

சொந்தமாயின. என் தந்தை, ‘எலிமென்டரி’ ஸ்கூல் படிப்பு முடிந்தவுடன், வேதங்கள் படிக்க முற்பட்டார். ஆனால்

வேதபாடசாலைப் படிப்பை முடிக்கவில்லை. அவருடைய முன்கோபம் மிகவும் பிரஸித்தமானது! அதனால் பல வேலைகளை

இழந்து, கடைசியில் ,மேட்டுக்குப்பம்—ப 97;ந்தூர் கிராமங்களின் தாற்காலிக மணியக்காரராக (village munsiff) ஆனார்.

சிறுபையனாயிருந்த அந்த வேலைக்குரிய வாரிசு, வயது வந்தபின், அவருக்கு இருந்த அந்த வேலையும் போயிற்று. அதன்

பிறகு, வக்கீல் குமாஸ்தாவாக, சொந்தமாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்தார். படிப்பறியாத அந்த கிராம மக்களின் ‘கேஸ்’களை

திருக்கோயிலூர் மற்றும் கடலூர் வக்கீல்களிடம் கொண்டு கொடுத்து ஏதோ கொஞ்சம் வரும்படி வந்தது. ஆனால் அந்த

கிராமத்தின் பெரும்பாலான மக்கள் நல்ல குணத்தினால், பெரும்பாலான ‘கேஸ்’களை உள்ளூர் பஞ்சாயத்தில் வைத்தே

தீர்த்துக் கொண்டனர். என்னுடைய தந்தையின் வருமானம் ஒன்றுமில்லாமல் ஆயிற்று. ஒவ்வொரு வருஷமும் என் தாய்

ஏக்கர் ஏக்கராகத் தன் நிலங்களை விற்கத் தொடங்கினார். 1950—ஆம் வருஷத்தில் எங்கள் குடும்பத்தின் நிலைமை

நம்பிக்கையற்ற மிக மோசமான நிலையை அடைந்தது என்னுடைய இரண்டு மூத்த சகோதரிகளுக்கும் ஏற்கனவே திருமணம்

செய்து கொடுத்தாகி விட்டது. ஒரு இளைய சகோதரியும், ஒரு அண்ணனும் இருந்தனர். அண்ணா கணபதியை திருக்கோயிலில்

உயர்நிலைப்பள்ளிப் படிப்பை முடிப்பதற்கு அப்பா மிகவும் முயன்றார். ஆனால் அவன் படிப்பில் எந்த அக்கறையும்

காட்டவில்லை. 1951 ஆம் ஆண்டு அவன் வீட்டை விட்டே ஓடிவிட்டான். என்னுடைய ‘எலிமென்டரி’ ஸ்கூல் படிப்புக்குப்

பிறகு ஒரு வருஷம் போல் வெறுமனே இருக்க வேண்டி வந்தது; திருக்கோயிலூர் உயர்நிலைப்பள்ளிக்& #2965;ு அப்பாவால்

என்னை அனுப்ப முடியவில்லை.

1949—50 வாக்கில் பெரியவா எங்களுடைய கிராமத்தில் முகாமிட்டிருந்தார& #3021;. அதைப்பற்றி எனக்கு மிக மங்கலான

நினைவே உள்ளது. பெரியவா எங்கள் குடும்பத்தின் மீது அதிக அக்கறை காட்டியதாகவும், அப்போதிருந்த குடும்பநிலையைக்

கண்டு, எல்லோரையும் மடதில் சேர்ந்து விடும்படி அழைப்பு விட்டதாகவும் என் அம்மா சொன்னார்கள். என்னை ப்ரத்யேகமாக

ஆசீர்வதித்ததாகவும& #3021;, “இவன் உன்னுடைய குடும்பத்திற்கு சந்தோஷத்தையும் வளத்தையும் கொண்டு வருவான்”

என்று சொன்னதாகவும் அம்மா சொன்னார்கள். இதை அவர் சொல்லும்பொழுது, நான் அவரை நம்பவில்லை. பின்னால் நடந்த

நிகழ்ச்சிகள், பெரியவா உண்மையாக என்னை ஆசீர்வதித்திருக்க& #3007;றார்’ என்று நிரூபித்தன (காலம் கடந்த தெளிவு!). மீதி

இருந்த கொஞ்சம் கௌரவத்துடன், 1951—இல், அந்த ஊரை விட்டு வெளீயேறி, மாயவரத்தில் அப்போது செயல்பட்டுக்

கொண்டிருந்த மடத்தில் சேர்ந்தனர் என் பெற்றோர்கள்.

என்னுடைய பெரிய அக்காவின் கணவர், குளத்தூரிலேயே அதிகம் படித்த மூன்று, நான்கு பேர்களில் ஒருவர். S.S.L.C

—முடித்தவுடன், ஆசிரியர் பயிற்சியை முடித்து விட்டு, ஒரு நல்ல, ப்ரஸித்தமான ஆசிரியராக ஆனார். 1951—இல் கண்டசிபுரம்

என்ற ஊரில் ஆசிரியராக இருந்தார். என் ஏழாவது வகுப்பை, அவர்கள் வீட்டில் தங்கி, அங்கேயே படித்தேன். அடுத்த வருஷம்

அவர் சித்தலிங்கமடம் என்ற ஊருக்கு மாற்றப்பட்டபோது நானும் அவருடன் சென்று எட்டாவது வகுப்பில் படித்தேன்.

அப்பொழுது, ஞானானந்தா என்ற ஒரு ஸ்வாமிகளின் அறிமுகம் எனக்கு ஏற்பட்டது. அவர் நான் படித்த பள்ளியின் எதிரில்

இருந்த ஒரு வீட்டில் தங்கியிருந்தார். அழகுத் தமிழில் இனிமையாகப் பேசுவார். என்னை “சுந்தரம்” என்று அன்புடன்

கூப்பிடுவார். ஒவ்வொரு மாலையிலும் எனக்கு இனிப்புகளும், பழங்களும் தருவார், தினமும் மாலை ஸ்கூல் விட்டதும் நேரே

அங்கே போவதற்குப் போதுமான ஊக்குவிப்பு! நான் அவரை என்னுடைய தாத்தாவாகக் கருதினேன். அவருடைய பூர்வ

சரித்திரம் அங்கு யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்& #2994;ை. சில வருஷங்களுக்கு முன்னால் எங்கிருந்தோ அந்த ஊருக்கு

வந்திருக்கிறார். அவருக்கு மிகவும் வயதாகிறது என்று பேசிக்கொண்டார்கள்; ஆனால் அவரைப் பார்த்தால் அப்படித்

தெரியவில்லை. நான் ஸ்கூலில் என்னென்ன படிக்கிறேன் என்று கேட்பார்; கதைகள் சொல்லுவார். நான் அவரிடம்

ஈர்க்கப்பட்டேன். நான் ஸ்கூலிலிருந்து அங்கு வரவில்லையென்றால், எனக்காக வாசலில் காத்திருப்பார்.. சில

வருஷங்களுக்குப்பி& #2985;், அவர் திருக்கோயிலூர் அருகே இருக்கும் அரகண்டநல்லூர் என்ற இடத்திற்குப் போய் விட்டார்.

அங்கே மிகவும் பிரபலமானார். இப்பொழுது அவர் இல்லை. “தபோவனம்’ தற்பொழுது ஒரு மிகப் பிரபலமான இடம்; அதைப்

பின்பற்றுபவர்கள் அநேகம். நான் எதற்காக அந்த ஸ்வாமிகளைப் பற்றி இவ்வளவு சொல்கிறேன் என்று நீங்கள் வியக்கலாம்.

“பெரியவாள் ஒரு நடமாடும் தெய்வம்; ஒரு மடத்தின் பீடாதிபதி மட்டும் இல்லை; சீக்கிரம் மக்கள் அவருடைய உண்மை

ஸ்வரூபத்தைப் புரிந்து கொள்வர்.” என்று எனக்கு முதல் முதலாக சொன்னவர் அவர்தான்! நான் எப்பொழுது சோர்ந்து

போயிருந்தாலும், “பெரியவா உன்னையும் உன் குடும்பத்தையும் ரக்ஷிப்பார்.” என்று கூறுவார். என் தாயார் மாயவரம்

போகும் வழியில் தன்னை சந்தித்ததாகவும் சொன்னார்.

மடத்தில் சேர்ந்து சுமார் எட்டு மாதங்கள் கழித்து, என் தந்தை எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். “பெரியவா உன்னைப்பற்றி

விஜாரித்தார்; நீ உயர்நிலைப்பள்ளியி& #2994;் படிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.” என்று அக்கடிதத்தில்

எழுதப்பட்டிருந்தத& #3009;. அன்று வரை, எப்படியாவது E.S.L.C வரை படித்துவிட்டு, ஆரம்பக்கல்வி ஆசிரியர் பயிற்சி

பெற்று, ஒரு ‘எலிமென்டரி’ ஸ்கூல் ஆசிரியராக வர வேண்டும் என்பதே என் ஆசையாக இருந்தது. உயர்நிலைப்பள்ளியி&

#2994;் படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என்று அறிந்தபோது, என் மனத்தில் உற்சாகம் கரை புரண்டது. ஞானானந்த

ஸ்வாமிகளின் ஜோசியம் பலிக்கிறதோ என்று எண்ணினேன்.

ESLC முடித்துவிட்டு, ஞானானந்த ஸ்வாமியிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு, 1952 ஏப்ரலில் பெரியவாளின் முன்பு போய்

நின்றேன். அப்பொழுது அவர் மாயவரம் பக்கத்தில் ஒரு இடத்தில் இருந்தார்.
பெரியவா கேட்டார், “ஹைஸ்கூலில் படிக்கப்போறே இல்லியா?”
நான் அதற்கு ஆசைப்படுவதாகவும் ஆனால் எப்படி, எங்கே என்று தெரியவில்லை என்றும் பதிலளித்தேன்.

பெரியவா அப்போது எனக்கும் என் தந்தைக்கும் ஒரு புதிர் போட்டார், “தென்னாற்காடு, தஞ்சாவூர் மாவட்டங்களின்

எல்லைகளிலிருந்து ரொம்ப தூரமில்லாமலும், ஒரு பிரபலமான கோயிலும், ‘யுனிவெர்சிடி’யும் இருக்கும் இடமுமான ஒரு

பெரிய நகரத்தின் பெயர் என்ன?”
எங்கள் மனத்தில் ‘யுனிவெர்சிடியைப்ப ற்றிய எண்ணம் இல்லாததால், மாயவரமாக இருக்குமோ என்று நினைத்தோம்.

ஆனால், பெரியவா சிதம்பரம் ஸ்ரீ நடராஜர் கோயிலின் முக்கியத்துவத்தைப& #3021;பற்றிப் பேசி விட்டு, என்னுடைய

அம்மாவிடம் சிதம்பரத்தில் குடித்தனம் போடச் சொன்னார். இப்பொழுது நான் அதைப்பற்றி நினைக்கும்போது, நானோ

என்னுடைய பெற்றோரோ என்னுடைய மேல்படிப்புப்பற்ற& #3007; , ஒரு திட்டம் போடவில்லையென்றாலு& #2990;், ஒரு

நினைப்பே கூட இல்லாமல்தான் இருந்தோம்; ஆனால் பெரியவா ஒரு முழுத் திட்டமே போட்டு வைத்திருந்ததாகத்த& #3006;ன்

எனக்குத் தோன்றுகிறது.

நான் சிதம்பரத்தில் இருந்த ராமஸ்வாமி செட்டியார் உயர்நிலைப்பள்ளியி& #2994;் சேர்ந்தேன். படிப்பில் மிகவும் நன்றாகச்

செய்தேன். லீவு நாட்களில் பெரியவாளைப் போய்ப் பார்ப்பேன். விரைவில் அவருடைய அணுக்கத் தொண்டனாகவும் ஆனேன்.;

பிரசாதம் கொடுப்பது, பக்தர்களுக்கு மெயிலில் பிரசாதம் அனுப்புவது, பக்தர்களின் கடிதங்களைப் பெரியவாளுக்குப் படித்துக்

காட்டுவது, தினசரி பத்திரிகைகளைப் படித்துக்காட்டுவத& #3009;, பக்தர்களின் க்யூ வரிசைகளைக் கட்டுப்படுத்துவது, இன்னும்

அவர் எனக்கு என்னென்ன பணிகளிடுகிறாரோ அவைகளைச் செய்வது போன்ற பல.

ஏப்ரல் 15—ஆம் தேதி S.S.L.C பரீக்ஷை எழுதினேன். அதற்குள் பெரியவாளும் மடமும் சின்ன காஞ்சீபுரத்திற்கு& #2970;்

சென்று விட்டனர். அந்த சமயத்தில் அவர் அருகிலிருந்த சிவாஸ்தானத்திலும், ஓரிக்கையிலும் முகாமிட்டிருந்தார& #3021;..

பரீக்ஷை முடிந்தவுடன், காஞ்சீபுரம் சென்று, அடுத்த இரண்டு மாதங்கள் அவருடன் இருந்தேன். ஜூன் 1955-இல் ‘ஹிந்து’

நாளிதழில் என்னுடைய பரீக்ஷை முடிவு வெளியானபொழுது, பெரியவாளிடம் போய் சந்தோஷமாகத் தெரிவித்தேன்..

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி நான்கு

யுனிவெர்சிடியை நோக்கி.

அடுத்த நாள், அவர் ஸ்நானத்திற்குப் பாலார் நதிக்குச் சென்றபோது, என்னையும் வருமாறு அழைத்தார்.. பல பக்தர்களும் கூட

வந்தார்கள். அவர் ஒரு முழுக்குப் போடப் போகும்போது, நான் அவர் அருகில் தண்ணீரில் நின்று கொண்டிருந்தேன். அதற்குள்

ஒரு பெரிய பக்தர்கள் கூட்டம் கரையில் சேர்ந்து விட்டது.. எனக்கும் பெரியவாளுக்குமிடை& #2991;ே சுமார் 15

நிமிஷங்களுக்கு சம்பாஷணை நடந்தது.; அந்த சம்பாஷணை என்னுடைய மொத்த வாழ்க்கையையே மாற்றி அமைத்தது.

அங்கேயே அப்பொழுதே அவரிடமிருந்து ‘கீதோபதேசம்’ பெற்றேன்..

“S.S.L.C. முடிச்சுட்டே! இனி என்ன பண்றதா உத்தேசம்?”

என்னுடைய தந்தை மடத்தின் கடும் உழைப்பாளிகளில் ஒருவர். இரண்டு மாதங்களுக்கு முன் அவருக்கு ஒர் ‘ஹெர்ணியா’

ஆபரேஷன் நடந்திருந்தது. அவருடைய நிலைமையே எனக்கு முக்கியமாகப் பட்டது.

அதை மனத்தில் கொண்டு, பெரியவாளிடம் சொன்னேன், “ஒரு வேலை பார்த்துக்கொண்டு என்னுடைய பெற்றோர்களைப்

பார்த்துக்கலாம்னு இருக்கேன்.”

தன்னுடைய தண்டத்தை நீரில் அவருடைய இரண்டு கால்களுக்கு நடுவில் வைத்துக்கொண்டு, தனக்கே உரிய அந்த

மந்தஹாஸப் புன்னகையோடு சொன்னார், “ரொம்ப புத்திசாலித்தனமா என்னோட கேள்விக்கு பதில் சொல்லிட்டதா

நினைப்பாக்கும்?” சொல்லிவிட்டு என்னை நேரே பார்த்தார். என்னுடைய அந்த முடிவை அவர் வரவேற்பார் என்றுதான்

நினைத்தேன்.. சாதாரண மானுடர்கள் அப்படித்தான் செய்திருப்பார்கள். .

தன் குரலை உயர்த்தி, “ நீ அவரைப் பாத்துக்கணும்னு அவர் ஜன்மா எடுக்கலே! அவர் ரொம்ப அக்கறையில்லாமலும்,

பொறுப்புணர்ச்சி இல்லாமலும், இளைமைலே இருந்திருக்கார்.. அவரோட பல ‘தாம் தூம்’ காரியங்களுக்குப் பிறகு இப்போ

எங்கிட்ட சரணாகதி அடைஞ்சிருக்கார்.. அவர் இப்போ என்னோட பொறுப்பாயிட்டார். அவர் சின்ன வயசிலேந்து நம்பிக்கை

வெச்சிருந்த ஒரே தெய்வம் விக்னேஸ்வரன் அவரைப் பாத்துப்பான்.. நீ நன்னா படிக்கிறேன்னு எனக்குத் தோண்றது. எவ்வளவு

மேலே மேலே படிக்க முடியுமோ அவ்வளவும் படிச்சு ஒசந்த ஃகுவாலிஃபிகேஷன்லா& #2990;் வாங்கு. நீ ஒன்னோட

வாழ்க்கையைப் பாத்துக்கோ.”

பின், ஒரு முழுக்குப் போட்டார். அவர் என்ன சொல்ல முயல்கிறார் என்று எனக்கு சரியாகப் புரியவில்லை.

“பெரியவா நான் கலாசாலையில் படிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படறேளா?” என்று கேட்டேன்.

“ஸரிய்யாப் புரிஞ்சுண்டுட்டே!” என்று சொல்லி விட்டு இன்னொரு முழுக்குப் போட்டார்.

பரபரப்புடன் நான் சொன்னேன், “ இப்போ பெரியவா என்னோட வெளையாடறேள். கேலி பண்றேள்.. பெரியவாளுக்கு

என்னோட நிலைமை நன்னாத் தெரியும்.. அப்பா அம்மாவைக் கவனிச்சுக்க வேண்டாம்னாலும், நாலஞ்சு வருஷ கலாசாலைப்

படிப்புக்குப் பணத்துக்கு எங்கே போவேன்?”

தண்டத்தை வலது கையிலும், கமண்டலத்தை இடது கையிலும் வைத்துக்கொண்டு நேரே என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்,

“ஒன்னோட அணுகுமுறை ( ‘Attitude’ ) எனக்குப் பிடிக்கலே! எப்போ பார்த்தாலும் கழிவிரக்கம் (self—pity).

ஹனுமான் எப்படி கடலைக் கடந்தார்னு ஒனக்குத் தெரியுமா? நீயும் கடல்களைத் தாண்ட முடியும். தன்னம்பிக்கையும் கடும்

உழைப்பும் இருந்தா போறும், எதை வேணா சாதிக்கலாம்.” என்று சொல்லி இன்னொரு முழுக்குப் போட்டார். சங்கடத்தில்

இருந்த அர்ஜுனனுக்கு கிருஷ்ண பகவான் செய்த கீதோபதேசம் உடனே எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.. கீதோபதேசம்னா

வேறென்ன?

அதற்குள், கரையில் இருந்த பக்தர்கள் கூட்டம் அமைதி இழக்கத் தொடங்கினர். சிலர் என் காதில் விழும்படி, “அந்த

துரைஸ்வாமியின் பையன் பெரியவாளோட வேண்டாத வாதங்களையெல்லம் பண்ணிண்டிருக்கான். .”

அவர்களுக்கு சிறிதளவும் தெரியாது, பெரியவா எனக்கு ஒரு தனி ‘பாஷ்யபாடம்’ நடத்திக் கொண்டிருந்தார் என்று.. பெரியவா

ஒரு ஸாதாரண உலோகத்தைத் தங்கமாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. மன்னிக்கவும்,

எனக்கு இந்த மாதிரி ‘பெரியவா தங்களுக்குத்தான்’ என்று சொந்தம் கொண்டாடும், தற்பெருமை மிகுந்த பக்தர்களிடம் ஒரு

வெறுப்பு உண்டு. அந்த துரைஸ்வாமியின் பையனான நான், அவர்களுடன் விரோதத்தை வளர்க்க விரும்ப வில்லை. கரையை

நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். பெரியவா என்னைத் திரும்ப அழைத்து, “எம் மேல ஒனக்கு நம்பிக்கை இருக்கா இல்லியா?”

என்றார்.

கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்து நீரில் விழ, “பெரியவா மேலே எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு” என்றேன்.

“அப்படீன்னா, போய் அண்ணாமலை யுனிவெர்சிடி அப்ளிகஷன் வாங்கிண்டு வா!’ என்று சொல்லிவிட்டு என்னை அனுப்பி

விட்டார்.

தொடரும்………..

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி—5

நான் உடனே என் தந்தையிடம் நடந்ததைச் சொல்லுவதற்குச் சின்ன காஞ்சீபுரம் விரைந்தேன். பெரியவா, நான்

அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் படிக்க வேண்டும் என்று சொல்வதைக் கேட்டு, என்னைவிட, அவர் மிகவும்

ஆச்சரியப்பட்டார். எனக்குப் பெரியவாளிடம் நம்பிக்கை இருந்தால், அவர் சொல்படி கேட்க வேண்டும் என்றார். மேலும்,

“ஆனா, மடம் உன்னுடைய ஸஹாயத்துக்கு வரும் என்று எதிர்பார்த்து, எதிலும் இறங்காதே. பெரியவா வேறு மடம் வேறு

என்பதை எப்பொழுதும் ஞாபகம் வெச்சுக்கோ. நான் ஒனக்கு ஒரு உதவியும் பண்ணமுடியலைன்னு எனக்கும் வருத்தமா

இருக்கு; இப்போ நீ எனக்கு உதவியா இருக்க முடியலையேன்னு ஸங்கடப்படாதே. என்னோட விதியை உன்னாலே

மாத்தமுடியாது” என்று சொல்லிவிட்டு, தன் ‘கைங்கர்ய’த்திற்குப ;் போய் விட்டார்.

அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்திலிருந்து ‘அப்ளிகேஷன் ஃஃபார்ம்’ வாங்கி வந்தேன். அதைப் பூர்த்தி செய்து அனுப்ப, சில

தினங்களே இருந்தன. இதில் ஒரு சிறிய சங்கடம் இருந்தது; என்னுடைய SSLC மதிப்பெண்களின் ‘லிஸ்டி’ல் ஒரு

GAZETTED OFFICER’இன் கையெழுத்து வாங்க வேண்டும். GAZETTED OFFICER என்றால் யார் என்றே எனக்குத்

தெரியாது.. சென்னையிலிருந்து ஒரு பக்தர்,—-வயதானவராகவ 009;ம், பழையகால மனிதராகவும் தோன்றினார்—–வந்திர

009;ந்தார்; ஒரு ‘ஹிந்து’ நாளிதழைப் படித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தா& #2992;். அவரிடம் சென்று

‘அப்ளிகேஷனை’க்காட்ட ;ி, அவருக்கு யாராவது GAZETTED OFFICER’ ஐத் தெரியுமா என்று கேட்டேன். அவரே அதில்

கையெழுத்திட்டுத் தருவதாகச் சொன்னார். அவரிடமிருந்து அதை வேகமாக திருப்பி வாங்கியபடி, “ஒரு உண்மையான

GAZETTED OFFICER தான் அதில் கையெழுத்திட வேண்டும்” எனக் கூறினேன்! அவர் பெரிதாகச் சிரித்து, “என்னைப்

பார்த்தால் GAZETTED OFFICER மாதிரி தெரியலையா?” என்றார். பிறகு தான் மெட்ராஸ் யுனிவெர்சிடியில் ஒரு CHIEF

PROFESSOR என அறிமுகப்படுத்திக்& #2965;ொண்டார். அதைக்கேட்டு நான் மிக வெட்கப்பட்டு அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டேன்.

அவர் எனக்கு வாழ்த்துக்கூறிவிட& #3021;டு, அதில் கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தார். இந்நிகழ்ச்சி எனக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக்

கற்றுக்கொடுத்தது. அன்று முதல், யாரையும் அவருடைய தோற்றத்தை வைத்து எடைபோடும் பழக்கத்தை நிறுத்தினேன்.

அந்த நல்ல மனிதரின் பெயரை நினைவு வைத்துக்கொள்ளவில்& #2994;ை; வரத ஐயர் என்ற மாதிரி சிறிய ஞாபகம்.

சில நாட்கள் கழித்து, அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்திலி& #2992;ுந்து, அனுமதிக் கடிதம் (ADMISSION LETTER) வந்தது.

பிறகுதான் அறிந்தேன் முந்நிலையில் இருந்த சில மாணவர்களில் நானும் ஒருவனென்று. பெரியவாளிடம் சொல்வதற்கு

ஓடினேன். அப்பொழுது, சென்னையிலிருந்து வந்திருந்த சில நிபுணர்களிடம் அவர் முக்கியமாக ஏதோ ஒன்றைப்பற்றி

பேசிக்கொண்டிருந்த& #3006;ர். அவர் அருகில் போகத் தயக்கமாக இருந்தது. கையில் ஒரு கடிதத்துடன் என்னைப் பார்த்த அவர்,

பேச்சை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு, என்னைக் கேட்டார், “ ‘அட்மிஷன்’ லெட்டெர்’ கிடைச்சுடுத்து இல்லே?” நான் ஆம்

என்று தலையை ஆட்டினேன். அவர் முகம், மகனுக்கு யுனிவெர்சிடி அட்மிஷன் கிடைத்த சந்தோஷச் செய்தியைக் கேட்ட ஒரு

தந்தையின் முகத்தைப் போல் இருந்தது. ( ஒரு ஜகத்குருவை ஸாதாரண மனிதர்களின் உறவுமுறையைக் கூறி, கீழ்

மட்டத்திற்கு நான் இழுப்பதை, வாசகர்கள் மன்னிக்க வேண்டும். உண்மை என்னவென்றால் அவர் என்னுடைய ஒவ்வொரு

மட்டத்திலும் இருந்த சூன்யத்தை நிரப்பினார்).

கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவரைப் பெரியவா கூப்பிட்டார். “சிதம்பரத்தில தங்க நகை வியாபாரி ரத்னசாமி செட்டியார்கிட்ட

வேலை பார்க்கிற மேனேஜர்தானே நீ?” என்று கேட்டார். அவர் ஆம் என்றார்.

“உங்க செட்டியார் நான் ஏதாவது கேட்டா செய்வாரா?”— என்று பெரியவா அவரைக் கேட்டார்.

“செட்டியார் பெரியவாளோட பெரிய பக்தர். அதனால, பெரியவா என்ன சொன்னாலும் அவர் நிச்சயமாகச்

செய்வார்.”——என்றார் அவர்.

“எனக்குப் பெரிசா ஒண்ணும் வேண்டாம். இங்க நிக்கற இந்த நல்ல பையனிடம் எனக்கு அக்கறை இருக்கு. இந்தப் பையன்

யுனிவெர்சிடியில சேரணும்; அதுக்கு வேண்டியதைச் செட்டியாரிடம் செய்யணும்னு சொல்லு”— என்றார் பெரியவா.

“அந்தக் காரியம் செய்யப்படும்”——என்ற& #3006;ர் அந்த மேனேஜர்.

பெரியவா என் பக்கம் திரும்பி, ‘ஒன்னோட ‘ப்ராப்ளம்’ தீந்துது. போய் நன்னாப் படி”—-என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த

நிபுணர்களுடன் தன் ஸம்பாஷணையைத் தொடர்ந்தார்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து, நான் அந்த மேனேஜரைப் பார்த்து, என்னுடைய முதல் ‘டெர்ம்’ கட்டணமான 110 ரூபாயைச்

செட்டியார் எனக்குத் தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதாகக் கூறினேன். அவர், அதில் கஷ்டமே இருக்காது என்றும், சிதம்பரம்

வந்தவுடன், என்னைச் செட்டியாரைப் போய் சந்திக்கவும் சொன்னார்.

இப்படியாக என் ‘ட்யூஷன் ஃஃபீஸ்’ ஏற்பாடு செய்யப்பட்டவுடன், நான், சிதம்பரத்தில் தங்குவதற்கும், சாப்பாட்டுக்கும் என்ன

செய்வது என்று யோசிக்கத் தொடங்கினேன். அண்ணாமலை யுனிவெர்சிடியில் படிக்கப்போகிறேன் என்று எதிர்பார்க்காததால&

#3009;ம், என்னுடைய அப்பா ஆபரேஷன் செய்யப்பட்டதாலும், என் தாயார், குடும்பத்தை, சிதம்பரத்திலிருந்& #2980;ு

சின்னகாஞ்சீபுரத்த& #3007;ற்கு மாற்றி விட்டார். அந்த சமயத்தில், குறிப்பாக இதைப்பற்றி பெரியவாளிடம் நான் கேட்க

விரும்பவில்லை. ‘உங்கள்மேல் நம்பிக்கை இருக்கு’ என்று அவரிடம் முன்னாலேயே சொல்லிவிட்டதால், வேறொன்றும்

எனக்கு செய்யமுடியவில்லை. என்னுடைய இரண்டாவது அக்கா மீனாக்ஷியும் அவள் குடும்பமும் சிதம்பரத்தில் வசித்து

வந்தனர். பெரியவா ஏதேனும் ஏற்பாடு செய்யும் வரை சில தினங்களுக்கு அவள் வீட்டில் தங்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன்.

சிதம்பரத்திற்குசĮ 1; சென்று ரத்னசாமி செட்டியாரின் பெரிய தங்க நகைக் கடைக்குச் சென்றேன். அவருடைய மேனேஜர்

இதைப்பற்றி சொன்னதாகச் சொன்னவர், நான் என்ன எதிர்பார்க்கிறேன் என்று கேட்டார். ட்யூஷன் ஃஃபீஸ் 110 ரூபாய்

வேண்டும் என்றேன்.

அதற்கு அவர், “நீ என்னுடைய மேனேஜரைத் தப்பாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறாய். நான் எப்படி உனக்கு 110 ரூபாய் அப்படிக்

கொடுக்க முடியும்? உங்கிட்ட ஏதானும் வீடோ, நிலமோ, நகையோ அடகு வைக்க இருக்கா? இருந்தா அதை வைத்துக்கொண்டு

ஒரு கடனாக் கொடுக்க முடியும்.”

“என்னிடம் அவைகளில் எதுவும் இல்லை” என்றேன்..

“என்னோட ஸ்வாதீனத்தின் மூலம் உனக்கு அட்மிஷன் வாங்கித்தரமுடியும& #3021; என்று நினைத்தேன். உனக்கோ

அட்மிஷன் கிடைத்து விட்டது என்கிறாய்.. நீ கேட்கும் பணம் என்னால் கொடுக்க முடியாது.”— என்றார் செட்டியார்.
அவருடைய மேனேஜரை எங்கும் காணவில்லை!.

இதுதான் நான் கேவலப்படுத்தப்பட்& #2975; முதல் அனுபவம்.. பெரியவா என்னைக் கைவிட்டு விட்டதாக நினைத்தேன்.

பெரியவாளின் மேலிருந்த என்னுடைய நம்பிக்கை க்ஷணகாலத்துக்கு தவிடு பொடியாயிற்று. ஏன் பெரியவா என்னை

இத்தகைய ஒரு கேவலமான அனுபவத்துக்கு ஆளாக்கினார்? இந்த சிறு தொகையை மடத்திலிருந்தே கொடுத்திருக்கலாமே?

என்னுடைய தந்தை மடத்தில் ஒரு உண்மையான, கடும் உழைப்பாளி இல்லையா? இதைவிடத் தகுதி குறைந்தவர்களெல்லா&

#2990;் மடத்தின் பணத்தை சாப்பிடுகிறார்கள். இப்படி பலவிதமான எண்ணங்கள் மனத்தில் முட்டிமோதிக்கொண்ட& #3009;

வந்தன.

போஸ்டாஃஃபீசுக்குĪ 6;் போய் மடத்தின் மேனேஜருக்கு ஒரு தந்தி கொடுத்தேன், “எனக்குப் பணம் கொடுக்க செட்டியாருக்கு

விருப்பமில்லை என்று பெரியவாளிடம் தெரிவிக்கவும். மேற்கொண்டு என்ன செய்வதென்று பெரியவாளுடைய வார்த்தைக்குக்

காத்திருக்கிறேன்.”

மோசமாகக் கைவிடப்பட்ட நிலையில், இந்த மேல்படிப்புக்கு ஆசைப்பட்டதே ஒரு பெரிய முட்டாள்தனமாகப் பட்டது.

அக்காவின் வீட்டுக்குத் திரும்பிச் சென்றேன். போகும் வழியில் நடராஜா கோயிலின் மேற்கு மற்றும் வடக்கு கோபுரங்கள்

தெரிந்தன. அவைகள் என்னைப் பார்த்து சிரிப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது.

அன்று காலை மடத்திலிருந்த பெரியவர் ராமகிருஷ்ண சாஸ்திரிகள் என்னுடைய அக்காவின் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். நான்

வீட்டுக்குத் திரும்பியவுடன் அவர் என்னை வரவேற்றார். நான் அவரை மதிக்காமலே, உள்ளே சென்று,, குப்புறப்படுத்துவ&

#3007;ட்டேன். என் அக்கா கேட்ட கேள்விகளுக்கும் பதிலே சொல்லவில்லை. எனக்கு வெட்கமாயிருந்ததால& #3021; அவரை

முன்னால் வைத்துக்கொண்டு, செட்டியார் கடையில் நடந்ததைச் சொல்ல விரும்பவில்லை

ராமகிருஷ்ண சாஸ்திரிகள் என் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்து, “ஒன்ன எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.” என்றார்.

“பெரியவா என் பேரிலே அன்பா இருக்கார்னுதான் மடத்துல உங்க எல்லோருக்கும் என்னைப் பிடிச்சிருக்கு. இப்போ அந்தப்

பெரியவாளே என்னைக் கைவிட்டுட்டார். எனக்கு ரொம்ப கேவலமாப் போயிடுத்து” என்று வேகமாகப் பதில் சொன்னேன்.

‘பெரியவாளைப் பத்தி அப்படியெல்லாம் சொல்லாதேப்பா! நீ கைவிடப்பட்டதாக எண்ணுவதை அவர் விரும்ப மாட்டார்.

என்னைப் பார்! அவர்தான் உனக்கு வேண்டிய இந்தப் பணத்துடன் என்னை இங்கே அனுப்பி வெச்சார்.”

இதைக்கேட்ட நானும் என் சஹோதரியும் அவரைக் கோபமாகப் பார்த்தோம்.

“நீ எம்மேலே கோபப்படலாம்; ஆனா, அந்தக் கருணாமூர்த்திக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாதே! நீ அங்கிருந்து

புறப்பட்டதுமே, பூஜையை முடித்துவிட்டு, என்னைக் கூப்பிட்டார்.. “எனக்கு அவனைப்பத்திக் கவலையா இருக்கு; அந்த

செட்டியார் அவனுக்குப் பணத்தைக் குடுப்பாரான்னு ஸந்தேஹமா இருக்கு. நீ மடத்துக் காஷியர் கிட்ட போய், என்ன

காரணம்னு சொல்லாம 110 ரூபா வங்கிண்டு வா” என்றார். தயக்கத்தோட காஷியர் குடுத்த பணத்தை எடுத்துண்டு பெரியவா

கிட்ட போனேன், “அடுத்த ரயிலிலேயே சிதம்பரம் போயி, அங்கே என்ன நடக்கறதுன்னு கவனி! செட்டியார் அவனுக்குப் பணம்

குடுக்கல்லேன்னா மட்டும் இதை அவன் கிட்ட குடு!”ன்னு சொல்லி அனுப்பிச்சார். பெரியவா சொன்ன பிரகாரமே நான்

செஞ்சேன். நீ பெரியவாளோட பூர்ண அனுக்ரஹம் பெற்றவன்.” என்று சொன்ன ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண சாஸ்திரிகள், “என்னோட

வேலை முடிஞ்சுது; நான் கிளம்பறேன்” என்று கூறிவிட்டு, காஞ்சீபுரம் கிளம்பிச் சென்று விட்டார்.

நானும் என் அக்காவும் பேசவே முடியாமல் நின்றோம். க்ஷண காலத்திற்கு நான் விட்டுவிட்ட, பெரியவா மேலே உள்ள என்

நம்பிக்கை என்னிடம் திரும்பி வந்தது. இது அவருடைய, காரணம் கண்டுபிடிக்க முடியாத செயல்களில் ஒன்றோ அல்லது

அவர் நிகழ்த்தும் அற்புதங்களில் ஒன்றோ என்று நினைத்தேன்.

தொடரும்…….

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி——-6

ட்யூஷன் கட்டணத்தைச் செலுத்தி விட்டு, அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் சேர்ந்தேன். மடத்தின் மேனேஜர், ஸ்ரீ

விஸ்வனாத ஐயர், தொடந்து ஐந்து வருஷங்களுக்கு என்னுடைய ட்யூஷன் கட்டணத்தை அனுப்பி வைத்துக்

கொண்டிருந்தார்.——மொ& #2980;்தம் 1100 ரூபாய்!

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, ஒரு நாள், ரத்னசாமி செட்டியார், என்னைத் தேடிக்கொண்டு, ஒரு பெரிய காரில் என் அக்கா

வீட்டிற்கு வந்தார். அவரைப் பார்த்ததில் எங்களுக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாயிருந்தத& #3009;. வடக்கு ஸன்னிதி தெருவில்

இருந்தவர்களெல்லாம& #3021;, ஊரிலேயே பெரிய பணக்காரர், இங்கே எப்படி எதுக்காக வந்திருக்கிறார் என்று தெரிய

ஆவலுடன் இருந்தனர்.

குவித்த கைகளுடன் செட்டியார் என்னைப் பார்த்துக் கூறினார், “நீ என்னைப் பார்க்கக் கடைக்கு வந்தப்போ, உன்னைக்

கேவலமாக நடத்தியதற்கு என்னை மன்னித்து விடு. உன் மீது பெரியவா இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறார் என்று அப்போ

எனக்குத் தெரியல. சில நாளைக்கு முன்னால பெரியவாளை தரிசனம் பண்ணக் காஞ்சீபுரம் போயிருந்தேன். அவர் சுருக்கமாக

உன்னைப் பற்றிக் கூறிவிட்டு, எனக்கு உன்னை ஞாபகம் இருக்கிறதா என்று கேட்டார். எல்லா பக்தர்களுக்கும் முன்னே,

என்னைப் பார்த்துக் கூறினார், “ நீ ரொம்ப பணக்காரனா ஆயிட்டே. ஒரு சின்னப் பையனோட மனசை நீ எப்படி

நோகடிக்கலாம்?”

“தம்பி! என்னால வாயைத்திறக்க முடியலை. ஒரு பொது இடத்தில் நான் கேவலப்படுத்தப் பட்டதாக நினைத்தேன். அது வரை

நான் பெரிய பணக்காரன் என்ற எண்ணமே என்னைப் பற்றி இருந்தது. அன்றுதான் நான் எவ்வளவு ஏழை என்பதை அவர் பல

பேர் முன்னிலையில் எனக்கு உணர்த்தினார். காஞ்சீபுரத்திலிரு& #2984;்து நேரே உன்னைப் பார்த்து மன்னிப்புக் கேட்கத்தான்

வருகிறேன். நான் உன்னுடைய எல்லா கல்விச் செலவையும் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். நீ அதை ஏற்றுக்கொள்ளணும்.”

இப்படி நடப்பதை எல்லாம் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. அவ்வளவு பெரிய பணக்காரரான செட்டியார் ஒரு சின்ன ஏழைச்

சிறுவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறார்!

ஆனால் நான் புத்தியை நழுவ விடவில்லை. அவரிடம் பணிவாகக் கூறினேன், “பத்து நாட்களுக்கு முன் நான் பெரியவாளைப்

பார்த்தேன். அடுத்த வாரம் மறுபடியும் போகிறேன். பெரியவா உங்களைப் போய் பார்க்கச் சொன்னால், உங்கள் கடைக்கு நானே

வந்து உங்களை சந்திக்கிறேன்.”

“நீ வந்து என்னைப் பார்ப்பாய் என்று நம்புகிறேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு, செட்டியார் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

இது நடந்ததற்கு இரண்டு வாரங்கள் முன்பு, நான் சற்றும் எதிர்பாராத ஒருவர், ஒரு நல்ல செய்தியுடன் என்னைப் பார்க்க

வந்தார். உயர்நிலைப்பள்ளியி& #2994;் எனக்குத் தமிழ் ஆசிரியராக இருந்த திரு.முருகேசனார்தா ன் அவர். அவர் என்னைப்

பார்க்க வந்தது பற்றி நான் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தேன். பெரியார் ஈ.வி.ராமசாமிநாயக்கர ;ின் தீவிர சிஷ்யர், அவர்.

அதனாலேயே முருகேசன் பிள்ளை என்ற தன்னுடைய பெயரை, முருகேசனார் என்று மாற்றி வைத்துக் கொண்டார். ஒரு

ஆசிரியருக்கு கொடுக்க வேண்டிய மரியாதையுடன் அவரை வரவேற்றேன்.

முருகேசனார் சொன்னார், “நான் பெரியாரின் தீவிர சிஷ்யன் என்று உனக்குத் தெரியும். எனக்குப்
பல பிராமண நண்பர்கள் இருந்தாலும், ஒரு பிராமணருடைய வீட்டிற்கும் நான் போவதில்லை.
நான் என்னுடைய வாழ்த்துக்களை உனக்குத் தெரிவிப்பதற்காக வந்தேன். நம்முடைய பள்ளிக்கு நீ பேரும் புகழும் கொண்டு

வந்திருக்கிறாய். SSLC தேர்வின், தமிழ்த் தாளில், நீ சென்னை மாகாணத்திலேயே முதலாவது மாணவனாக வந்துள்ளாய்.

வேறொரு ஊரிலுள்ள இன்னொரு பள்ளியின் மாணவனும் நீ எடுத்த அதே மதிப்பெண்கள் எடுத்துள்ளான் என்று இப்பொழுது

தெரிய வந்தது. தருமபுரம் ஆதீனம், ஒவ்வொரு வருடமும் SSLC தமிழ்த் தேர்வில் மாகாணத்தில் முதலாவதாக வரும்

மாணவனுக்கு 300 ரூபாய் பரிசாகக் கொடுக்க ஏற்பாடு செய்துள்ளது. அவர்களுடைய மெட்ராஸ் அலுவலகத்திற்கு, நம்

பள்ளியின் பிரதிநிதியாக ஒருவரை அனுப்பும்படி நம் தலைமை ஆசிரியருக்கு தந்தி கொடுத்துள்ளனர். இரண்டு மாணவர்களில்

ஒருவரை சீட்டுப்போட்டுக் குலுக்கல் முறையில் (lottery) தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறார்களாம். உனக்குத் தெரியும், நான் இந்த

ஆதீனங்களை அதிகம் மதிப்பதில்லை என்று. ஆனால் நம் பள்ளியின் மாணவனான உன் பிரதிநிதியாக நான் அங்கு

போகப்போகிறேன். பெரியாரைத் தீவிரமாகப் பின்பற்றும் நான், ஆச்சார்யாரின் தீவிர பக்தனான உனக்குப் பிரதிநிதியாகச்

செல்லப்போகிறேன்.. உனக்கு இந்த பரிசு கிடைத்தால் உன்னுடைய கல்லூரிப் படிப்புக்கு மிக உதவியாக இருக்கும்.. பரிசு

கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும& #3021;, நம் பள்ளியின் சாதனையாளர் பட்டியலில் உன்னுடைய பெயர் இடம் பெரும்.

நாங்களெல்லாம் உன்னைப் பற்றி மிகவும் பெருமைப் படுகிறோம். நீ என்னுடைய மிகச் சிறந்த மானவன் என்பதில் நான்

பெருமை கொள்கிறேன்.

எனக்கும் என் அக்காவிற்கும் ஒரே மகிழ்ச்சி!

முருகேசனார் புறப்படத் தயாரானார். இந்த நல்ல செய்தியை வந்து சொன்னதற்கு அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தேன்.

“ இந்த பிராமணரின் வீட்டிலிருந்து ஒரு கோப்பை பால் கொடுத்தால் சாப்பிடுவீர்களா?” என்று கேட்டேன்.

அவர் இதற்குத் தந்த பதிலை நான் இன்றளவும் மதிக்கிறேன், “ உனக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவு ஒரு மாணவனுக்கும்

ஆசிரியருக்கும் இடையே உள்ள உறவாகும். வேறு எந்த ஒரு விஷயமும் இதைப் பாதிக்காது.. நீ எனக்கு ஒரு கோப்பை பால்

கொடுப்பாயானால், இந்த செய்தியைக் கொண்டாடும் வகையில் அதை நான் மிக மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிப் பருகுவேன்.”

என்றார். நன் அளித்த பாலை முருகேசனார் வாங்கிக் குடித்துவிட்டுப் புறப்பட்டார்.

இந்த சமயத்தில், இந்த வரலாறுக்கு சம்பந்தமில்லை என்று வாசகர்கள் நினைக்கக் கூடிய ஒரு வஷயத்தைக் கூற

விரும்புகிறேன். தமிழ் மொழியிலும் இலக்கியத்திலும் நான் இளவயதில் கொண்டிருந்த ‘காதல்’ தான் அது.

உயர்நிலைப்பள்ளிப் படிப்பின் போது, பழந்தமிழ் இலக்கியங்களை அதிக முனைப்போடு படிப்பேன். தமிழில் உள்ள பல பக்திப்

பாடல்களை மனப்பாடம் செய்திருக்கிறேன். கம்பரின் ராமாயணம், இளங்கோவின் சிலப்பதிகாரம், பாரதியார் பாடல்கள்

ஆகியவைகள் என்னை அதிசயிக்க வைத்திருக்கின்றன. சிந்தனையைத் தூண்டும் திருக்குறளை மனப்பாடம் செய்தேன்.

நடராஜர் கோவில் ஆயிரங்கால் மண்டபத்தில் நடக்கும் ஸ்ரீ கிருபாநந்த வாரியாரின் சொற்பொழிவுகளைத் தவறாமல் கேட்பேன்.

கல்கி திரு கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களின் பிரபல நாவல்களையும், மு.வரதராசனார், ஆர்.பி.சேதுப்பிள்ளை ;, கி.வா.ஜகன்னாதன்,

மற்றும் ராஜாஜி ஆகியோரின் எழுத்துக்களையும் விரும்பிப் படிப்பேன். பெரியவாளின் முயற்சியால் நடந்த

திருப்பாவை—-திருவெ 90;்பாவை போட்டிகளில் கலந்து கொள்வேன். என்னுடைய மூன்று ஆசிரியர்களான திரு.

கண்ணாயிரம் தேசிகர், திரு.திருநாவுக்கரச ுப் பிள்ளை, மற்றும் திரு.முருகேசனார் ஆகியோர், தமிழில் நல்ல புலமை

உடையவர்கள்.. முருகேசனாரைத் தவிர்த்து, மற்ற இருவரும் ஆழ்ந்த தெய்வ பக்தி உடையவர்கள். இந்த மூவரும்தான்

என்னைத் தமிழ் இலக்கியத்தின் அழகை ரசிக்க வைத்தவர்கள். பெரிய ஆசிரியராகப் பெரியவாளும் கூட இருந்தார். தமிழ்

இலக்கியத்தில் அவருக்கிருந்த நல்ல புலமையைப் பல சமயங்களில் கண்கூடாகக் கண்டிருக்கிறேன்; முக்கியமாக தமிழ் நாடு

முழுவதிலும் 50-களில் அவர் ஏற்பாடு செய்து நடந்த பல திருப்பாவை—திருவெம ்பாவை மாநாடுகளில், அவரே சில சமயம்

பேசியிருக்கிறார். பல இரவுகள் அவர் நிகழ்த்திய தமிழ் சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டே எனக்குத் தமிழில் ஒரு ஆழமான

உள்நோக்கு கிடைத்தது. அவர் செய்த அந்த சொற்பொழிவுகள், தெய்வீகம் மற்றும் வேதாந்தம் பற்றியதாக இருந்ததோடு,

அவை மிகவும் எளிமையான இலக்கியத் தமிழில் ஆற்றப்பட்டன. நம்முடைய அதிருஷ்டம் அவைகள் எல்லாம் நமக்குப் புத்தக

வடிவில் தமிழிலும் மற்றும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிலும் இப்போது கிடைத்துள்ளன.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி——7.

முருகேசனாரின் தமிழ்ப் பற்று என்னை மிகவும் நெகிழ்வுறச் செய்தது. மூன்று நாட்கள் கழித்து, பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர்

திரு. வேலாயுதம் பிள்ளை, நான் அந்தப் பரிசு 300 ரூபாயை வென்ற செய்தியை, ஒரு பள்ளி மாணவன் மூலம் சொல்லி

அனுப்பினார். அடுத்த நாள் பள்ளியில் ஒரு விழா நடத்தி அதில் என் பெயரை பள்ளியின் சாதனையாளர் பட்டியலில் சேர்த்து,

எனக்கு அந்த 300 ரூபாய் பரிசையும் வழங்கினார்கள்.

எதிர்பாராத விதமாக எனக்கு 300 ரூபாய் கிடைத்தவுடன், பெரியவாளிடம் சொல்வதற்கு சின்ன காஞ்சீபுரத்திற்கு ஓடினேன்.

அவர் அருகிலிருந்த சிவாஸ்தானத்தில் இருந்தார். வழக்கம் போல் அவருக்கு நமஸ்காரம் செய்தேன். அந்த 300 ரூபாயை ஒரு

மூங்கில் தட்டில் வைத்து அவர் முன்பு சமர்ப்பித்தேன். அவர் ஆச்சரியத்துடன் என்னைப் பார்த்தார். அந்தப் பரிசைப்பற்றி

அவரிடம் பெருமையுடன் சொன்னேன்.

“கேக்கறத்துக்கு எனக்கு ரொம்ப ஸந்தோஷமா இருக்கு” என்றார் பெரியவா.

மறுபடியும் அவர் முகம், தன் மகன் ஒரு பெரிய பரிசு வாங்கினதை அறிந்த ஒரு தந்தையின் முகம் போல எனக்குத்

தோன்றியது ( வாசகர்களிடம் மறுபடி என்னை மன்னிக்கும்படி வேண்டுகிறேன்.)

“நீ 110 ரூபாய் கேக்கறதுக்கு செட்டியார்ட்ட போனப்போ, அவர் என்ன சொன்னார்?” என்று கேட்டார் பெரியவா.

நான் அவருக்கு அன்று செட்டியார் கடையில் நடந்ததை சுருக்கமாகவே கூறினேன். ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண சாஸ்திரிகள் அவருக்கு

ஏற்கனவே எல்லாம் விவரமாக சொல்லியிருப்பார்.

“பகவான் எப்படியெல்லம் மாயாஜாலமாய் நடத்துகிறான் பார்!. ( எனக்கு உங்களைத் தவிற வேறு பகவானைத் தெரியாது

என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன்.). அப்போ, அந்த நல்ல சேதியை எங்கிட்ட சொல்லிட்டு, பணத்த எம்முன்னால

வெச்சுட்டுத் திருப்பி எடுத்துண்டு போறதுக்காக ஓடி வந்திருக்கே இல்லே?”—–ஒரு புன்னகையோடு சொன்னார்.

நான் வாயை மூடிக்கொண்டிருந்த& #3015;ன்.

தொடர்ந்தார், “இதை எப்படி செலவு பண்றதுன்னு ஒரு ‘ப்ளான்’ போட்டுருப்பியே?”

“அம்மாவோட ‘காடராக்ட்’ ஆபரேஷனுக்கு டாக்டருக்கு 100 ரூபா ஃஃபீஸ் கொடுக்கணும்; இன்னொரு 100 ரூபாயிலே

என்னோட நெருங்கிய நாயுடு நண்பன் நாராயணசாமி கிட்டேருந்து, ‘ஸெகிண்ட் ஹாண்ட்’ சைக்கிள் வாங்கப்போறேன்.”

என்றேன்.

“அப்படியும் இன்னும் 100 ரூபா உங்கிட்ட மீதி இருக்குமே!” என்றார் குறும்பாக!

பிறகு பிரஸாதம் கொடுத்துவிட்டு, அடுத்த நாள் (திங்கள் கிழமை) வகுப்புக்குப் போகவேண்டுமென்று என்னை சீக்கிரம்

திரும்பிப் போகச் சொன்னார். எளிமையும் அமைதியுமான அந்த சிவாஸ்தானம் கோவில் என்னை எப்பொழுதும் தன்னிடம்

ஈர்த்தது. கோவிலின் தென்மேற்கு மூலையில், ஒரு குடிசையில் பெரியவா தங்கியிருந்தார்.; தெற்குப் புறத்தில் சில பசுக்களும்,

ஒரு மாமரமும் அதற்கு அப்புறம் ஒரு குளமும் இருந்தன.

பெரியவாளிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு, சிவன் கோவில் பிரதக்ஷிணத்திற்கு& #2970;் சென்றேன் முதல் பிரதக்ஷிணம்

முடிந்தபோது, ஒரு இளம் ஐயங்கார் பையன் கோபுர வாசலில் நின்றுகொண்டு, “இங்கே பணக்காரர் ஒருத்தர் இருக்கிறார்;

பெரியவா அவரைப் பார்க்கணுமாம்.” என்று உரத்த குரலில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அங்கே சுமார் நாற்பது

பக்தர்கள் இருந்திருப்பார்கள& #3021;. ஆனால் ஒருவரும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அந்த ஐயங்கார் பையன் பெரியவாளிடம்

திரும்பிப் போனான்.

இரண்டாவது பிரதக்ஷிணம் முடிந்தபோது,, அதே ஆள் அதே இடத்தில் நின்றுகொண்டு அதே மாதிரி சத்தம் போட்டு சொல்லிக்

கொண்டிருந்தான். ஒருவரும் ஒன்றும் சொல்லாததால், அவன் பெரியவாளிடம் திரும்பிச் சென்றான். நான் மூன்றாவது

பிரதக்ஷிணத்தை முடித்துக் கொண்டு, கோவிலுக்குள் சென்று தீபாராதனையைப் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பி வந்தேன். அந்த

ஐயங்கார் மூன்றாம் முறையாக அங்கேயே நின்று கொண்டு சத்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் இம்முறை அவன்

வாசகம் வேறு விதமாக இருந்தது. “ இங்கே ஒரு பணக்காரர், சரியா 300 ரூபாயுடன் இருக்கிறார்; பெரியவா அவரைப் பார்க்க

விரும்புகிறார்.”

அந்தப் பணக்காரர் யாரென்று எனக்குப் புரிந்தது. அந்தப் பையனிடம் சொல்லிவிட்டுப் பெரியவா இருந்த இடத்திற்குச்

சென்றேன். கோவில் வாசலிலிருந்து இருபது அடி தூரத்தில்தான் அவர் குடிசை இருந்தது. என்ன நடக்க இருக்கிறது என்று

தெரியவில்லை. சுமார் நாற்பது பேருக்காவது நான் ‘பணக்கார’னாக ஆனது தெரியும்படி பெரியவா ஏன் இப்படி செய்தார்

என்றும் எனக்கு விளங்கவில்லை.

ஒரு மந்தஹாஸப் புன்னகையோடு, “நான் தேடிண்டிருந்த அந்தப் பணக்காரன் நீதானா?” என்றார். இதற்கு எப்படி பதில்

சொல்வது?

“முந்நூரு ரூபாயுடன் இருக்கும் ஆள் நான்தான்” என்று பவ்யமாகக் கூறினேன்.

பெரிய புன்னகை ஒன்று செய்து விட்டு, “ஆமா! நா தேடிண்டிருந்த அந்தப் பணக்காரன் நீதான். எனக்கு முப்பது ரூபா

தருவியா?” என்றார்.

முந்நூரு ரூபாயையும் எதிரில் இருந்த தட்டில் வைத்தேன்.

“எனக்கு வேண்டியது முப்பது ரூபாதான்” என்றார்.

முப்பது ரூபாயை மட்டும் தட்டில் வைத்துவிட்டு மீதியை எடுத்துக் கொண்டேன்.

அந்த ஐயங்கார் பையனை எனக்குக் காட்டி, “ தமிழில உனக்கு இருக்கற திறமையினால இந்தப் பரிசு ஒனக்குக் கெடச்சிருக்கு.

இந்தப் பையன் ஸமஸ்க்ருதம் கத்துக் கொடுத்துப் பிழைப்பை நடத்தப் போறான். இதுக்கு தனியார் பரீக்ஷை ஏதோ ‘பாஸ்’

பண்ணனுமாம். அந்தப் பரீக்ஷைக்குப் பணம் கட்ட நாளைக்குதான் கடைசி நாள். எங்கிட்ட வந்து முப்பது ரூபா கேட்டான். நா

எங்கே போவேன் முப்பது ரூபாய்க்கு? அப்பத்தான் ஒன் ஞாபகம் வந்துது. ஒங்கையாலயே அந்தப் சம்ஸ்க்ருத பண்டிதனுக்கு

முப்பது ரூபா குடு.”

அவர் சொன்ன மாதிரியே செய்து விட்டு, அங்கிருந்து புறப்பட்டேன். அந்த பண்டிதன் வெளியில் வந்து எனக்கு நன்றி

சொன்னான். யாருக்கு நன்றி சொல்லணும்னு நமக்கு எல்லாருக்கும் தெரியும் என்று அவனிடம் சொல்லிவிட்டு,

சிதம்பரத்திற்குத் திரும்பினேன். தொய்யும் எனது உற்சாகத்தையும், தன்னம்பிக்கையையும& #3021;, தூக்கி விடுவதற்கும், அதே

சமயத்தில் நான் பவ்யமாக இருக்க வேண்டும் என்று உணர்த்துவதற்காகவு& #2990;்தான் பெரியவா அப்படி எல்லோருக்கும்

முன்னால் அந்தப் பையனை சத்தம் போட்டுச் சொல்லச் சொல்லியிருக்கிறார& #3021; என்று எனக்குப் பட்டது. பெரியவா,

‘நீதான் நான் தேடிய பணக்காரன்’ என்று சொன்னது, நான் ஏற்கெனவே பணக்காரன் ஆகி விட்டமாதிரி நினைக்க வைத்தது!

மேலே சொன்ன சம்பவத்திற்குப் பத்து நாட்கள் பிறகே முன்பே சொன்ன மாதிரி செட்டியார் என்னை வீட்டில் வந்து பார்த்தது.

செட்டியார் வந்து போன அந்த வாரக் கடைசியில் பெரியவாளைக் காண சின்னகாஞ்சீபுரம் ஓடினேன். செட்டியார் வந்ததையும்

அவர் எனக்கு அளித்த வேண்டுகோளையும் பெரியவாளிடம் சொன்னேன்.

“செட்டியாரே ஒன் அக்காவாத்துக்கு வந்து மன்னிப்பு கேட்டாரா?” என்று கேட்டார் பெரியவா.

“ஆமாம்”

சில வினாடிகள் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, “என்னைப் பாக்க வந்தபோது, செட்டியார் கிட்ட நா கொஞ்சம் கடுமையாகவே

இருந்துட்டேன். உங்கிட்ட அவர் நடந்துண்டதைப் பத்தி இப்போ வருத்தப் படறார். ஆனா பாரு, முழுத் தப்பும் செட்டியாருதில்ல.

செட்டியார் உனக்கு என்ன செய்யணும்கிறதை நான் அவருடைய மேனேஜர் கிட்டத் தெளிவா சொல்லியிருக்கணும். ஆனா,

உங்கிட்ட வீடு, நிலம், நகை ஏதாவது இருக்கான்னு அவர் நிச்சயமாக் கேட்டிருக்கப்படாத& #3009;. அதெல்லாம் இருந்தா, நான்

ஏன் உன்னை அவர் கிட்ட அனுப்பணும்? ( பெரியவாளை விட நியாயம் தெரிஞ்சவா யார் இருக்க முடியும்?) இப்போ அவரே

உன்னோட எல்லா செலவையும் ஏத்துக்கறேங்கறபோத& #3009;, நீ என்ன பண்ணனும்னு விரும்பறே?” என்றார் பெரியவா.

“அவர்கிட்டேருந்து எதுவும் வாங்கிக்க எனக்கு இஷ்டம் இல்லே”—என்றேன் நான்.

“உனக்கு இன்னம் அவர் கிட்ட கோபம் போல போலருக்கு. அவர் ஒரு தப்பு செஞ்சார்; ஆனா அதுக்காக இப்போ

வருத்தப்படறார். அவர் வேறே என்னதான் செய்யணும்னு நீ விரும்பறே? அவரும் என்னோட பக்தர்தான். இதுக்கு அப்புறமும்

நீ அவர்கிட்டேந்து ஒண்ணும் ஏத்துக்கலைன்னா, அவர் ரொம்ப வருத்தப் படப் போகிறார். அந்த மாதிரி ஆகறதுல எனக்கு

இஷ்டமில்லே.. உனக்கு மாசம் கைச்செலவுக்கு எவ்வளவு வேண்டியிருக்கும்?” என்றார்.

பத்து ரூபாய்க்கு மேல் வேண்டாம் என்றேன்.

பிறகு, இரண்டு பக்தர்களுக்கும் பொதுவாக, இருவரும் ஏற்கக்கூடிய வழி ஒன்றை பெரியவா சொன்னார். மாதத்திற்கு பத்து

ரூபாய் வீதம் வருஷத்தில் பத்து மாதங்கள், என் படிப்பு முடியும் வரை, செட்டியார் எனக்குத் தர வேண்டும்.

நான் சிதம்பரம் திரும்பியதும் செட்டியார் கடைக்கு சென்று, பெரியவா சொன்னதைக் கூறினேன். அதன் பிறகு ஒவ்வொரு

மாதமும் அவர் கடைக்குச் சென்று பத்து ரூபாய் வங்கிக் கொள்வேன். அந்த சமயங்களிலெல்லாம், எழுந்து நின்றுகொண்டு,

பெரியவாளைப் பற்றியும், என் படிப்பைப் பற்றியும் விஜாரிப்பார். அவர் யாருக்கு மரியாதை செலுத்துகிறார் என்று எனக்குத்

தெளிவாகத் தெரிந்தது!.. அவரிடமிருந்து மொத்தம் 400 ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டேன்.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி——-8.
சாப்பாடு எங்கே? தங்குவது எங்கே?

என்னுடைய கல்லூரிக் கட்டணமும், கைச்செலவுக்கு வேண்டிய பணமும் இவ்வாறாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டபின், என்னுடைய

சாப்பாட்டுக்கும் தங்குவதற்கு இடத்துக்கும் பெரியவா என்ன ஏற்பாடு செய்யப் போகிறார் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

பெரியவாளுக்கு மூன்று வழிகள்தான் இருக்கிறது என்று நான் நினைத்தேன். ஒன்று, அவர் என் அம்மாவை மறுபடியும்

சிதம்பரத்திலேயே குடித்தனம் போடச் சொல்லலாம்; இரண்டு, என்னை என் அக்காவின் வீட்டிலேயே தொடர்ந்து வசிக்கும்படி

கூறலாம், மூன்றாவது, கல்லூரி ஹாஸ்டலில் தங்கச் சொல்லலாம். இப்படி நான் யோசித்துக்கொண்டிர& #3009;க்கும் பொழுதே,

பெரியவா முற்றிலும் வேறான ஒரு புதிய ஏற்பாட்டைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்று எனக்கு அறவே தெரியாமலிருந்தது.

காஞ்சீபுரத்திலிரĬ 9;ந்து திரும்பி வந்து, ஒரு வாரம் கழித்து, ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு தம்பதிகள் என்னைப் பார்க்க,

அக்காவின் வீட்டிற்கு வந்தனர். திரு. ஸ்வாமிநாத ஐயர், திருமதி ஸ்வாமிநாத ஐயர் என்றும் தங்களை அறிமுகப்

படுத்திக்கொண்டனர்.

அவர் மேலும் சொன்னது, “நான் ரெஜிஸ்ட்ராரா வேலை பாத்துண்டிருக்கேன& #3021;. இப்போதான் காஞ்சீபுரத்துல

பெரியவாளைத் தரிசனம் பண்ணிட்டு வரோம்.”

அவருடைய மனைவி திருமதி லக்ஷ்மி தொடர்ந்து கூறிய வரலாறு எனக்கு நம்பமுடியாததாக இருந்தது.

“நாங்க பெரியவா கிட்டேந்து உத்தரவு வாங்கிண்டு கிளம்பறப்போ, பெரியவா கஷ்டப்பட்டுப் (பல்வலியால்

அவதிப்பட்டுக்கொண்& #2975;ிருந்தார்) பேசினார். நீங்க எனக்கு பிக்ஷை தருவேளா அப்படீன்னு கேட்டார். எங்களுக்குத்

தூக்கிவாரிப்போட்ட& #2980;ு. கடவுளே என்னத்துக்கு பிக்ஷை கேக்கறார்—னு புரியலை. ‘நாங்க வருஷத்துக்கு ஒரு தரம்

பெரியவாளுக்கு பிக்ஷை சமர்ப்பிக்கிறோம். இன்னும் வேணுமானாலும் செய்யறோம், அது எங்க பாக்யம்’ என்று சொன்னோம்.

அதுக்கு பெரியவா என்ன சொன்னார் தெரியுமா? “ஒங்க ஊர்ல கலாசாலைல சேர்ந்திருக்கற ஒரு பையன் மேலே எனக்குக்

கொஞ்சம் அக்கறை. அவனுக்கு நீங்க தங்க இடமும், சாப்பாடும் குடுத்தா அதுதான் எனக்கு பிக்ஷை”

“அவனுடைய படிப்பு முடியறவரையிலும் நாங்க அவனைக் கவனிச்சுக்கிறோம்” என்றேன் நான்.

ஆனா, பெரியவா ஒரு கண்டிஷன் போட்டார், “படிப்பு முடியறவரையிலும் வாரத்துக்கு ஒரு நாள் அவனுக்கு சாப்பாடும்,

இடமும் கொடுத்தால் போறும்”

இஷ்டமில்லாம சரின்னோம்; ஏன்னா, எங்களுக்குக் குழந்தை பாக்யம் இல்லே. அந்தப் பையனை நமக்கே நமக்கு

வெச்சுண்டுடலாம்னு ஆசைப்பட்டோம்.

மேலும் பெரியவா, எங்களோட பக்கத்து வீடுகளில் வசிக்கும், பட்டம்மாள், கோகிலா ஆகிய ரெண்டு பேர் கிட்டேயும், அவாளும்

ஒவ்வொருத்தரும் அந்தப் பையனுக்கு வாரம் ஒரு நாள் சாப்பாடும் இருக்க இடமும், படிப்பு முடியும் வரை ஏற்பாடு

செய்யணும்னு சொல்லச் சொன்னார். பட்டம்மாளுக்கும் அவர் கணவர் துரையப்பாவுக்கும் அந்த வடக்குத் தேர் வீதியில்

மூன்று வீடுகள் இருந்தன. அவைகளில் நடுவில் இருக்கும் வீட்டை நாங்கள் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டிரு& #2965;்கிறோம்.

கோகிலாவும் அவர் கணவர் வக்கீல் சுப்ரமண்ய ஐயரும் எங்களுக்கு வலது பக்கம் உள்ள வீட்டை எடுத்துக்கொண்டுள்&

#2995;னர். அவர்கள் இருவரும் பெரியவாளின் பரம பக்தர்கள். பட்டம்மாவும் அவர் கணவரும் உயர்ந்த மனப்பானமை

உள்ளவர்கள். பட்டம்மாள் பெரியவாளைப் பார்த்து ரொம்ப காலம் ஆச்சு. ஆனால், அவருக்குப் பெரியவாகிட்ட தொடர்ந்து

‘கம்யூனிகேஷன்’ இருக்கு. நாங்கள் பட்டம்மாளிடமும் கோகிலாவிடமும் பெரியவா சொன்னதைப் பற்றித் தெரிவித்தபோது,

அவர்களுக்கு ஒரே சந்தோஷம். உன்னோட விலாசத்தை மடத்திலிருந்து வாங்கிக்கொண்டு, உன்னைக்கூட்டிண்டு போறத்துக்கு

நேரே இங்கே வந்திருக்கோம்.” என்று அந்த அற்புத வரலாற்றை முடித்தார், அவர்.

லக்ஷ்மி மாமி தொடர்ந்தார், “நீ இந்த லோகத்திலேயே ரொம்ப அதிருஷ்டமானவன், ஏன்னா, கடவுளே, உன்னை நாங்கள்

கவனிச்சுக்கற (TAKING CARE) அந்த வாய்ப்பு மூலம் அவருக்கே பிக்ஷை கேட்டிருக்கார். உன்னை நமஸ்காரம் பண்ணத்

தோண்றது. எங்களோட வந்து இரு!”

எனக்கு ரொம்ப சங்கோஜமாகிவிட்டது. இந்த நம்ப முடியாத நிகழ்ச்சியைக் கேட்டபோது, என்னுள் எழுந்த உணர்ச்சிகளை

வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாது. பெரியவா இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிர& #3009;க்கிறார் என்ற உணர்வு என்னுள்

எழுந்தது. இது என் ஆழ் மனத்தைப் போய் தொட்டது. அந்த பெரிய மனிதர்களுக்கு உடனே ஸாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம்

பண்ணினேன்.

“பெரியவா இந்த ஏற்பாடு பற்றி எனக்குக் குறிப்பாகக்கூட சொல்லவில்லை. அவரைப் பார்த்த பின் வருகிறேன்” என்றேன்.

“உன்னை எங்களிடம் வைத்துக்கொள்ளும் இந்த வாய்ப்பை நீ எங்களுக்குக் கொடுக்கணும்” என்று சொல்லிவிட்டு,

தயக்கத்தோடு விடைபெற்றார்கள்.

எனக்கும் என் அக்காவிற்கும் மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது. இதைப்பற்றி யோசிப்பதற்கு முன், அடுத்த நாள் ஒரு வயதான,

சிறிய தோற்றமுள்ள மனிதர் என்னைக் காண வந்தார். அவர் தான் ஒரு மருத்துவ டாக்டர் என்றும் பெரியவாளைப்

பார்த்துவிட்டு அப்பொழுதுதான் காஞ்சீபுரத்திலிரு& #2984;்து வருவதாகவும் சொன்னார். அவரும், நேற்று அந்த தம்பதிகள்

வந்து சொன்ன அதே கதையைக் கூறினார். அவரும் , மரவியாபாரியான அவருடைய சஹோதர் மஹாலிங்கய்யரும்

பெரியவாளுடைய பரம பக்தர்கள் என்றும், எனக்கு வாரத்தில் ஒவ்வொரு நாள் தங்க இடமும் சாப்பாடும் தருவது

அவர்களுடைய ஒரு பெரிய பாக்யம் என்றும் சொன்னார். நான் அவருக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு, பெரியவாளைப் பார்த்துப்

பேசிவிட்டு அவரைக் காண வருவதாகவும் கூறினேன். அந்த டாக்டரின் பெயர் ஞாபகம் இல்லை. அதன் பின் கல்லூரிக்குச்

சென்று விட்டேன்.

நான் கல்லூரியிலிருந்து திரும்பி வந்ததும், எனக்காக ஒரு இளைஞன் காத்துக்கொண்டிருந& #3021;தான். தன் பெயர் சுந்தரேசன்

என்றும் கச்சேரித்தெரு ராஜம் மாமியின் இரண்டாவது பையன் என்றும் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்& #2965;ொண்டான்.

“என்னோட அம்மாவுக்கு பெரியவாளை விடப் பெரிய தெய்வம் வேறொன்றுமில்லை. அந்த பகவானைத் தரிசனம் பண்ணிட்டு

இப்பத்தான் காஞ்சீபுரத்திலேந்& #2980;ு வந்தார்” என்று கூறிவிட்டு, தொடர்ந்து, நேற்று நான் கேட்ட அதே கதையைக்

கூறினான். “அம்மா உங்களைப் பாக்க ஆவலோட காத்துண்டிருக்கா. வாரத்துக்கு ஒரு நாள் உங்களை எங்காத்தில

வெச்சுக்கறதைப் பத்தி அவளுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்.” என்று முடித்தான் அந்த கலாசாலை மாணவன் சுந்தரேசன்.

பெரியவாளைப் பார்த்துவிட்டு அவரைப் பார்க்க வருகிறேன் என்று கூறி அனுப்பினேன். மேலும் மேலும் இதேபோல்

நடப்பதைக்கண்டு எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இன்னுமொருவர் இதே மாதிரி வருவதற்குள், பெரியவாளைப் பார்த்துவிட

வேண்டும் என்று விரும்பினேன். அன்று இரவு ரயிலிலேயே காஞ்சீபுரம் புறப்பட்டேன். மறுநாள் காலை பெரியவா தன்னுடைய

அனுஷ்டானங்களையெல்& #2994;ாம் முடிக்கும் வரைக் காத்திருந்துவிட்ட& #3009;, அவர் முன் போய் நமஸ்காரம்

பண்ணிவிட்டு நின்றேன்.

அவர் என்னைப் பார்த்த பொழுது, நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவர்தான் முதலில் பேச வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

சில நிமிஷங்கள் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, சொன்னார், “வாரத்தில ஒரு நாள் தவிர, மத்த நாள்களுக்கெல்லாம் உனக்குத்

தங்க இடமும், சாப்பாடும் ஏற்பாடு ஆயிடுத்து இல்லே?

இப்பொழுதும் நான் ஒன்றும் பதில் சொல்லாமல் நின்று கொண்டிருந்தேன்.

மறுபடியும் சில நிமிஷங்கள் மௌனம்.

“ஒனக்கு நா செஞ்சிருக்கற ஏற்பாடு அவ்வளவா இஷ்டமில்லபோலன்னா இருக்கு?”

மறுபடி நான் மௌனம் சாதித்தேன்.

“இந்த அனுபவம் உன்னைக் கேவலப்படுத்தும்னு நீ நினைக்கறயோ என்னவோ? அப்படியெல்லாம் ஒண்ணும் ஆகாது. ஒன்னப்

பாக்க வந்த ஒவ்வொருத்தரும் என்னுடைய பரம பக்தாள். அவா வீட்டுல உனக்கு ராஜோபசாரம் நடக்கும்.”

என் மௌனத்தைத் தொடர்ந்தேன்.

“நீ தமிழ்ல ஒரு நிபுணன் ஆச்சே! ஔவைப்பாட்டி சொன்னது ஒனக்குத் தெரிஞ்சிருக்கணுமே? ‘பிச்சை எடுத்தாலும், கல்வி

கற்பது நன்று’ அப்படின்னு சொல்லியிருக்கா. என்னுடைய ஏற்பாடு பிச்சை எடுப்பது போலன்னு ஒனக்குத் தோணித்துன்னா,

அதுதான் ஒம்மனசை சஞ்சலப்படுத்தறதுன& #3021;னா, நான் சொல்றேன், நீ பிச்சை எடுக்கல்லே! ஒனக்காக நான் பிச்சை

எடுத்தேன்.”

என்னையறியாமல் என் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது! நான் பெரியவாளைப் பார்க்கப் போனபொழுது, இந்த ஏற்பாடு

என்னை இழிவுபடுத்துவதாக இருக்கும் என்று நான் நினைத்ததால், இதை ஏற்றுக் கொள்ளலாமா வேண்டாமா என்று நிச்சயம்

செய்யவில்லை..

அந்த தெய்வம், “நீ பிச்சையெடுக்கல, நான்தான் உனக்காகப் பிச்சையெடுத்தேன்” என்று சொன்ன போது, என்னிடம் இருந்த

அஹங்காரம், ‘நான்’ என்ற நினைப்பு எல்லாம் அந்தக் கணமே ஆவியாகிப் பறந்தது. அப்படியே சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்காரம்

பண்ணிவிட்டு, “நீங்க செஞ்சிருக்கற ஏற்பாட்டை நான் ஏத்துக்கறேன்” என்றேன். மீதி இருந்த இன்னும் ஒரு நாளைக்காக

அந்த என் தெய்வம் மறுபடியும் பிச்சை எடுக்கலாகாது என்று முடிவு செய்து, ‘ இன்னும் ஒரு நாளைக்கு என்னோட அக்கா

வீட்டிலேயே தங்கிக்கறேன்’ என்றேன். மேலும் ஒரு நிமிஷங்கூட அவருக்கு முன்னால் என்னால் நிற்க முடியவில்லை.

என்னுடைய உணர்ச்சிகள் கட்டுக்க்கடங்காமல& #3021; போய்க்கொண்டிருந்த& #2985;. நான் புறப்பட்டேன்.

மறுபடியும் என்னை அழைத்து, “ எனக்காக நீ இந்த ஏற்பாட்டை ஏத்துக்கறயா, இல்லேன்னா, எப்படியாவது ஒன்னோட

படிப்பை முடிக்கணும்கறத்து& #2965;்கா?” என்றார்.

“ரெண்டுக்குமேதான்” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டேன்.

அன்றிலிருந்து, பெரியவாளை எனக்காக, எதற்கும் தொந்தரவு செய்வதில்லை என்று முடிவு செய்தேன். என்னுடைய

பிரார்த்தனையின் போதுகூட, எனக்காகவோ என் குடும்பத்துக்காகவ& #3019; எந்த ஒன்றையும் நான் வேண்டவில்லை.

டி.குளத்தூரிலே சின்னப் பையனாக இருந்தபோதே அவர் என்னை அனுக்ர்ஹித்திருக்& #2965;ிறார் என்று இப்பொழுது

நிச்சயமாக நம்பினேன்..

ஓரிக்கை கிராமத்தில் எனக்கு விஸ்வரூப தரிசனம் தந்திருக்கிறார்.

பாலாற்றங்கரையில் கீதோபதேசம் தந்தார்.

இப்போ எனக்காக பிச்சை எடுத்திருக்கிறார்.

இதில் எதையும் என்னால் எப்படி மறக்க முடியும்?

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி——9

என் கதையைத் தொடர்கிறேன். அந்தக் குடும்பங்களோடு என் அனுபவங்கள் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தன. பெரியவா

சொன்னது போலவே, முதலில் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எனக்கு ராஜோபசாரமே செய்தார்கள். சீக்கிரமே, நான் அவர்கள்

ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் அன்பு மிகுந்த ஒரு அங்கத்தினன் ஆனேன். ஒவ்வொரு குடும்பமும் என்னை சந்தோஷப்படுத்துவத&

#2993;்குப் பதில், அந்த ஆறு குடும்பங்களூம் அதற்கு, ஒன்றோடு ஒன்று போட்டியிட்டனர். பெரியவா பயந்த மாதிரி, ஒரு

வேளை கூட நான் சாப்பாட்டை ‘மிஸ்’ பண்ணவேண்டிய சந்தர்ப்பம் ஏற்படவில்லை. சாந்தமும் கருணையுமே உருவான

சுந்தரம் மாமி (இவர் B.G.Paul &co யின் திரு நீலகண்ட ஐயருடைய சஹோதரி ஆவார்), ஒவ்வொரு வருஷமும்

என்னுடைய புத்தகங்களுக்கான செலவை ஏற்றுக்கொண்டார். அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகம் எனக்கு merit—cum—

means ஸ்காலர்ஷிப்பாக வருஷத்திற்கு 150 ரூபாய்கள் வழங்கியது. இப்படியாக, என்னுடைய மேல்படிப்பு எந்தவிதமான

கஷ்டமும் இல்லாமல் நடந்தது.

நான் இரண்டாவது வருஷம் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, என்னுடைய அக்கா மீனாக்ஷியும் அவ்ர் கணவர் ராமமூர்த்தியும்

மடத்தில் சேர்ந்தனர். முதலிலிருந்தே, எனக்கு பட்டம்மா மாமியிடம் அதிக ஒட்டுதல் இருந்தது. என்மேல் அவருக்கு இருந்த

அன்பும் வாஞ்சையும் என்னைத் திக்குமுக்காட்டின. இரண்டு வருஷங்கள் கழித்து, என் படிப்பு முடிந்து இரண்டு மாதங்கள் ஆகி

அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ‘லெக்சரர்’ ஆன வரையிலும் நான் அவருடனேயே ஸ்திரமாக இருக்கத்

தொடங்கினேன். மற்ற குடும்பத்தினர், பட்டம்மாள் மாமிக்கு என்னிடம் இருந்த அதீத வாஞ்சையையும் என்னுடைய

முடிவையும் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டார்க& #2995;். நான் அவர்களுக்கு என் நன்றியைத் தெரிவித்தேன். பெரியவா மிகுந்த

அன்பு வைத்திருந்த ஒருவரைத் தங்கள் குடும்பத்தில் இரண்டு வருஷங்கள் வைத்துக்கொண்ட வாய்ப்பு கிடைத்ததற்கு

அவர்களும் நன்றி கூறினர். கொடுத்தவர்களும், பெற்றவர்களும் ஒரே சமயத்தில் மகிழ்ச்சியடைந்தனர& #3021;. பெரியவாளும்

பட்டம்மா மாமிக்கு என்மேல் இருந்த வாஞ்சையை அறிவார்; அதனால் நான் அவர் வீட்டிலேயே தங்குவதற்கு மறுப்பு

சொல்லவில்லை. பட்டம்மாவுக்கும் துரையப்பாவுக்கும் குழந்தைகள் இருக்கவில்லை. ஆனால் துரையப்பாவின் தம்பி பையன்

நடராஜன் இருந்தான். அவனும் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில்& #2980;ான் படித்துக்கொண்டிரு& #2984;்தான். நாங்கள்

இருவரும் நல்ல நண்பர்களானோம். ஊரில் பலரும் நாங்கள் இருவரும் சஹோதரர்கள் என்றே நினைத்தனர். எங்கள்

இருவருக்கும் இடையே ஒரே ஒரு அபிப்பிராயபேதமே இருந்தது: யாரைப் பட்டம்மாள் அதிகம் நேசித்தார், என்னையா

அவனையா? என்பதுதான் அது. அதே போல், எங்கள் இருவரில் யார் பட்டம்மாளை அதிகம் நேசித்தது, நானா அல்லது

அவனா? அவனுடைய அப்பாவும் துரையப்பாவும் இருபது வருஷங்களுக்கு முன்பு இறந்தபோது, இருவரும் ஒன்றாக

அததுக்கத்தை அனுபவித்தோம். 1973-இல் என் தந்தை இறந்தபொழுதும் அவன் என்னுடன் இருந்து, என் இழப்பைப்

பகிர்ந்துகொண்டான். ஆனால் பட்டம்மாள் 1986—இல் இறந்தபொழுது, ஏனோ, நடராஜன் எனக்கு அதைத் தெரியப்படுத்தவேயி&

#2994;்லை. அப்போது நான் மெக்சிகோவில் இருந்தேன். அதுவும் எனக்கு ஒருவிதத்தில் நன்றாகவே இருந்தது, ஏனென்றால்,

பட்டம்மாள் உயிருடன் இருக்கிற எண்ணத்திலேயே சில மாதங்கள் கழிந்தன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் பட்டம்மாள்

இறப்புக்கு அப்பாற்பட்டவர். அவருடைய உண்மையான ஊழியர் ஜானகியை எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. இப்பொழுது

நினைக்கும்பொழுது, பெரியவாளின் இந்த ஏற்பாடே, நான் அவருடைய பரம பக்தையான பட்டம்மாளின் அன்பில் திளைக்க

வேண்டும் எனபதே என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. பெரியவா ஒரு abstraction இல்லை; அவருடைய பரம பக்தர்களின்

மேன்மையான குணங்களிலேயே அவர் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டார். நடராஜன் இப்பொழுது சிதம்பரத்தில் ஒரு பெரிய

வக்கீல்; அவனும் பெரியவாளின் ஒரு பக்தன்.

1960 ஏப்ரலில் என்னுடைய B.Sc.(Hons) கடைசி வருஷம் பரீக்ஷை முடிந்தபின். அடுத்த இரண்டு மாதங்கள் நான்

பெரியவாளுடன் கழித்தேன். அப்பொழுது அவர் திருச்சி நேஷனல் கல்லூரியில் முகாமிட்டிருந்தார& #3021;. அங்கு ஒவ்வொரு

இரவும் அவர் ஒரு உபன்யாசம் செய்துகொண்டிருந்த& #3006;ர். அவைகளைக் கேட்டுப் புரிந்து கொள்வதில் என் சமயத்தை

செலவிட்டேன். பெரியவாளிடம், ஒரு வேதாந்தியையும், ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியை& #2991;ும் இருப்பதை புரிந்துகொள்ள

ஆரம்பித்தேன். அப்பொழுது நிகழ்ந்த நெஞ்சை நெகிழச்செய்த நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்றை இப்பொழுது கூற ஆசைப்படுகிறேன்.

ஒரு நாள் காலை, முடிவெட்டிக்கொள்வ& #2980;ற்காக நேஷனல் ஹைஸ்கூலுக்கு எதிரில் இருந்த ஒரு முடிவெட்டும் கடைக்கு

சென்றேன். பொதுவாக எல்லா முடிவெட்டும் தொழிலாளிகளூம், வாடிக்கையாளர்களுக& #3021;கு ‘போர்’ அடிக்காமல்

இருப்பதற்காக, அவர்களுடன், அரசியல்வாதிகளைப் பற்றியும், ஸினிமா நட்சத்திரங்களைப் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்ப&

#2980;ு வழக்கம். எனக்கு முடி வெட்டும்பொழுதும், அவர் நான் யார் என்றும் எதற்காக திருச்சிக்கு வந்திருக்கிறேன் என்றும்

கேட்டார். நான் சிதம்பரத்தில் இருந்து வந்திருப்பதாகவும், எதிரே இருக்கும் கல்லூரியில் முகாமிட்டிருக்கும& #3021;

‘சாமியா’ரைப் பார்க்க வந்திருப்பதாகவும் கூறினேன். அப்பொழுது அவர் சொன்னார், “இங்கே இருக்கும் எல்லா முடிவெட்டும்

தொழிலாளிகளும் பெரியார் ஈ.வே.ரா வைப் பின்பற்றுபவர்கள்”

எனக்கு வெலவெலக்க ஆரம்பித்தது. நான் குடுமி வைத்திருந்தேன், அவருடைய கத்தி என் தலைமேல் இருந்தது!

அவர் தொடர்ந்தார், “சாமியார்களெல்லாம் போலிகள், சொல்வது ஒன்று செய்வது வேறொன்றாக இருப்பவர்கள் என்பது என்

அபிப்பிராயம். ஆனா இந்த சாமியார் வித்தியாசமாக இருக்கிறார்.

எனக்கு சிறிது தைரியம் வந்து, அவர் ஏன் அப்படி நினைக்கிறார் என்று கேட்டேன்.

அதற்கு அவர் சொன்னார், “ தினமும் காலையில் இந்தத்தெரு வழியாக அவர் நடந்துசெல்வது வழக்கம். முதல் சில

தினங்கள் நான் அவரைப் பார்க்கக்கூட இல்லை. ஒரு நாள் அவரை என் கடைக்கு முன்னால் நேருக்கு நேர் சந்திக்க

வேண்டிவந்து விட்டது. அவருடைய முகம் மிகவும் வெகுளித்தனமாக இருந்தது; அவருடைய கண்கள் ஜொலித்துக்கொண்டிர&

#3009;ந்தன. திடீரென்று என் உடம்பு பூராவும் ஒரு சிலிர்க்கும் உணர்வு ஏற்பட்டது. என்னையறியாமலே என் கைகள், அவருக்கு

வணக்கம் தெரிவிக்கும் வகையில் உயர்ந்தன. மிகவும் கஷ்டப்பட்டு என் உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்திக்க& #3018;ண்டு

கைகளைத் தாழ்த்தினேன். இதைப்பற்றி என் சகதொழிலாளிகளிடமும& #3021; கூறினேன். அவர்களும் இந்த சாமியார்

வித்தியாசமாக இருப்பதாகக் கூறினர். நாங்கள் அனைவரும், இந்த சாமியாரையோ, அவரைப் பார்க்க வருகிறவர்களையோ

துன்புறுத்துவதில்& #2994;ை என்று முடிவெடுத்தோம். அதனால் நீ என்னைப் பார்த்து பயப்பட வேண்டாம்.” என்று

சொல்லிவிட்டு தன் வேலையை முடித்தார்.

இந்த நிகழ்ச்சி எனக்குத் தெளிவாக நினைவிருக்கிறது.

அன்று மத்தியானம் இரண்டு மணி அளவில் பெரியவா ஸ்கூலின் பின் கட்டுக்கு வந்தார். முடிவெட்டிக்கொண்ட அன்றைக்கு

யாரும் பெரியவா முன்னால் போகக்கூடாது. மடத்து அதிகாரி ஒருவர் அன்று என்னை எச்சரிக்கை செய்து வைத்திருந்தார்.

பின் கட்டுக்குப் பெரியவா வரமாட்டார் என்ற தைரியத்தில் நான் அங்கே இருந்தேன். அவர் திடீரென்று அங்கு வந்தவுடன்,

அவர் முகத்தைப் பார்க்கவேண்டாமென்& #2993;ு, திரும்பிக் கொண்டேன்.. ஆனால் அவர் என்னைக் கூப்பிட்டு, “ என்னோட

பிக்ஷை ஆயிடுத்து; க்ஷவரக் கல்யாணம் பண்ணிண்டிருக்கே போலருக்கு.” என்றார். மடத்து அதிகாரி யாரும் இல்லை என்று

நிச்சயம் செய்துகொண்டு, அவரைப் பார்த்து, “ஆமாம் பெரியவா” என்றேன்.

“பார்பர் கதை சொல்லி உன்னைக் குஷிப்படுத்தினானா? —என்று குறும்பாகக் கேட்டார்.

“மாறாக, அந்த பார்பர், spirituality பற்றிப் பேசிவிட்டு, உங்களையும் மிகவும் புகழ்ந்து பேசினான்.” என்று கூறீவிட்டு,

அன்று கடையில் நடந்த சம்பவத்தை விவரித்தேன்.

பெரியவா சில நிமிஷங்கள் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, சொன்னார், “என்னோட த்யானங்கள்னாலேயும& #3021;,

ஜபங்கள்னாலேயும் , இந்த சமூகத்திற்கு ஏதாவது பலன் கிடைச்சிருக்கான்ன& #3009; நா சில சமயங்கள்ல யோஜிச்சதுண்டு.

இப்போ நீ சொன்னதுலேந்து, அதெல்லாம் வீணாப்போலேன்னு தோண்றது”. சொல்லிவிட்டு உள்ளே போய்விட்டார்.

“உங்களுடைய த்யானங்களும் ஜபங்களூம், நிச்சயமாக இந்த சமூகத்தில் எல்லார் கிட்டேயும் நல்ல மாற்றங்களை

செஞ்சிருக்கு; இனியும் செய்துகொண்டுவரும். ” என்று எனக்கு நானே கூறிக்கொண்டேன்.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி—10

என் பூணூல் கல்யாணம்.

நான் இப்பொழுது என் கதையில் சில வருஷங்கள் பின்னோக்கிச் சென்று அப்பொழுது நடந்த முக்கியமான சில நிகழ்ச்சிகளை

வாசகர்களுக்குக் கூற வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.

அது எனக்கு ஒரு மிக முக்கியமான நிகழ்ச்சி. சரியாக எப்பொழுது நடந்தது என்று நினைவிலில்லை. ஒரு ‘சம்மர்’

விடுமுறையில் அவருடன் இருந்தேன். ஒரிக்கையில் ஒருநாள், நான் அவருக்குப் பணி செய்துகொண்டிருந்த& #2986;ோது,

திடீரென்று என்னைப் பார்த்துவிட்டு, “ உனக்கு இன்னும் பூணல் போடவில்லையே! ஏன் அப்படி?” என்றார்.

“அம்மா இதைப்பற்றி அப்பாவிடம் சொல்லியிருக்கிறார& #3021;. அப்பா அதற்குத் தேவையான பணத்தை சேமிக்கவில்லை

என்று பதில் கூறியிருக்கிறார்.” என்றேன்.

பெரியவா சில நிமிஷங்கள் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, பதினைந்து நிமிஷங்களுக்கு ஒரு சொற்பொழிவே நிகழ்த்தினார். நம்

சிந்தனையைத் தூண்டும் அந்த வாக்குகளை அப்படியே கீழே தருகிறேன்:

“இப்போதைய பிராமண சமூகத்தைக் கண்டு நான் ரொம்ப கவலையா இருக்கேன். உபநயனம் மாதிரி புனிதமான எளிமையான

‘ஃபங்ஷன்’ஸையெல்லாம் ; சமூக விழாக்களா மாத்திட்டா. பட்டுப் புடவை, காப்பி போன்ற அவசியமில்லாத பொருள்களில்

அதிகம் பணத்தை வீணாக்கறா. எந்த நல்ல காரியத்துலேயும் இருக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயத்துல கவனம்

செலுத்தறதில்லே. நான் அதுக்கு சம்மதிக்கலேன்னாலு& #2990;், நிறைய பணம் காசு உள்ளவா அப்படி செய்யறதை நான்

ஒண்ணும் சொல்லலை. இதிலே கஷ்டம் என்னன்னா, ஏழை ஜனங்களும் அவாளைப் பாத்து அதே மாதிரி செய்யணும்னு

ஆசைப்படறா. உபநயனம் மாதிரி எளிமையான நல்ல காரியத்துக்குக்கூ& #2975;, அவாளோட சக்திக்கு மீறி கடன் வாங்கறா.

அதுக்காக, சரியான வயசுல செய்யவேண்டிய உபநயனம் மாதிரி காரியத்தைத் தள்ளிப்போடறா. உண்மையாப் பாத்தா,

உபநயனத்துக்கு அதிக பணம் தேவையே இல்லே. பசங்கள்ளாம் கல்யாணம் நடக்கற வரையிலும் பூணல் போட்டுக்காம

நின்னுண்டிருக்கா. கல்யாண விஷயத்தைப் பத்திப் பேசினாக்க, அது இதவிட ரொம்ப மோசமா இருக்கு. கல்யாணம்கறது பெரிய

கொண்டாட்டமாப் போயிண்டிருக்கு, ஆயிரக்கணக்குல பணம் செலவு பண்றா. பட்டுப்புடவை, நகை வியாபாரிகள்தான்

பணக்காராளா ஆயிண்டிருக்கா. வரதக்ஷ்ணைங்கற கொடுமையான வழக்கம் பல பெண்களோட வாழ்க்கையை

நாசமாக்கிண்டிருக்& #2965;ு. இந்தக் கெட்ட பழக்கங்கள்லாம் போகணும்னு நான் பண்ற பிரசாரத்துனால ஒரு பலனும் இல்லே.

என்ன பண்றதுன்னும் எனக்குத் தெரியல்லே.”

இந்த இடத்தில் பேச்சை சட்டென்று நிறுத்தினார். இந்தக் கெட்ட வழக்கங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது அவர் மிகவும்

சங்கடப்படுகிறார் என்று எனக்குப் புரிந்தது. திடீரென்று குரலை உயர்த்தி, கோபமாக என்னிடம் சொன்னார், “மத்தவாளைப்

பத்தி நான் எதுக்குப் பேசணும்? நீயே வெறும் நெஞ்சைக் காமிச்சிண்டு நின்னுண்டிருக்கே! முன்னாலையே நான் இதைக்

கவனிக்கலே.”

எனக்கு மிகவும் பயமாகப் போய்விட்டது. அவருடைய கவலையையும் கோபத்தையும் என்னிடம் திருப்புகிறார் என்று

நினைத்தேன். அங்கிருந்து போவதற்குப் புறப்பட்டேன். ஆனால் அவர் விடவில்லை. “ போயி உன்னோட அப்பாவை இங்கே

கூட்டிண்டு வா, அப்படியே ஒரு பஞ்சாங்கத்தையும் எடுத்துண்டு வா.’ என்று கட்டளையிட்டார்.

அப்பா அவர் செய்து கொண்டிருந்த கைவேலையை விட்டுவிட்டு பெரியவாளின் முன் வந்து நின்றார். பஞ்சாங்கத்தைப்

பார்த்துக்கொண்டே, பெரியவா அப்பாவிடம் சொன்னார், “உபநயனம் பண்றத்துக்கு இந்த மாசம் நல்ல மாசம். அடுத்த

வியாழக்கிழமை முஹூர்த்த நாளா இருக்கு. எனக்கு முன்னால வெறும் நெஞ்சைக் காமிச்சிண்டிருக்க& #3009;ம் இந்த

ஒன்னோட பையனோட உபநயனத்தை அன்னிக்கு நடத்திடு.”

அப்பா என்னவோ சொல்ல வாயெடுத்தார். பெரியவா இடைமறித்து, “ஒங்கிட்ட பணம் இல்லாஎன்னும், அழைப்பிதழ் அடிச்சு

அனுப்ப டைம் இல்லேன்னும் சொல்லவேண்டாம். மடத்தில இருக்கற சாஸ்திரிகளை உபநயனம் நடத்த உனக்கு ஸஹாயம்

பண்ணச்சொல்லு!; உன்னால எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு கொடுத்தா போறும்.; உனக்கு வேண்டிய சாமான்களை மடத்து

உக்கிராணத்திலேந்த& #3009; எடுத்துக்கோ! ஒன் பையன், அவனோட அம்மா, நீ இந்த மூணுபேரைத்தவிர வேறே ஒரு

சொந்தக்காராளும் இந்த வைபவத்துக்கு வரவேணும்னு அவசியமில்லை.” என்றார்.

“அன்னிக்கு நைவேத்யம் பண்ற கைங்கைர்யத்தைப் பெரியவா எங்கிட்ட குடுத்திருக்கேள்.” என்றார் அப்பா.

:நீ அன்னிக்கு அந்த கார்யமும் தவறாம பண்ணுவே , உன் பையனோட உபநயனத்தையும் நடத்தி வெப்பே.. அந்த வைபவம்

இந்த மாட்டுக்கொட்டாயில& #2980;ான் நடக்கணும். பசுக்களுக்குத் தொந்தரவு வரப்படாது. பூர்வாங்கத்தை வெடிகாலம்பரவே

பண்ணிப்பிடு.; அப்பறம் போயி நைவேத்யத்தைத் தயார் பண்ணு. நான் பூஜையை ஆரம்பிக்கிறத்துக்& #2965;ுள்ளே, நீ திரும்பி

வந்து இங்கே ஆக வேண்டிய காரியங்களைக் கவனி. சரியா நான் சந்த்ரமௌளீஸ்வரருக& #3021;கு சந்தனாபிஷேகம்

பண்றப்போ, இங்கே உபநயன முஹூர்த்தம் நடக்கணும்.. போயி உன் வேலையை முடி இப்போ.” என்று சொல்லி அப்பாவை

அனுப்பிவிட்டார்.

நானும் அப்பாவுடன் அங்கிருந்து மறைந்தேன்.

அப்போ என்னிடம் அப்பா சொன்னார், “ இந்தப் பெரியவாளோட பிடி இரும்புப்பிடியா இருக்கு. அதிலிருந்து விடுபடறத்துக்கு

எனக்கு விருப்பமில்லை”

அம்மாவிடம் விஷயத்தை சொல்லுவதற்கு சின்னகாஞ்சீபுரம் போனேன். அதைக்கேட்டு, அவருக்கு ஒரே சமயத்தில்

சந்தோஷமாகவும் வருத்தமாகவும் இருந்தது. தன் மகனோட உபநயனவைபவம் நடக்கப்போகிறது என்று மகிழ்ச்சி; எல்லா

உறவுக்காரர்களையும& #3021; அழைக்க டைம் இல்லை என்றும், இந்த வைபவத்தை சிறந்த முறையில் கொண்டாட

தேவையான பணம் இல்லையே என்றும் வருத்தம்.( அவளுடைய இளவயதில் இந்த மாதிரி சமயங்களில் அம்மாவிற்கு இருந்த

இந்த ஊதாரித்தனம்தான் அவளுடைய செல்வமெல்லாம் போய் ஏழ்மை நிலைக்கு வந்ததற்கு முக்கிய காரணம் என்று நான்

நினைக்கிறேன். குறைந்த பக்ஷம், வேறு பல காரணங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும்).

அழைப்பிதழ்கள் அச்சடிக்கப் படவில்லை; உறவினர்கள் அழைக்கப் படவில்லை; புதுத் துணிகள் வாங்கப் படவில்லை. உபநயன

வைபவம், பெரியவா திட்டமிட்டபடியே மாட்டுக்கொட்டைகைய& #3007;ல் நடந்தது. ஓரிக்கையில் இருந்த அந்தப் பழைய

வீட்டின் பூஜை அறையில், சந்த்ரமௌளீஸ்வரருக& #3021;கு சந்தணாபிஷேகம், பெரியவா ஆரம்பிக்கப் போகிறார். அப்பொழுது,

ஆளுக்கொரு மூங்கில் தட்டை ஏந்தியபடி ஒரு வசீகரமான தம்பதிகள் அங்கே தோன்றினர். அவர்களுக்கு முன்னால்

நின்றுகொண்டு, மடத்து நாதஸ்வர வித்வான்கள் அழகான கல்யாணி ராகத்தை இசைத்துக்கொண்டிரு& #2984;்தனர்.. அவர்கள்

யாரென்று எனக்கு உடனே தெரிந்து விட்டது. எனக்கும் என் பெற்றோர்களுக்கும் அவர்களைத் தெரியும். நங்கவரம் சுந்தரராஜ

அய்யரும் அவருடைய அழகிய மனைவியும்தான் அவர்கள். அடிக்கடி பெரியவாளைப் பார்க்க வருபவர்கள். அந்த சமயத்தில்

அவர்கள் அங்கு வந்தது எனக்கும் சாஸ்திரிகளுக்கும் ஆச்சரியமாகப் பட்டது. சாஸ்திரிகள் அப்படியே தான்

செய்துகொண்டிருந்த& #2980;ை நிறுத்திவிட்டார்.

நங்கவரம் சுந்தரராஜ ஐயர் தன் மிருதுவான குரலில் பேசினார்.

“நேத்திக்கு ஸாயரக்ஷை வந்துட்டு பெரியவா முன்னால போய் நின்னோம்.. அப்போ பெரியவா சொன்னா: ‘நாளைக்குக்

காத்தால எனக்குப் பிடிச்ச ஒரு பையனோட உபநயனம் நடக்க உதவி செய்ய ஒரு ஆளைத் தேடிண்டிருந்தேன். நீங்க ரெண்டு

பேரும் சரியான சமயத்திலதான் வந்திருக்கேள். உதவி செய்யறேளா?’

‘அது எங்களோட பாக்யம்’னு சொன்னோம்.

நீதான் அந்தப் பையன் என்று தெரிந்தது. உடனே காஞ்சீபுரத்திற்கு வேகமாப் போயி, கடைகள்லாம் சாத்தறத்துக்கு முன்னாடி,

எங்களால வாங்க முடிஞ்சதெல்லாம் வாங்கிண்டோம். இதையெல்லாம் நீ ஏத்துக்கணும்.”

ஒரு தட்டில், ஒரு புதிய வேஷ்டி, அங்கவஸ்திரமும், ஒரு அழகான பருத்திச்சேலை, அதுக்கு ‘மாட்சிங்க்’ ரவிக்கைத் துண்டு,

ஒரு ரெண்டு கஜம் வேஷ்டி எல்லாம் இருந்தன.. மற்றொரு தட்டில், ஒரு பூமாலை, பூக்கள், பழங்கள், கல்கண்டு,

மஞ்சள்—குங்குமம், வெற்றிலை, பாக்கு எல்லாம் இருந்தன.. ‘ஃப்ங்ஷன்’ முடியும் வரையில் அங்கேயே இருந்தனர்..

பெரியவா ஒரு சுவரால் தடுக்கப் பட்டிருந்த பக்கத்து அறையில் சந்தணாபிஷேகம் செய்துகொண்டிருந்த அதே முஹூர்த்தத்தில்

என்னுடைய உபநயனமும் நடந்தது. கடைசியில் என் அம்மாவும், ஸ்ரீமதிசுந்தரராஜன& #3009;ம் ஆரத்தி எடுத்தனர்.. பூஜை

அறைக்குப் போகும் முன், சுந்தரராஜ ஐயர் என்னிடம் கூறினார், “இந்தப் புனிதமான மாட்டுக்கொட்டகைலே, பக்கத்து

அறையில பூஜை பண்ணிண்டு இருக்கற அந்தக் கருணாமூர்த்தியின் முன்னால், உன்னுடைய உபநயனம் நடந்ததுக்கு, இந்த

லோகத்திலேயே பெரிய அதிருஷ்டசாலி நீ.. அப்படிப்பட்ட விசேஷமான ஒரு உபநயனத்தைப் பாக்கறது நாங்க பண்ணின

பூர்வஜன்ம புண்ணியமும், அவருடைய ‘கடாக்ஷமும்’தான்.”

அவர்களுக்கு நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு, சுந்தரராஜ ஐயருக்கு அபிவாதயே சொன்னேன். அவர்கள் இருவரும் என்னிடம்

கூறினர், “பெரியவாளோட ஆசீர்வாதம் உனக்கு இருக்குங்கிறது நிச்சயம். வேறே யாரிடத்துமிருந்து& #2990;் ஒரு

ஆசீர்வாதமும் உனக்கு வேண்டியதில்லை.”

இதைக்கேட்டபொழுது, அந்தக் கருணாமூர்த்தி இடையில் இருந்த சுவரைத் துளைத்துக்கொண்டு, இந்த மாட்டுக்கொட்டகையி&

#2994;் நடந்த அத்தனையையும் பார்த்திருப்பார் என்று எனக்குத் தோன்றியது. பெரியவா பூஜையை முடித்துவிட்டு

மாட்டுக்கொட்டகைக்& #2965;ு வருவாரென்று காத்திருந்தோம். அங்கேயே போயி நமஸ்காரம் பண்ணலாமா என்று

யோசித்தபோது, அவரே பூஜையை முடித்துவிட்டு அங்கேயே வந்தார். அவசரம் அவசரமாக எங்கள் நமஸ்காரத்தைப்

பண்ணினோம். தட்டிலிருந்து ஒரு பழத்தை எடுத்து என்னிடம் கொடுத்தார். பிறகு என் அம்மாவிடம், ஒரு குறும்புப்

புன்னகையுடன், கேட்டார், “ ஒன்னோட பையன் பூணல் கல்யாணம் நன்னா விமரிசையா நடந்துதா?”

என் அம்மாவிற்கு கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

“நீங்க எல்லாரும் போயி பொது ஸமாராதனைல உக்காந்து சாப்பிடுங்கோ. அதுதான் இன்னிக்கு கல்யாண சாப்பாடு!” என்று

கூறிவிட்டு பூஜை அறைக்கு விரைந்தார்.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி——11

இத்தனை நல்லபடியாக ஆரம்பித்த உபநயனத்திற்குப் பிறகு, நல்ல புத்தி ஸ்வாதீனத்தில் இருக்கும் எவரும், வாழ்க்கை

பூராவும் ஒழுங்காக ஸந்த்யாவந்தனம் செய்துகொண்டுவருவா& #2985;். ஆனால் நான் செய்யவில்லை. இந்தப் பாவத்திற்கு

இந்தப்பாவி எழுத்தாளனுக்கு என்ன தண்டனை கொடுப்பது? ஆனால் காயத்ரி மந்திரத்தை மட்டும் எந்த இடமானாலும் எந்த

சமயமானாலும் ஜபித்துக் கொண்டிருந்தேன். அது ஒரு வேளை என்னை காப்பாற்றுமோ என்னவோ? பெரியவா எம்மனசிலே

தீவிரமாக இருந்து கொண்டிருப்பதால், அவர் என்னை ரக்ஷிப்பார்.. இந்த மாதிரி ஏதானும் ஒர் நம்பிக்கை இருப்பதால்தான்,

உயிரைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொள்ளமுடிகிறது.

பல சமயங்களில், பாம்பு போல் என்னைச் சுற்றிக்கொண்டிருந& #3021;த பூணலை அவிழ்த்து எறிந்து விடலாமா என்று கூட

தோன்றியது. அந்த உபநயனம் நடந்த ப்ரத்யேக விதத்தை நான் அந்தமாதிரி சமயங்களில் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டதால்,

அப்படி எதுவும் செய்துவிடவில்லை. ஒருவேளை பெரியவாளே நான் பூணலைக் கழட்டி எறிந்துவிடுவேனோ அல்லது

ஏற்கெனவே எறிந்து விட்டேனோ என்று சந்தேகப்பட்டார் போலும்.

சுமார் ஆறு வருஷங்கள் கழித்து, 1986—இல், மெக்சிகோவிலிருந்த& #3009; இந்தியாவுக்கு வந்திருந்தேன். ஒரு நாள் மாலை

நானும் என் மனைவியும் காஞ்சீபுரம் சென்றோம். அடுத்த நாள் ஆவணி அவிட்டம். (பழைய பூணலைக் கழட்டி விட்டு புதுப்

பூணல் போட்டுக்கொள்ளும் நாள்). மடத்திலேயே நடந்த அந்த வைதீக காரியத்தில் நானும் கலந்து கொண்டு, புதுப் பூணல்

தரித்துக் கொண்டேன். அன்று பிற்பகல் நாங்கள் பெரியவாளைத் தரிசித்தோம். பெரியவாளுக்கு அருகில் பட்டு ராமமூர்த்தி

நின்றுகொண்டிருந்த& #3006;ர்.

“துரைஸ்வாமியின் பையன் சுந்தரராமனும் அவர் பார்யாளும் மெக்சிகோலேந்து வந்திருக்கா. பெரியவாளுக்கு நமஸ்காரம்

பண்றா.” என்றார்

பெரியவா எங்களைப்பார்த்துவ& #3007;ட்டு, பட்டு ராமமூர்த்தியிடம், சைகையிலேயே, நான் பூணல் போட்டுண்டிருக்கேன& #3006;

என்று கேட்டார்.( நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன், ‘ உங்க முன்னாலே வெறும் நெஞ்சைக் காமிச்சிண்டு நான்

நிக்கலே’). பட்டு ராமமூர்த்தி, நான் பூணல் அணிந்திருப்பதாகக் கூறினார். மறுபடியும், சைகையிலேயே, நான் அன்றைக்குப்

பூணல் மாத்திண்டேனா என்று கேட்டார்.

“ஆமாம். இன்னிக்கு மடத்திலேயே நடந்த ஆவணி அவிட்டம் போது, பூணல் மாத்திண்டார் நானே என் கண்ணால பாத்தேன்.”

என்றார் அவர்.

அப்புறம் பெரியவா பிரசாதம் கொடுத்தார். அப்பொழுது நான் முடிவெடுத்தேன், எந்த சந்தர்ப்பத்திலும், நான் எவ்வளவு

‘imperfect’—ஆக இருந்தாலும், பூணலைக் கழட்டி எறிவதில்லை என்று. அடுத்த வாரம், நாங்கள் லாஸ் ஏஞ்சிலஸ்

சென்றோம்.

1956 முதல் 1960 வரை, கல்லூரி விடுமுறையின்போதெல& #3021;லாம் பெரியவாளுடன் இருந்த சமயங்களில் நடந்த சில

அனுபவங்களைக் கூறுகிறேன்.

அப்படி ஒரு முறை, பெரியவாளிடம் உத்தரவு பெற்றுக்கொண்டு, என்னுடைய வீட்டுக்குப் போய், அப்பொழுதுதான்

லாண்ட்றியிலிருந்த& #3009; வந்திருந்த வேஷ்டியும் சட்டையும் அணிந்துகொண்டு, ரெயில்வே ஸ்டேஷனுக்குப்

புறப்படும்பொழுது அப்பாவிடம் சொல்லிக் கொள்ளவில்லையென்று ஞாபகம் வந்தது. மறுபடியும் மடத்திற்கு விரைந்து,

சட்டையை அவிழ்த்துக் கையில் வைத்துக்கொண்டு, மடத்திற்குப் பின் கட்டில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த அப்பாவிடம்

விடைபெற்றுக் கொண்டேன்.

“பெரியவா கிணத்துக்குப் பக்கத்தில தனியா ஒக்காந்திண்டிருக்& #2965;ா; போய் நமஸ்காரம் பண்ணிட்டுக் கிளம்பு.” என்றார்

அப்பா.

நான் பெரியவாளிடம் சொல்லியாச்சு என்று சொன்னபோது, “இன்னொரு தரம் நமஸ்காரம் பண்ணினா ஒண்ணும்

குறைஞ்சுபோயிடாது.” என்றார் அப்பா.

மனசில்லாமல் கிணற்றடிக்கு சென்றேன். பெரியவா தரை மேலே ஒரு பலகையைப் போட்டுக்கொண்டு, அதன்மேல் கிணற்றுச்

சுவற்றில் சாய்ந்தபடி கால்களை நீட்டிக்கொண்டு, அரைக்கண் மூடியவண்ணம், உட்கார்ந்திருந்தா& #2992;். அவருடைய

கால்களுக்கும் நான் நின்று கொண்டிருந்த இடத்திற்கும் நடுவில் சேரும் சகதியும் ஆன தண்ணீர் தேங்கியிருந்தது. சமையல்

பானைகளும், பாத்திரங்களும் சிறிது நேரம் முன்பு அங்கு கழுவப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

நமஸ்காரம் பண்ணியே ஆகணும். சட்டையை அருகிலிருந்த தோய்க்கும் கல்லின்மேல் வைத்துவிட்டு, சுத்தமான இடத்தில்

நின்று கொண்டு, குனிந்து, விரல்களால் கால் கட்டை விரல்களைத் தொட்டபடி, மூன்று முறை ‘நமஸ்காரம்’ பண்ணினேன்.

சத்தம் போடாமல் போய்விடலாம் என்று திரும்பினேன்.

திடீரென்று அவர் சிரித்துவிட்டு, “நீ இப்போ என்ன பண்ணினே?” என்றார்.

பெரியவாளுக்கு நமஸ்காரம் பண்ணியதாகச் சொன்னேன்.

“நிஜமா, நீ உன்னோட சுத்தமான வேஷ்டிக்கும், சட்டைக்கும் நமஸ்காரம் பண்ணினேன்னு நினெச்சேன்.” என்றார்.

கையும் களவுமா பிடிபட்டுவிட்டோம் என்று தெரிந்து போயிற்று!

“எதுக்கு இந்தப் பாசாங்கு? நான் உன்னை நமஸ்காரம் பண்ணச் சொன்னேனா? இல்லே நீ ஏன் நமஸ்காரம் பண்ணலேன்னு

கேட்டேனா?

வேஷ்டி, ஜட்டி எல்லாம் அவிழ்ந்துபோய் அம்மணத்தோடு பொது இடத்தில் நிற்பது போன்ற உணர்வு சிறிது நேரத்திற்கு.

உடனே தரையில் படுத்து, அங்கப்பிரதக்ஷிணம் பண்ணுவது போல், பலமுறை, உருண்டேன்.

“நிறுத்து! நிறுத்து! போறும்! உன்னோட சுத்தமான வேஷ்டியைப் பாழக்கிண்டிருக்கே! வேறே வேஷ்டி இருக்குன்னு

நினைக்கறேன். ஆத்துக்குப் போயி, குளிச்சுட்டு, நன்னா ட்ரெஸ் பண்ணிண்டு ஸ்டேஷனுக்கு ஓடு.” என்றார் பெரியவா.

நான் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை. மாரியம்மன் கோயிலில் வேண்டுதலுக்காக நாக்கில் ஊசியைக் குத்திக்கொள்வார்க&

#2995;் சில பக்தர்கள், என்னுடைய நாக்கில் அப்படி ஒரு ஊசியை ஏற்றியதுபோல் இருந்தது. பொது இடத்தில் உடையை

அவிழ்த்துவிட்டு, சாட்டையால் அடிப்பது போன்ற உணர்ச்சி.

கொஞ்ச நேரம் முன்புதான் என் தந்தை, இங்கு என்ன நடக்கப்போகிறது என்று ஒரு பிரமேயமும் இன்றி, “ இன்னொரு

தடவை நமஸ்காரம் பண்ணினா, ஒண்ணும் கொறஞ்சுபோயிடாது” என்றார்.

ஆனால் மடத்தை விட்டு வெளியில் வந்தபோது, என்னுடைய பாசாங்குத்தனத்தை இழந்துவிட்ட உணர்ச்சியோடு வந்தேன்.

ஸ்டேஷனுக்குப் போவதற்கு முன் குளிக்கும்போது, என்னிடமிருந்த அத்தனை பாசாங்குத்தனத்தைய& #3009;ம் கழுவிவிட்டு

விட்டதாக எண்ணினேன்.

இன்னொறு முறை, அவரிடம் ஒரு பிரசங்கம் பண்ணலாமா என்று எண்ணினேன்! பலதரப்பட்ட ஜனங்கள் அவரைப் பார்க்க

வருவதைக் கவனித்திருக்கிறேன& #3021;. எனக்கு நானே வைத்துக்கொண்ட ஒரு நேர்மை பா(BHA)வத்தோடும், இளவயது

அஹங்காரத்தோடும், நல்லாவர்கள் மட்டுமே பெரியவாளைப் பார்க்க வரவேண்டும் என்று நினைத்தேன். பெரியவாளைப்

பார்க்க வருகிற அனைவருமே உண்மையான பக்தர்களாக இருக்க முடியாது என்று முடிவுசெய்தேன். அவர்களில் பலர்,

பட்டுப்புடவை வாங்குவதற்குக் காஞ்சீபுரம் வந்துவிட்டு, வரும்பொழுதோ, திரும்பிப் போகும்பொழுதோ, பெரியவாளைப்

பார்த்துவிட்டு, ஊருக்குப் போனவுடன் அண்டைவீட்டுக்காரர& #3021;களிடம், ‘நாங்களும் பெரியவாளைத் தரிசனம்

பண்ணிவிட்டு வந்தோம்’ என்று சொல்வர். பெரியவா இன்னும் கண்டிப்பாக இருக்கவேண்டும் என நினைத்தேன். பள்ளி,

கலாசாலை ஆகியவற்றில் படிக்கும் மாணவர்கள் பலர், பரீக்ஷை ஆரம்பிக்க சில தினங்கள் இருக்கும்போது, பெரியவாளைப்

பார்த்துப் பிரசாதம் வாங்கிக்கொண்டு போக வருவார்கள். இந்த மாதிரி யதேச்சையாக வந்து போகிறவர்கள், இதனால், பெரிய

அற்புதங்கள் நடக்கப்போகிறது என்று நினைத்துக் கொண்டு போவார்கள். பெரியவா இந்த மாதிரிப் பழக்கத்தை ஊக்குவிக்கக்

கூடாது என்று நினைத்தேன்..

நம்பினால் நம்புங்கள், ஒரு நாள், பெரியவா தனியாக இருந்தபொழுது, இதையெல்லாம் அவரிடம் சொல்கிற ஆணவம் எனக்கு

வந்தது. ஒரு பெரிய சொற்பொழிவே நடத்தினேன்! மௌனமாக நான் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டார். ஏதானும்

சொல்லுவார் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் ஒன்றும் பேசவில்லை, மௌனமாகவே இருந்தார். எனக்குப் பெரிய ஏமாற்றமாக

இருந்தது, என்னுடைய பேச்சை அலட்சியப்படுத்தி விட்டார் என்று. கலாசாலைக்குத் திரும்பினேன்.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து, பரீக்ஷைக்கு முன்பு படிப்பதற்காக விட்ட நீண்ட விடுமுறையின் போது, பெரியவாளுடன் சின்ன

காஞ்சீபுரத்தில் இருந்தேன். ஒருநாள் பூஜை முடிந்து, தீர்த்தப்பிரசாதம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். மணி அப்போது சுமார் 1=30.

பெரிய க்யூ. அங்கே நின்றுகொண்டு, க்யூவை ஒழுங்குபடுத்திக்க& #3018;ண்டிருந்தேன். சுமார் 50 பேர்கள் பிரசாதம்

வாங்கிக்கொண்டவுடன& #3021;, ஒரு பள்ளி மாணவன் வந்தான். தீர்த்தம் வாங்கிக்கொண்டு, அவனுடைய கடைசிப் பரீக்ஷை

நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதாகவும& #3021; பெரியவா கையாலே பிரசாதம் வேண்டுமென்றும் கேட்டான்.

பெரியவா என்னைப் பார்த்தார்.

ஒரு இலையில் விபூதி, குங்குமம் வைத்து, வலது கையில் அதை வைத்து பெரியவா முன்பு நீட்டினேன். அவர் அதைத்

தொட்டுக் கொடுத்ய்தவுடன், அந்த மாணவனிடம் கொடுக்க வேண்டும்.

பெரியவா அந்தப் பையனை நோக்கித் திரும்பி, வழக்கத்துக்கு மாறாக, உரத்த குரலில், “உனக்கு எங்கிட்டேந்து பிரசாதம்

வேணும்; வருஷம் பூரா ஊரைச் சுத்திப்பிட்டு, பரீக்ஷை ஆரம்பிக்கறத்துக்க& #3009; முன்னால எங்கிட்ட வந்து பிரசாதம்

கேக்கறே. உனக்கு நான் பிரசாதம் தரப்போவதில்லை; ஒரு அற்புதமும் நடக்கப் போவதில்லை. போயிடு இங்கேந்து!” என்றார்.!

நான், அந்தப்பையன், மற்றும் அங்கிருந்தவர்கள் எல்லோரும் இதைக் கேட்டு விக்கித்துப் போய் நின்றுவிட்டோம்! அந்தப்

பையன் அழுதுகொண்டே ஓடிப்போய் விட்டான். பெரியவா, கையிலிருந்த பெரிய மர ஸ்பூனை பாத்திரத்தில் போட்டுவிட்டு,

மௌனமானார். க்யூவில் காத்துக் கொண்டிருந்த பக்தர்களெல்லாம் தவித்தார்கள். அவர்களில் சிலர், “ அந்தப் பையனோ,

இல்லை, அங்கே நின்று கொண்டிருக்கும் அந்த துரைஸ்வாமியின் பையனோ ஏதோ அபச்சாரம் செஞ்சிருக்கணும். பெரியவா

இது வரை இந்த மாதிரி செஞ்சதேயில்லே.” என்று சொன்னார்கள்.

அந்த பக்தர்கள் இன்னும் சாப்பிட்டிருக்கவி& #2994;்லை, என்று எனக்குத் தெரியும். பிரசாதம் வாங்கக் காத்திருந்தார்கள். .

ஐந்து நிமிஷங்கள் கழித்து, பெரியவா என்னைப் பார்த்து கேலியாகக் கேட்டார், “இப்போ ஒனக்கு சந்தோஷந்தானே?” என்மேல்

எதற்குக் கோபப்படுகிறார் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. தொடர்ந்து கூறினார், “உனக்கு ஞாபகம் இல்லியா? போன

லீவும்போது, நான் என்ன செய்யணும்னுட்டு, (அந்தப் பையனுக்கு செஞ்சது மாதிரி) எனக்கு ஒரு பெரிய லெக்சர் குடுத்தியே? ?

பல தேள்கள் ஏக காலத்தில் கொட்டியபோதுள்ள வலி உடலெல்லம் பரவியது. அவருக்குக் கொடுத்த அந்த பெரிய

சொற்பொழிவு நினைவுக்கு வந்தது. எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அவருக்கு ஒரு நமஸ்காரம்

பண்ணனும்போல் தோன்றியது. ஆனால் தீர்த்தப் பிரசாதம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, பெரியவாளுக்கு நமஸ்காரம்

பண்ணக்கூடாது.

மிகவும் பவ்யத்துடன், “நான் அன்னிக்கு அப்படி பேசினது தப்புதான்; அதுக்காக நான் வருந்தறேன். ஆனால் பெரியவா இப்படி

செய்வேளுன்னு நான் எதிர் பார்க்கவேயில்லே” என்றேன்.

அந்தக் கருணாமூர்த்தி சொன்னார், “ அந்தப் பையனோட மனசைப் போட்டு ஒடச்சுட்டேன். இப்போ என்ன செய்யறதுன்னு

எனக்குத் தெரியலை”

“நான் போயி அவனைக் கூட்டிண்டு வரேன்” என்றேன்.

“போய் மொதல்ல அதைப்பண்ணு. அவனுக்குப் பிரசாதம் குடுத்துட்டுத்தான& #3021; மத்தவாளுக்கெல்லாம& ””

அவனைத்தேடிக்கொண்ĩ 5;ு ஓடினேன். எங்கே இருப்பான்? எங்கே கண்டு பிடிப்பது?

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி——12

அந்தப் பையனை ஆனைக்கட்டித் தெரு (மடத்தின் வாசல் இருக்கும் தெரு) மூலையில் நின்று கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன்.

தன் கண்களைத் துடைத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தான். பெரியவா பிரசாதம் வாங்கிக்கொள்ள மடத்துக்கு வரும்படி அவனை

அழைத்தேன்.

“நான் இங்கே நின்றுகொண்டு நான் செய்த தப்பு என்ன என்பதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்” என்றான் அவன்.

நான் அவனிடம், “ உன்னோட தப்பு ஒண்ணும் இதிலே இல்லே. எல்லாம் என்னுடைய முட்டாள்தனத்தினால& #3021;தான்.”

என்று பதிலளித்தேன்.

பிறகு அவன் என்னுடன் வந்தான். பெரியவாளும் மகிழ்ச்சியுடன் பிரசாதம் கொடுத்தார்கள். பெரியவா கொடுத்த விபூதியையும்

குங்குமத்தையும் நெற்றியில் பூசிக்கொண்டு, அவன் அந்த இடத்தைவிட்டு அகன்றான். பெரியவாளும் மற்றவர்களுக்குப்

பிரசாதம் கொடுக்கத் துவங்கினார். இதற்குள் 15 நிமிஷங்கள் ஆகிவிட்டிருந்தன. பிரசாதம் வாங்க வந்த ஒவ்வொருவரும்

என்னைக் கடந்து செல்லும்போது பார்த்த பார்வையில், எனக்கு அங்கிருந்து ஓடிவிடலாமா என்று தோன்றியது. மெதுவாக

நழுவப் பார்த்தேன்.

“இப்போ, இதெல்லாம் ஆனத்துக்கு அப்புறம், போகறத்துக்குப்பார& #3021;க்காதே!” என்றார் பெரியவா.

பக்தர்களுக்குத் தீர்த்தம் கொடுத்துக்கொண்டே, என்னிடம், இரண்டே நிமிஷங்களில், பக்தர்களைப் பொறுத்த மட்டில்,

அவருடைய குறிக்கோள், தர்மம் ஆகியவை என்ன என்று விளக்கினார்.

“நான் யாரைப் பார்க்கலாம், யாரைப் பார்க்கக்கூடாது, அதே மாதிரி, யார் என்னைப் பார்க்க வரலாம், யார் வரக்கூடாதுன்னு

நான் சொல்லவும் படாது, சொல்லவும் மாட்டேன். பணக்காரனோ, ஏழையோ, படிச்சவனோ, படிக்காதவனோ, ஸாதாரண

கிராமத்து ஜனங்களோ, அந்தஸ்த்துள்ள நகரவாசிகளோ, நல்லவாளோ, கெட்டவாளோ, யார் என்னைப் பாக்க வரணும்னு

ஆசைப்படறாளோ, அவா எல்லாரும் வரலாம். அவா எங்கிட்ட வந்து அவாளோட கஷ்டங்களையும், கவலைகளையும்

சொல்றச்சே, நான் அதைக் கவனிச்சுக் கேட்டுக்கறேன். அது என்னோட கடமை. நான் ப்ரார்த்திக்கும்ப& #3019;து,

அவாளுக்காகவும் ப்ரார்த்திக்கறேன். அவாளுக்குப் ப்ரசாதம் கொடுக்கறதினாலே, நான் அவாளோட, சோம்பேறித்தனத்தைய&

#3019;, மெத்தமான போக்கையோ வளர்த்துவிடறேன்னு அர்த்தமில்லே. அவாளோட கெட்ட செயல்களையும், கெட்ட

கார்யங்களையும் மன்னிச்சுடறதாகவும& #3021; எடுத்துக்கப் படாது. ஏதோ அற்புதங்கள் செய்யறேன்னும் நான் சொல்லிக்கலே.

ப்ரசாதம் அற்புதமான வெளைவுகளை உண்டாக்கியிருக்கற& #2980;ா பக்தர்கள் சில பேர் சொல்லிக்கறா.” என்று

சொல்லிவிட்டு, “இப்போ நான் சொன்னதெல்லாம் உனக்குப் புரிஞ்சுதா?” என்று என்னிடம் கேட்டார். விதிமுறையை மீறி

நான் அவருக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு, அவருடைய சன்னிதானத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

நான் ஒரு வடிகட்டின முட்டாளாக இருந்திருக்க வேண்டும். பல வருஷங்கள் அவருடன் கூட இருந்தும் நான் கற்றுக்

கொள்ளாததை, அந்த இரண்டு நிமிஷங்களில் தெரிந்து கொண்டேன். ஒரு (தவிர்த்திருக்கக்க ூடிய) ‘scene’—ஐ உண்டாக்கி,

எல்லா பக்தர்களின் சாபத்தையும் வாங்கிக்கொண்டதுதா& #2985;் மிச்சம். எனக்கு ஏன் தெரியாமல் போயிற்று? மடத்தில்

எல்லோருக்கும் பிரசாதம் விநியோகிப்பதும், தபாலில் அனுப்புவதும்தான் என்னுடைய முதல் வேலையாக இருந்தது. பிரசாதம்

என்ற புனிதமான வார்த்தைக்குப் பொருள் என்ன, அதனுடைய முக்கியத்துவம் என்ன என்று அறிந்து கொள்ளாமலேயே, அந்த

வேலையை, ‘மெஷினை’ப்போல் செய்துகொண்டு வந்திருக்கிறேன். ஊனமுற்ற பலர் பெரியவாளிடமிருந்த& #3009; பிரசாதம்

வாங்கிக்கொள்வதைக் கண்டிருக்கிறேன். பிரசாதம் நோயுற்றவர்களுக்கா& #2965; மருத்துவ சாலைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டிருக்&

#2965;ின்றன. பல பெண்கள் தங்களுடைய சொந்தக் கஷ்டங்களைப் பெரியவாளிடம் கூறி பிரசாதம் பெற்றுக்கொண்டு

போனதைப் பார்த்திருக்கிறேன& #3021;. ஒரு முறை பெரியவாளே மெட்ராஸில் தீராத நோய்வாய்ப்பட்டிரு& #2984;்த

ஒருவருக்குப் பிரசாதம் கொண்டு கொடுத்து வரும்படி என்னை அனுப்பியிருக்கிறா& #2992;். இத்தனைக்கு அப்புறமும்,

பெரியவாளின் நோக்கம் என்ன என்று நான் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றால், என்னைப்போல் ஒரு முட்டாள் உலகத்தில்

இல்லை என்றுதான் அர்த்தம். என்னுடைய மூத்த பையனுக்கு, ‘குருப்ரசாத்’ என்று பெயர் வைக்கும்பொழுது, மேலே

விவரித்த அந்த நிகழ்ச்சிதான் என் நினைவில் இருந்தது.

இன்னொரு நிகழ்ச்சி.

ஒருமுறை, எதிர்பாராத விதத்தில் பெரியவாளைப் பார்க்க, ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில்

ஒரு கலவரம் நடந்தது. நான் படிக்கும் காலத்தில் அங்கு பல கலவரங்கள் நடந்திருக்கின்றன. ஆனால் இம்முறை அது ஒரு

வன்முறைக் கலவரமாக உருவெடுத்தது. அப்பொழுது கலாசாலை ‘ரெஜிஸ்ட்ரார்’ ஆக இருந்தவர் வசித்த வீட்டின் ஒரு பகுதி

தீ வைத்துக் கொளுத்தப்பட்டது. கலாசாலை காலவரையறையின்றி மூடப்பட்டு, ஹாஸ்டலில் தங்கியிருந்த மாணவர்கள்

எல்லோரையும் அறையைக் காலிபண்ணச் சொல்லி விட்டாரகள். இதுதான் நல்ல வாய்ப்பு என்று எண்ணி, அடுத்த நாள் சின்ன

காஞ்சீபுரம் சென்றேன்.

என்னை அங்கே பார்த்த பெரியவா, படிப்பை விட்டுவிட்டு நான் எதற்கு அங்கே வந்தேன் என்று கோபத்துடன் கேட்டார்.

பலமுறைகள் நான் அங்கு சென்றிருந்தபோதெல்& #2994;ாம், ஒன்றை முக்கியமாகக் கவனித்திருக்கிறேன& #3021;. பக்தர்கள்,

தங்கள் குடும்பத்தையோ, வேலைப் பொறுப்புகளையோ விட்டுவிட்டு அவரைப் பார்க்க வருவதை அவர் அனுமதித்ததில்லை.

நான் அங்கு இருந்த நிலைமையை விவரமாகச் சொன்னேன். மாணவர்களின் இப்பொதைய கலவரத்துக்கான காரணங்களைக்

கேட்டறிந்தார்.

சில நாட்கள் கழித்து, மெட்ராஸிலிருந்தும& #3021;, வேறு பல இடங்களிலிருந்தும் பெரியவா அழைத்திருந்த பல நிபுணர்களின்

கூட்டம், சந்த்ரமௌளீஸ்வரர் ஸன்னிதிக்கு எதிரில் உள்ள பெரிய கூடத்தில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. என்ன விஷயம்

பற்றி கூட்டம் நடக்கிறது என்று தெரியவில்லையானாலு& #2990;், மிக முக்கியமான விஷயமாக இருக்க வேண்டும் என்று

மட்டும் தெரிந்தது; ஏனென்றால், ‘ஹிந்து’ நாளிதழின் ‘ஸீனியர் எடிட்டர்’ ஒருவரும் அதில் கலந்து கொண்டார்.

மீட்டிங்க் நடந்துகொண்டிருந்த பொழுது, ஒரு அணுக்கத்தொண்டர் (கண்ணனா அல்லது வைத்தாவா என்று ஞாபகமில்லை)

ஊதுபத்திகள் ஏற்றுவதற்கு முயன்று கொண்டிருந்தார். லேசான காற்று அடித்துக் கொண்டிருந்ததால், மூன்று தீக்குச்சிகள்

செலவாகியும், ஊதுபத்திகளை ஏற்ற முடியவில்லை. பெரியவா மீட்டிங்கை சில வினாடிகள் நிறுத்திவிட்டு, என்னைச்

சுட்டிக்காட்டி, வைத்தாவிடம் ஏதோ சொன்னார். நான் கூடத்தின் கடைசியில் நின்று மீட்டிங்கை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

வைத்தா என்னிடம் வந்து, பெரியவா என்னை ஊதுபத்திகளை ஏற்றச்சொல்லுகிறார& #3021; என்று சொன்னார். நான் ஏன்?

என்ன வரப்போறதோ என்று நினைத்துக்கொண்டே போனேன். பெரியவாளுக்கு அருகில் இருந்த ஊதுபத்திகள் இருந்த

இடத்துக்குப் போனேன். கேவலம் அதிருஷ்டத்தாலோ, அல்லது காற்று அப்போது நின்று விட்டதாலோ, அல்லது இரண்டும்

சேர்ந்ததாலோ, ஒரே தவணையில் ஊதுபத்திகளை ஏற்றி விட்டேன்.

பெரியவா அங்கு சபையில் இருந்தவர்களைப் பார்த்து, “எனக்குத் தெரியும் இவன் ஊதுவத்தியை ஏத்திடுவான்னு, ஏன்

தெரியுமா? கலாசாலையில் அவன் நன்றாகக் கற்றுக்கொண்ட சில காரியங்களில், இதுவும் ஒண்ணு. அண்ணாமலைப் பல்கலை

கழகத்தின் மாணவர்கள் பொருட்களை எரிப்பதில் நிபுணர்கள்!” என்றாரே பார்க்கலாம்!

இதைக் கேட்டு அங்கிருந்த அத்தனை பேரும், என்னையும் சேர்த்து, ஓஹோ என்று பெரிதாகச் சிரித்தனர்! பெரியவாளோட

ஹாஸ்ய உணர்வு மட்டுமல்ல, அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்திலும், மற்ற கலாசாலைகளிலும் அப்போது நிலவி வந்த,

கவலை தரும் நிலைமையைக் கண்டு, அவருக்கு இருந்த துயரமும், என் மனசைத் தொட்டன.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி—-13.

இனி நான் சொல்லப்போகும் இரண்டு சம்பவங்களும், திருச்சிக்கு அருகில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில், 1959—60 இல் நடந்தவை.

ஊரின் பெயர் ஞாபகம் இல்லை; ஆனால் அங்கே நிறைய தெலுங்கு பேசும் குடும்பங்கள் வசித்தன.

ஒரு நாள் காலை, பெரியவா இந்த கிராமத்திலிருந்து பக்கத்திலிருந்த இன்னொரு கிராமத்திற்கு நடந்து போய்க்கொண்டிருந்த&

#3006;ர். நானும், பல் டாக்டர் சுப்ரமண்ய ஐயரும் உட்பட, பலர் அவரைத் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தோம்.

பெரியவா கேட்டார், “இன்னிக்கு யார் எனக்கு பிக்ஷை கொடுக்கப் போறா?”

“பல் டாக்டர் சுப்ரமன்ய ஐயர்” என்று பதிலளித்தேன்.

பெரியவா ஹாஸ்யமாக சொன்னார், “பல பேருடைய பல்வலியினால், எனக்கு இன்னிக்கு பிக்ஷை”.

வேகமாக நடந்து போய்க்கொண்டே (பெரியவா உண்மையாகவே மிக வேகமாக நடப்பார்), என்னிடம் கேட்டார், “ தீவிர

பல்வலியோட ஒரு ஏழை இந்தப் பல் வைத்தியரிடமோ, வேறு ஒரு பல்வைத்தியரிடமோ, போனாக்க, அவனுக்கு இலவசமா

சிஹித்ஸை கெடைக்குமா?”

“சொல்றது கஷ்டம். இந்த டாக்டர்களெல்லாம், முன் அறையில் ‘செக்ரிடரிகளை’ உட்கார வைத்திருப்பார்கள். முன் பதிவு

இல்லாம, ‘ட்ரீட்மென்ட்’ கிடைக்கறது கஷ்டம்தான். அவசரமான ‘கேஸ்’களில் கூட, நோயாளிக்கு, ‘ஃபீஸ்’ தருவதற்கு

வசதி இருக்கான்னு தெரிஞ்சுண்டதுக்கு அப்புறமே, இந்த ‘செக்ரிடரிகள்’ நோயாளியை உள்ளே அனுமதிப்பார்கள். என்றேன்

நான்.

ஏழையா இருக்கிறவனுக்கு, பல்வலி மிகவும் அதிகமாக இருந்தால், அவனுக்கு அவசர சிஹிச்சை கிடைக்காது என்று அறிந்து

பெரியவா மிகவும் பச்சாதாபப்பட்டார். “ஏழை ஜனங்களுக்கு வைத்திய வசதிகள் இருக்கணும்னு நான் ரொம்ப

ஆசைப்படறேன்”—என்றார ;்.

இது என் மனதைத் தொட்டது. பெரியவாளே சில சமயம் பல்வலியால் மிகவும் கஷ்டப் பட்டிருக்கிறார். ‘60களில் பல சங்கரா

‘க்ளினிக்’ குகள் மெட்ராசில் நிறுவப்பட்டபோது, எனக்கு பெரியவா சொன்னதுதான் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

பின்னால், ’80 களில், ஸ்ரீஜயேந்த்ர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் முயற்சியால், ஜன கல்யாண் மூலம், பல ‘ஹிந்து மிஷன்

ஆஸ்பத்திரிகள் நிறுவப்பட்டபோதும் பெரியவா அன்று சொன்னதுதான் ஞாபகம் வந்தது.

இந்த சமயத்தில், பல் டாக்டர் சுப்ரமண்ய ஐயரைப் பற்றி சில வார்த்தைகள் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும். அவர்

பெரியவாளின் பரம பக்தர். பெரியவாளுக்கு மிகவும் பிடித்தமான பல இலவச சேவைகளுக்கு, அவர் நிறைய தானம்

கொடுத்துள்ளார். இதைச் சொன்னதோட முக்கிய நோக்கம், பல் டாக்டர் சுப்ரமண்ய ஐயர் ஏழைகளுக்கு இலவச ‘ட்ரீட்மென்ட்’

கொடுத்தாரா என்பதல்ல; கோடிக்கணக்கான ஏழை மக்களின் நிலையைப் பற்றிய பெரியவாளின் கவலைதான்.

பெரியவாளுடன் பழகியவர்களுக்கு, தன்னுடைய பல அலுவல்கள் நிறைந்த தினப்படி ‘routine’க்கு நடுவே,

தன்னைச்சுற்றியுள்& #2995; சமூகத்திலும், இந்த உலகத்திலும் என்னவெல்லாம் நடக்கின்றன என்று தெரிந்து வைத்துக் கொள்ள

அவருக்கு சமயம் இருந்தது, என்பது தெரியும். தன்னைக் காண வரும் பக்தர்களிடமிருந்த& #3009; பல விஷயங்களைக் கேட்டுத்

தெரிந்து கொள்வார். தமிழ், ஆங்கில நாளிதழ்களைப் படிப்பார். சில சமயம், அவருடைய அணுக்கத் தொண்டர்கள்

நாளிதழ்களில் முக்கிய செய்திகளைப் படித்து அவருக்குச் சொல்வார்கள். அவ்விஷயங்களைப் பற்றி அவரே தன் பார்வையில்

அலசி முடிவுக்கு வருவார்.

ஒரு நாள், பிக்ஷைக்கு அப்புறம், சுதேச மித்திரன் பத்திரிகையைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அதில், ஜப்பானில் ஹிரோஷிமா,

நாகசாகி நகரங்களில் , அணுகுண்டுவினால் ஏற்பட்ட பல கொடூரமான விளைவுகள் பற்றிய ஒரு செய்தி வந்திருந்தது. அந்த

செய்தித் தொகுப்பில், அணுகுண்டு விழுந்து, 10/15 வருஷங்களுக்கு அப்புறமும், அந்த துரதிருஷ்டசாலிகளை& #2986;் பாதித்த

விளைவுகளைப் பற்றி விரிவாக எழுதப் பட்டிருந்தது. அந்த செய்தித் தொகுப்பு, முதல் பக்கத்தில், பெரிய தலைப்புகளுடன்

ஆரம்பித்து, கடைசியில் ஒரு பகுதி வேறொரு பக்கத்தில் பிரசுரிக்கப் பட்டு, வாசகர்கள் அந்தக் குறிப்பிட்ட பக்கத்திற்கு சென்று

படிக்குமாறு சொல்லப்பட்டிருந்த& #2980;ு.

ஆனால், குறிப்பிடப்பட்டிர& #3009;ந்த பக்கத்தில் அந்த மிகுதிப்பகுதி காணப்படவில்லை. Printers’ Devil!. அப்போது

நாங்கள் மூன்று அல்லது நான்கு பேர் அவரைச் சுற்றி இருந்தோம். அந்த தொகுப்பு, எங்கே தொடரப் பட்டிருக்கிறது என்று

கண்டுபிடித்துச் சொல்லுமாறு, பெரியவா எங்களைப் பணித்தார். என்னுடன் இருந்த நண்பர்கள், ஐந்து நிமிடங்கள் புரட்டிப்

பார்த்து விட்டு, அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று அவரிடம் கூறினார்கள். என்னுடைய முறை வந்தபொழுது, நான்

முதலிலிருந்து அந்த செய்தியைப் படித்துவிட்டு, அதனுடைய இயல்பான தொடர்பு எங்கே இருக்கிறது என்று கண்டு பிடிக்க

முயன்றேன். அதிருஷ்ட வசமாக, கடைசிப் பக்கத்துக்கு முந்தின பக்கத்தில் அது இருந்தது. பெரியதாக ஒன்றைக் கண்டுபிடித்து

விட்டது போல், “நான் அதைக் கண்டுபிடிச்சுட்டே& #2985;்’ என்று கூறினேன்.

“அது இத்தனாம் பக்கத்தில், இத்தனாம் காலத்தில்(column) இருக்கு இல்லையா?” என்று பெரியவா சொன்னபோது,

என்னுடைய அந்த மகிழ்ச்சி தவிடு பொடியாயிற்று! அந்த தரிசன காலம் முழுவதும் அவர் என்னை, ‘அணுகுண்டு

கண்டுபிடித்தவன்’ என்றே கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்! ஆனால், இந்த சம்பவத்தின் முக்கிய பகுதி இதுவல்ல. இனி

சொல்லப்போவதுதான்.

பாதிக்கப்பட்ட அந்த ஜப்பானிய மக்களிடம் அவர் காண்பித்த கவலையும் பச்சாதாபமும் என்னை நெகிழ வைத்தது. அவற்றை

அவர் பல தொடர் கேள்விகளின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார்.

“அணுகுண்டு என்பது என்ன?”

“விஞ்ஞானிகள், இதை ஏன் புதிய தலைமுறை விஞ்ஞானத்தின் மிகப்பெரிய கண்டுபிடிப்புகளில& #3021; ஒன்றாகக்

கருதுகின்றனர்?”

‘இந்த கொடூரமான கண்டுபிடிப்பின்போ& #2980;ு, உலக நிலைமை என்ன?”

“இந்த மக்கள் கொல்லி கட்டுக்கடங்காமல் வளருவதால் என்னென்ன தீமைகள் வரும்?”

“நல்ல நோக்கமும், லக்ஷியமும் இல்லாதவரை, விஞ்ஞானத்தின் பயன் என்ன?”

கடைசியாகக் கேட்ட கேள்விக்குப் பிறகு நீண்ட நேரம் மௌனமானார். எனக்கிருந்த விஞ்ஞானம் சம்பந்தப்பட்ட பின்னணியின்

உதவியால், அவர் தெரிவித்த கவலைகளின் ஆழத்தை என்னால் உணர முடிந்தது. பெரியவா, சிலர் நினைப்பதற்கு மாறாக,

விஞ்ஞானத்தின் ஆராய்ச்சிக்கும் வளர்ச்சிக்கும், முக்கியமாக நம் இந்தியாவில், ஆதரவு அளித்தார்.. ஆனால் இந்த அணுசக்தி

விஷயத்தைப் பொறுத்த மட்டில், அவருக்கு சில நிச்சயமான முடிவுகள் இருந்தன.

அணு ஆயுதம் இல்லாத ஒரு உலகத்தையே அவர் வேண்டினார். திருமதி எம்.எஸ்.சுப்புலக்ஷ் ;மி அம்மாவின் அந்தப்

பாட்டை——U.N.O வில் அவர் பாடுவதற்காக பெரியவா இயற்றிக் கொடுத்த ‘மைத்ரீம் பஜத’—— நான்

கேட்கும்பொழுதெல்ல& #3006;ம், பெரியவாளின் மேலே சொன்ன அந்தக் கருத்துக்கள்தான் என் நினைவுக்கு வரும். அந்தப்

பாட்டு, U.N.O வில் எம்.எஸ்.அம்மா பாடுவதற்காக மட்டும் அவர் எழுதவில்லை. அதுதான் அவருடைய தீவிரமான

உணர்ச்சி மிக்க பிரார்த்தனை என்றே சொல்லலாம். அவருடைய ‘MORAL CONVICTIONS’இன் ஒரு சுருக்கமான தொகுப்பு

என்றும் சொல்லலாம்.

இன்னொரு விஷயத்திலும், —–சில வாசகர்கள் இதில் என்னோடு வேறுபடலாம்——, நான் அறிந்த பெரியவா, செல்வச்

செழிப்புக்கு எதிர் அல்ல என்பது என் அபிப்பிராயம். இந்தியாவைப் பொறுத்த மட்டில், அவர் இதை அனுமதித்தார், ஆனால்

அதனோடு கூட, இந்த நாட்டில் பரம்பரையாக இருந்து வரும் ஆன்மீக மகத்துவத்தை சிறிதும் விட்டுவிடக் கூடாது என்றும்

அதனுடன் சொன்னார். நான் ஏற்கெனவே ஒரு இடத்தில் சொல்லியுள்ளபடி, பெரியவா இந்த தேசத்தின் மிகவும் சிறந்த

தேசபக்தர்களில் ஒருவர். அவர் விரும்பியது, விஞ்ஞானத்திற்கும், ஆன்மீகத்திற்கும் இடையே ஒரு நியாயமான சமநிலை.

அவர் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பெரிய ப்ரத்யேக மனிதாபிமானி. நாம் அனைவரும் அவருடைய காலத்தவர்கள் என்று

சொல்லிக் கொள்வதில் உண்மையாகப் பெருமை கொள்ளலாம். அவருடன் கூட இருந்து பல அனுபவங்களைப் பெறுவதற்கு,

என்னுடைய பூர்வ ஜன்ம புண்ணியமும், பாக்யமும்தான் காரணம்.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி14.

மறுபடியும் காலத்தின் பின்னோக்கிச் சென்று, என் கல்லூரிப் படிப்பு முடிந்தபின் நடந்த கதையைப் பார்ப்போம். பெரியவாளோட

கதையில், என் கதை ஒரு மிகச்சிறிய பகுதியாகும்.

என் படிப்பு முடிந்ததும், 1960 இல், அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்திலேயே, என்னுடைய மதிப்புக்குகந்த பேராசியர்கள்

திரு.வி.கணபதி ஐயர், மற்றும் திரு. ஜி.சங்கரநாராயணன் ஆகியோரின் வலிமையான சிபாரிசின் பேரில், ஒரு ‘லெக்சரர்’

ஆகப் பணிக்கு அமர்ந்தேன். பல்கலைக் கழக விதிகளின் படி, குடுமி வைத்துள்ள ஆசிரியர்கள், தலையில் டர்பன்

அணிந்துகொண்டே வகுப்பில் பாடம் போதிக்க வேண்டும். எனக்கு இது முட்டாள்தனமாகப் பட்டது. பேராசிரியர் வி.கணபதி

ஐயரிடம் இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தேன். இவ்விஷயத்தில், சண்டைபோட்டுப் பிரயோஜனமில்லை என்றார் அவர். அடுத்த

வருஷம் இந்த வேலை வேண்டாமென்றால், இந்த விதியை மீறலாம். இதில் ஒரு கஷ்டமென்னவென்றால்,

‘வைஸ்—சான்ஸ்லர்’ திரு நாராயணஸ்வாமிப் பிள்ளையும், கிராப்பு வைத்திருந்தும் கூட, டர்பன் அணிந்தே வந்தார்.

நம்மைவிட்டு சென்றுவிட்ட ஆங்கில அரசு வைத்துவிட்டுப்போன ஒரு அடையாளம் இந்த விதி.

எனக்கு இந்த வேலை மிக அத்யாவசியமாக இருந்தது. சிதம்பரத்தில் வசித்த இரண்டு வக்கீல்கள், திரு.சுப்ரமண்ய ஐயர், திரு.

கிருஷ்ணமூர்த்தி ஐயர் ஆகியோரின் உதவியுடன், டர்பன் செய்து கட்டிக்கொள்ளக் கற்றுக் கொண்டேன். பஜகோவிந்தத்தில்

வரும் ஒரு வரி, “உதர நிமித்தம், பஹுக்ருத வேஷம்” ( வெஹுவான வேஷமெல்லாம் வயிற்றின் பொருட்டே ஆகிறது),

அதனுடைய அர்த்தம் இப்பொழுது எனக்குப் புரிந்தது.

எனக்கு மிக அடர்த்தியாகவும், பரட்டையாகவும் இருந்தது முடி. அதை ஒரு டர்பனுக்குள் அடக்கி வைப்பதென்பது, கணிதத்தில்

ஒரு ‘PACKING PROBLEM’ போல் இருந்தது. என்னைப் பார்த்தால் தமாஷாக இருந்திருக்க வேண்டும், ஏனென்றால்,

மாணவர்கள் எனக்குப் பின்ன்னால் நகைப்பது எனக்குத் தெரிந்தது. வருஷத்தில் எட்டு மாதங்கள் வெய்யிலில், வேர்த்து

வழியும்!

ஆசிரியர் ஆனபின்பும் இரண்டு மாதங்கள், பட்டம்மாவின் வீட்டில்தான் தங்கியிருந்தேன். ஒரு நாள் காலை, யாரிடமும்

சொல்லாமல் (பட்டம்மாள் உள்பட), குடும்ப பார்பரை வீட்டின் பின் கட்டுக்கு வரச்சொன்னேன். அவனிடம் என் தலைமுடி

முழுவதையும் வெட்டச் சொன்னேன். ஐந்து வருஷங்களாகப் பழக்கமுள்ள அவன், “என்ன ஆச்சு உனக்கு? இவ்வளவு

அழகான நீளமான முடியை எதற்கு எடுக்கச் சொல்கிறாய்?” என்றான். அவனிடம், “ பேசாமல் நான் சொன்னதைச் செய்!”

என்றேன்.

தயக்கத்தோடு, அவன் முடியை வழித்துவிட்டான். அவனுக்குப் பணம் கொடுக்க முயன்ற போது, “ எனக்குக் காசு வேண்டாம்.

இந்த நீளமான, அழகான முடியை விற்றால், நிறைய காசு கிடைக்கும். அது போதும்” என்று கூறி, வாங்க மறுத்து விட்டான்.

குளித்து விட்டு, வீட்டினுள் சென்றபோது, துரையப்பா என் தோற்றத்தில் இருந்த மாற்றத்தைக் கண்டு விட்டு, “ ஏன் இந்த

அலங்கோலம்?” என்று மட்டும் கேட்டார். பட்டம்மா என்னைப் பார்த்துவிட்டு, ஆச்சரியப்பட்டாலும& #3021;, புரிந்துகொண்டு,

புன்னகை செய்தார். அவள் மட்டுமே என் கஷ்டங்களை எல்லாம் புரிந்து கொள்பவள். ஆகவே, அவளிடம் மட்டும் என்னுடைய

இந்த ( தலைமுடி) கஷ்டத்தை எடுத்துக் கூறினேன். “எனக்குப் புரிஞ்சுது ஒன்னோட கஷ்டம்” என்று மட்டும் கூறினார்.

“கவலைப் படாதே. ஒன்னோட குடுமி கிராப்பாக ஆனாலும், நான் ஒம்மேலே வெச்சிருக்கிற அன்பு குறையவே குறையாது.”

என்று கூறினார்.

செய்தி பெரியவா காதுக்கு எட்டியது. ஆனால் அவர் ஒன்றும் சொன்னதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், என் தாயார்,

காஞ்சீபுரத்திலிரு& #2984;்து வந்தார். அவளுக்கு என்மேலே இருந்த கோபத்தில், என்னிடம் பேசக்கூட இல்லை. பட்டம்மாளிடம்

போய், “நீங்க எப்படி இதை அனுமதிச்சேள்?” என்று கேட்டார். பட்டம்மாள் அவளை சமாதானப் படுத்தி விட்டு, என்னுடைய

கஷ்டத்தை எடுத்துச் சொன்னார்.

‘ஹைஸ்கூல் முடியும் வரை நான் கிராப்புதான் வைத்திருந்தேன். என் தாயார் வற்புறுத்தியதின் பேரில் கல்லூரி நாட்களில்

குடுமி வைத்துக் கொண்டேன். நான் குடுமி வைத்துக் கொள்ளவேண்டும் என்று பெரியவா நேரில் என்னிடம் சொல்லவே

இல்லை. ஒருவேளை, நான் குடுமி வைத்துக்கொண்டது பெரியவாளுக்கு மிகவும் சந்தோஷத்தை அளித்தது போலும். இந்த

மாதிரி கட்டுப்பாடுகள், எல்லோருக்கும், எல்லா சந்தர்ப்பத்திலும் இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான்

செய்ததற்கு சமாதானம் சொல்ல வரவில்லை. உலகத்தை நேரில் சந்திக்க மன உறுதி எனக்கு இருக்கவில்லை. ஒரு குற்ற

உணர்ச்சி என்னுடைய மனசில் குடிகொண்டது. என்னை நானே தண்டிக்கும் விதமாக, ஒரு வருஷத்துக்கு, பெரியவாளைப்

பார்ப்பதில்லை என்று முடிவெடுத்தேன். செப்டெம்பர் 1960 முதல் ஆகஸ்ட் 1961 வரையில் அவரை நான் பார்க்கப்

போகவில்லை. ஒரு வருஷம், பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத மன உளைச்சலுக்கு அப்புறம், துணிவு வந்து, அவரை சென்று

பார்ப்பது என்று முடிவு கட்டினேன். யார் தப்பு செய்தாலும் நல்லது செய்தாலும் அவரைப் பார்க்க வரலாம் என்று அவரே

சொல்லியிருக்கிறார& #3015;!

அவர் என்னுடன் பேசவில்லை.

அடிக்கடி அவரைப் பார்க்கச் சென்றேன். அவர் பேச ஆரம்பித்தார்; ஆனால் என்னிடம் நேரிடையாக பேசவில்லை. ஒரு

அணுக்கத் தொண்டர் மூலமாகவே அவர் என்னிடம் கேள்விகள் கேட்டதும், அவைகளுக்கு நான் பதில் சொன்னதும் நடந்தன.

அது எனக்கு ஒரு விநோதமான அனுபவமாக இருந்தது.

நான் மனம் தளரவில்லை. அவகாசம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அவரைத் தரிசிக்க அடிக்கடி போய்க்கொண்டே இருந்தேன்.

கடைசியில், ஜூன் 1962இல் ஒரு முறை சென்றபோது, நேரில் என்னுடன் பேசினார்.

என் தாயாரைப் பற்றி விசாரித்தார். (செப்டெம்பர் 1960 இல் இருந்து, அம்மாவை சிதம்பரத்தில் என்னுடன் வைத்துக்

கொண்டேன். அப்பா மடத்தில் பெரியவாளின் ‘இரும்புப்’ பிடியிலேயே இருந்தார்.) என்னுடைய வேலையைப் பற்றியும்,

ஒவ்வொரு மாதமும் என்னால் எவ்வளவு பணம் சேமிக்க முடிகிறது என்றும் விஜாரித்தார்.

நான் சுமாராக நல்ல ஸ்திதியில் இருக்கிறேன் என்று உறுதி செய்து கொண்டபிறகு, என்னை நோக்கிக் கேட்டார்.

“நீ எனக்கு பிக்ஷை தருவியா?”

இதைக் கேட்டவுடன், என் கண்களில் வெள்ளம்போல் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து, பூமியை நனைத்தது. நிஜமாகவே அழுதேன்.

பெரியவா என்னைத் தேற்றினார்.

எவ்வளவோ முயன்றும் என்னால் முடியவில்லை. “ கடவுளே! இது என்ன? எனக்காக பிச்சை எடுத்த தெய்வம், இப்போ

என்னையே பிக்ஷை கேட்கிறது!

அழுதுகொண்டே,, அவரிடம் சொன்னேன், “நான் பெரியவா காலடிலேதான்”

அப்போ பெரியவா சொன்னார், “காரைக்குடிலே ஒரு மஹாவித்வான் இருக்கார். நா அவரை ரொம்பவும் உயர்வா மதிக்கிறேன்.

அவருடைய குடும்பம் பெரிசு. அவரோட பசங்கள்ல ஒருத்தனுக்கு உன்னுடைய கலாசாலைலேயே M.Sc லே ‘அட்மிஷன்’

கெடச்சிருக்கு. நா உன்னைக் கேக்கற பிக்ஷை இதுதான்: ரெண்டு வருஷத்திற்கு இந்தப் பையனுக்கு ஒன் வீட்டுல தங்க

இடமும். உணவும் கொடுக்கணும்.”

“பெரியவாளோட ஆசீர்வாதத்தோட, அதை நான் ஏத்துக்கறேன்.” என்று பதிலளித்தேன்.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி—-15.

சிதம்பரம் புதுத்தெருவில் உள்ள என் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தேன். சில்ச் நாட்கள் கழித்து, ராமாச்சந்த்ரன் என்ற அந்த

இளைஞன் என்னைப் பார்க்க வந்தான். அவனுக்கு நமஸ்காரம் பண்ணவேண்டும் போல் எனக்குத் தோன்றியது.

திரு.ஸ்வாமிநாத ஐயரும் அவர் மனைவியும் என்னைப் பார்க்க வந்த பொழுது, இதையேதான் சொன்னார்கள் என்று ஞாபகம்

வந்தது.

என்னை வைத்து ஆறு குடும்பங்கள் போஷித்தது போல் அல்லாமல், பெரியவா, இப்போது, ராமச்ச்ந்த்ரனை, நான் மட்டுமே

வைத்து போஷிக்கும்படி ஒரு ஸந்தர்ப்பம் கொடுத்திருக்கிறார& #3021;. அவன் என்னைவிட சில வருஷங்களே இளையவன்.

நாங்கள் நல்ல நண்பர்கள் ஆனோம். அவன் என் குடும்பத்தில் ஒரு அங்கத்தினனாகவே ஆனான். எங்கள் வீட்டில் ஒரே ஒரு

அறை மட்டும் இருந்ததால், எதிரே காலியாக இருந்த பாடசாலையில் தங்கினான். ராமச்சந்த்ரன் பெரியவாளிடம் என்னை விட

அதிக பக்தியுள்ளவன். அவன் இப்பொழுது, GEOLOGICAL SURVEY OF INDIA வில் ஒரு ஸீனியர் ஸயன்டிஸ்ட் ஆக

இருக்கிறான். சென்னயில் தன் மனைவியுடனும், இரண்டு புத்திசாலிப் பையன்களுடனும் வசித்து வருகிறான். அவனுடைய

வயதான தாயாரும் அவனுடன் இருக்கிறார். ஆனால் அப்பா, (மஹாவித்வான்) இப்பொழுது இல்லை. இதுபோல்,

பெரியவாளால், நேரிடையாகவோ, மறைமுகமாகவோ, அருள் பெற்று, வாழ்க்கையில் முன்னேறியவர்கள் பலர் உண்டு.

எனக்கு, 1963 ஜூன் 30 ஆம் தேதி கல்யாணம் நடந்தது. நானும் என் மனைவி லக்ஷ்மியும் பெரியவாளைப் பார்க்க,

மதுரைக்கருகில் அவர் முகாமிட்டிருந்த ஒரு கிராமத்திற்கு (நாராயணபுரம்?) சென்றோம். அவருடைய ஆசீர்வாதங்களைப்

பெற்றோம். என்னுடைய முதல் பையன் 1965 ஜனவரி 28—இல் பிறந்தான். ‘குருப்ரசாத்’ என்று அவனுக்குப் பெயர்

வைத்தோம். அதன் பின், தமிழ் நாட்டிலும் ஆந்த்ராவிலும் பெரியவா முகாமிட்டிருந்த பல இடங்களுக்கும் சென்று அவரைத்

தரிசித்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் முக்கியமான ஒரு விஷயத்தைத் தெரிந்து கொண்டேன். 1966 இல் அப்பாவை

மடத்திலிருந்து விடுவித்து, என்னுடன் வசிக்க அனுமதிக்குமாறு பெரியவாளிடம் வேண்டினேன்.

“சரி, இனிமே நீ பாத்துக்கோ உன் அப்பாவை”—என்று சொல்லி விட்டார்.

பெரியவா என்னுடைய, அப்பாவின் கைங்கர்யம் என்னவென்று நினைத்தார் என்று இப்பொழுது நான் சொல்லியாக வேண்டும்.

அப்பா ஒரு முன்கோபக்காரர் என்று ஏற்கனவே கூறியுள்ளேன். 15 வருஷங்கள் பெரியவாளுடன் கூடவே இருந்தும்,

அவருடைய இந்தக் குணம் மாறவேயில்லை. பெரியவா இதை பொருட்படுத்தவேயில& #3021;லை. என்னுடைய அப்பா,

நாசூக்கானவரில்லை. பெரியவாளிடம் அவருக்கு குருட்டு நம்பிக்கை. வேறே யாரும் அவரை அடக்க முடியாது. மடத்தின் பின்

கட்டுக்கு வரும் பார்வையாளர்களிடம் மிகவும் கண்டிப்பாக இருப்பார். ஏதானும் தப்புக் காரியம் நடக்கிறது என்று தெரிந்தால்,

பெரிய பெரிய ‘கை’களிடம் கூட சத்தம் போடுவார். அங்கு வரும் பார்வையாளர்களிடமு& #2990;், மடத்து அதிகாரிகளிடமும்,

அவர் ‘POPULAR’ ஆக இருக்கவில்லை. ஒருமுறை, என் முன்னிலையிலேயே, அவரை மடத்திலிருந்து எப்படி அப்புறப்

படுத்துவது என்று பேச்சு வந்தது! நான் கவலையடைந்து, அப்பாவிடம் அவர் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கூட

சொன்னேன். தனக்குப் பெரியவாளைத் தவிற வேறு யாரைப் பற்றியும் கவலை கிடையாது என்று கூறிவிட்டார்

அடுத்த நாள் பெரியவா என்னை ‘தகப்பன்சாமி’ என்று கூப்பிட்டு விட்டு. சொன்னார், “வேண்டியிருந்ததுன் னா, நான் ஒன்

அப்பாவோட முன்கோப குணத்தை மாற்றியிருப்பேன். மடத்தோட பின் கட்டுக்கு ஒன்னோட அப்பா மாதிரி ஒரு ஆளு

வேணும். இந்த இடத்தோட செழிப்பை ரெண்டு பேர் பாதுகாத்துண்டு வரா. துரைஸ்வாமி பின் கட்டுக்கும் மேலூர் ராமச்சந்த்ரன்

முன் கட்டுக்கும் காவல். அவாதான் என்னோட ‘BULLDOGS’. நான் இங்கே இருக்கற வரையிலும் யாரும் அவாளை

மடத்தை விட்டுப் போகச்சொல்லமுடியாத& #3009;.”

என் அப்பாவிடம் எனக்கிருந்த மதிப்பு, மரியாதை, பல மடங்குகளாக உயர்ந்தன. மேலூர் ராமச்சந்த்ரன் மாமா, நன்கு படித்த

மேதாவி. சந்த்ரமௌளீஸ்வரர் சன்னிதிக்கு அவர்தான் பொறுப்பாளர். பெரியவா பூஜை செய்யும்போது, அவர்தான் உதவிக்

காரியங்களை செய்வார். எல்லோரும் அவரைக் கண்டு அஞ்சினார்கள். அவர் வார்த்தைகளை mince பண்ணவே மாட்டார்.

சில சமயம், பெரியவாளே அவரைக் கண்டு பயந்தார் என்று எனக்குத் தோன்றியதுண்டு. சந்த்ரமௌளீஸ்வரருக& #3021;கு

அவர்தான் COMMANDER—IN—CHIEF! அத்தனை கரடு முரடான ஆளான அவருக்கு, என்னிடம் ஒரு soft corner’!

ஒவ்வொரு முறையும் பெரியவாளிடம் சொல்லிக்கொண்டு கிளம்பும்போதும், அவரிடமும் சென்று விடை கேட்பேன்.

ஒவ்வொரு முறையும் அவர், “ஒன் ஒடம்பைப் பாத்துக்கோ ! நன்னாப் படி” என்பார்!.

அப்பாவும் அம்மாவும் எங்களுடன் வசிக்கும் பாக்யம் எங்களுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி தந்தது. அச்சமயம், கலாசாலைக்கு

அருகிலிருந்த அண்ணாமலை நகருக்கு வீடு மாறினோம். மிகவும் மன அமைதியுடன் வாழ்ந்தோம்.

1966 பின் பாகத்தில் என்னுடைய மேல் படிப்புக்கு, கொலம்பியா யுனிவெர்சிடிக்கு விண்ணப்பித்தேன் Travel Grant க்காக,

Fulbright Foundation க்கும் விண்ணப்பித்தேன். Fellowship, ஏப்ரல் 1967 லும், Travel Grant ஜூன் 1967 லும்

கிடைத்தது. நான் வேலை செய்த கலாசாலை எனக்கு Study Leave கொடுக்க மறுத்தது. ராஜினாமா செய்ய நான்

தயங்கவில்லை. பெரியவா நாக்பூரில் முகாமிட்டிருந்ததா& #2994;், அவரைப் போய் பார்க்க அவகாசம் இருக்கவில்லை.

அவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன். அவர் எனக்குப் பிரசாதம் அனுப்பித் தந்தார். தபோவனத்தில், ஞானானந்த ஸ்வாமிகளைப்

பார்த்துவிட்டு, 1967 ஆகஸ்ட் 10 ஆம் தேதி, அமெரிக்காவுக்குக் கிளம்பினேன்.

நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன்.

பகுதி——16

1971 இல் கொலம்பியா யுனிவெர்சிடியின் Ph.D பட்டத்தை நியூயார்க் நகரத்தில் பெற்றேன். அப்பொழுது, 1955இல் பாலார் நதிக்கரையில் பெரியவா அளித்த கீதோபதேசம் நினைவுக்கு வந்தது. “எவ்வளவு மேல் படிப்பு படிக்க முடியுமோ, அவ்வளவும் படி” டாக்டரேட் டிகிரீ என்பது, மேல்படிப்பில் ஒரு மைல்கல் என்றுதான் சொல்லலாம். ‘கற்றது கைம்மண்ணளவு, கல்லாதது உலகளவு’ என்ற தமிழ் வாக்குப் பிரகாரம், படிப்புக்கும், அறிவு வளர்ச்சிக்கும் ஒரு எல்லை வரையறுக்க முடியாது. பெரியவா யுனிவெர்சிடியில் நான் ஒரு மாணவனாக இன்னும் தொடர்கிறேன். அங்கே, ஒவ்வொருவரும், முழுமனத்தோடும், ஆர்வமுடனும், பொறுமையுடனும், விடாமுயற்சியுடனும& #3021;, கடின உழைப்புடனும், மற்றவர்களை, உன்னிப்பாக கவனிப்பதுடனும், கேள்வி—பதில் மூலமாகவும், தளர்ச்சியில்லாத நம்பிக்கையுடனும், மௌனத்திலும் தியானத்திலும் தங்களை ‘இழப்பதன்’ மூலமும், உண்மையாகவும், நாணயமாகவும், வினயத்தோடும் இருப்பதன் மூலம், தங்களை மேலே மேலே உயர்த்திக் கொள்ளலாம்.

நியூயார்க்கில் இருந்தபொழுது, ஒழிந்த நேரங்களில், சில பொது சமூக சேவைகளில் ஈடுபட்டேன். அவைகளில் இரண்டு நிகழ்ச்சிகள் பெரியவா கவனத்திற்கு வந்தன. ‘Hindu Students Association of Columbia University என்ற அமைப்பை ஆரம்பித்தேன். இதில், ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் வாரத்தில் ஒருமுறை சந்தித்து, பிரார்த்தனை, தியானம், ஹிந்து மதம், வேதாந்தம் ஆகியவை பற்றிய சொற்பொழிவுகள் ஆகியவைகளை நடத்தினார்கள். துரதிருஷ்டவசமாக, நான் 1972இல் இந்தியாவுக்குத் திரும்பி வந்து சில வருஷங்களில் இந்த அமைப்பு மறைந்து போனது.

நான் நியூயார்க்கில் இருந்த சமயத்தில்தான், அமெரிக்காவிலேயே, முதல் ஹிந்து கோயில் கட்டப்பட்டது. இதற்கு வேண்டிய தொடக்கப்பணிகளை ஆரம்பித்து, விடாமுயற்சியுடன் உழைத்தவர், யுனைடெட் நேஷன்சில் ஆஃஃபீஸராக இருந்த, திரு அழகப்பன் அவர்கள். இதில் என்னுடைய பங்கு என்பது, ராமாயணத்தில் வரும் அணிலினுடையது போலாகும். இந்தக் கோயில் திட்டத்துக்கு, முதலில் விளம்பரம் செய்தது, ஹிந்து ஸ்டூடென்ட்ஸ் அசோசியேஷந்தான். நானும், பெரியவாளுடைய பூர்வாசிரம சஹோதரர் திரு. சாம்பமூர்த்தி சாஸ்திரிகள் மூலமாக, பெரியவாளுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினேன். அதில், திரு அழகப்பனைப் பற்றியும், அவர் எடுத்துள்ள இந்த பெரிய திட்டத்திற்கு பெரியவாளோட ஆசியையும், ஆலோசனையையும் வேண்டியும், எழுதியிருந்தேன். 1970 மேமாதம் 4-ஆம் தேதி எழுதிய அந்தக் கடிதத்தின் நகலைப் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன். அந்த வருஷம் கோடை காலத்தில், அழகப்பன், காஞ்சீபுரம் சென்று, பெரியவாளையும், ஸ்ரீ ஜெயேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகளையும் சந்தித்து, ஆசி பெற்றார். நியூயார்க் திரும்பி வந்ததும், அழகப்பன் என்னிடம் கூறினார், “பெரியவாளை நான் ஒரு புராதனகாலத்து (CONSERVATIVE) சாமியாராக இருப்பார் என்று நினைத்தேன். சந்தித்தபின் அவர் ஒரு சீர்திருத்த சாமியாராக எனக்குத் தோன்றினார். நீங்கள் அந்தக் கடிதம் எழுதியதற்கு மிகவும் நன்றி.”

அப்பொழுது முதல், அழகப்பன் பெரியவாளின் ஒரு பெரிய பக்தராக ஆனார். பெரியவாள் மற்றும் ஸ்ரீ ஜெயேந்திர ஸ்வாமிகள் ஆகியோரின் ஆலோசனைப்படி, அவர் பல மத சம்பந்தமான திட்டங்களை முன் நின்று நடத்தினார். அவர் இப்பொழுது ஓய்வு பெற்று நியூயார்க்கில் வசித்து வருகிறார்.

1972இல் நான் இந்தியாவுக்குத் திரும்பி வந்தேன். ஐந்து வருஷங்களுக்குப்பி& #2985;், நான், என் மனைவி, மற்றும் மகன் குருப்ரசாத் மூவரும் பெரியவாளைத் தரிசிக்கக் காஞ்சீபுரம் சென்றோம். அவர் என்னைப் பார்த்ததில் மிக மகிழ்ச்சியுற்றார் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அமெரிக்காவில் என்னுடைய அனுபவங்களை எல்லாம் விசாரித்தார். அமெரிக்காவைப் பற்றிய அவருடைய விஷயஞானம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. ஜனவரி 1973 இல் என்னுடைய இரண்டாவது மகன் ப்ரபாகர் பிறந்தான். 1974 செப்டெம்பரில், அண்ணாமலை நகரில் என் தந்தை உயிர் நீத்தார். பதின்மூன்றாம் நாள் காரியத்துக்கு, பெரியவா, எனக்கும், என் அண்ணா கணபதிக்குமாக இரண்டு சால்வைகள் அனுப்பியிருந்தார். இரண்டிலும், ‘பகவத் பாத சேவா’ என்று அச்சடிக்கப் பட்டிருந்தது.

1972 க்கும் 1980க்கும் இடையே, வேலைப் பளுவினால் பெரியவாளை சில முறைதான் சந்திக்க முடிந்தது. 1981 முதல், விடாமல், பல வெளிதேசங்களுக்கும& #3021; போக வேண்டியிருந்தது. அம்மா 1982இல் காஞ்சீபுரத்தில் உயிர் நீத்தார்.

1993 ஜனவரி 21—ஆம் தேதி அன்று பெரியவாளைத் தரிசனம் செய்த நிகழ்ச்சியோடு, இந்த என் கதையை முடிக்க விரும்புகிறேன்.

1993 ஜனவரி 18இல் என் மகன் குருப்ரசாத்திற்கு& #2990;், சௌ.வித்யாவிற்கும், திருப்பதியில் நடைபெற்ற திருமணத்திற்குப் பிறகு, நாங்கள் அனைவரும் பெரியவாளின் ஆசீர்வாதம் பெறுவதற்குக் காஞ்சீபுரம் சென்றோம். ஜனவரி 20 ஆம் தேதி வெங்கடேஸ்வரப் பெருமாளுக்குக் கல்யாண உற்சவம் நடத்திய பின், அடுத்த நாள் காலை புறப்பட்டோம். சீக்கிரமே போய்ச்சேர விரும்பினோம். ஆனால், ரூம் சாவிகளைத் தவறி எங்கோ வைத்துவிட்டதால் தாமதமாகி, காலை 9 மணிக்கே புறப்பட முடிந்தது. நாங்கள் பத்து பேர் இருந்ததால் மூன்று டாக்ஸிகளில் சென்றோம். 11 மணிக்குள் காஞ்சீபுரம் அடைய வேண்டும் என ட்ரைவர்களிடம் கூறியிருந்தேன். திருப்பதிக்கும் திருத்தணிக்கும் இடையே, மூன்று ரெயில்வே கேட்டுகள் உள்ளன. முதல் கேட்டை அடையும்பொழுது அது அடைக்கப் பட்டிருந்தது. இதனால் தாமதம் ஆயிற்று. இரண்டாவது கேட்டை அடையும் பொழுது, மணி 10=30. அதுவும் அடைக்கப்பட்டிருந்& #2980;து. அருகில் அமர்ந்திருந்த சம்பந்தி ராஜகோபாலிடம், இன்று பெரியவாளைத் தரிசிக்கும் நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை என்றேன். அப்பொழுது ஒர் ப்ரைவேட் கார், எங்களைக் கடந்து முன்னால், கேட்டுக்கருகில் சென்று நின்றது. அந்த வண்டியின் பின்புறத்துக் கண்ணாடியில், பெரிய கொட்டை எழுத்தில், “சந்த்ரசேகர்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தத& #3009;. ராஜகோபாலிடம் விளையாட்டாக, “ அந்த சந்த்ரசேகர் உதவிக்கு வந்தாலொழிய, கேட் திறக்காது” என்று கூறினேன். அவருக்கு நான் சொன்னதின் அர்த்தம் விளங்கியிருக்காது என்று எண்ணி, விளக்கிக் கூறினேன், “சந்த்ரசேகரேந்த்ர சரஸ்வதி உதவிக்கு வந்தாலொழிய, கேட் திறக்காது, காஞ்சீபுரத்திற்கு நேரத்தில் போய்ச் சேர முடியாது”

வாசகர்கள் நம்புவார்களோ என்னவோ, அந்த சமயத்தில், அந்தக் காரின் டிரைவர், கீழே இறங்கி, கேட்கீப்பரிடம் சென்று பேசிவிட்டுத் திரும்பி வந்து காரில் உட்கார்ந்தார். உடனேயே, கேட் திறக்கப்பட்டது! அந்தக் கார் முன்னே விரைந்து செல்ல, எங்களுடைய மூன்று டாக்சிகளும் அதைப் பின்பற்றி விரைந்து கேட்டைக் கடந்தன எல்லா வண்டிகளும் மூன்றாவது கேட்டை அடைந்தபொழுது, அதுவும் அடைக்கப்பட்டிருந்& #2980;து! நான் ராஜகோபாலிடம் “இங்கேயும் அதே மாதிரி நடக்கணும்” என்று பிரார்த்திப்பதாகச& #3021; சொன்னேன். அதே மாதிரி நடந்தது! கொஞ்ச தூரம் கழித்து, அந்தக்கார் வேறு திசையில் சென்று விட்டது. ராஜகோபாலன், அதில் இருந்தது ஆந்திர மாநிலத்தின் மந்திரியோ, பெரிய ஆஃஃபீஸரோவாக இருக்கவேண்டும் என்று யூகித்தார். நான் அதற்கு, “இது எனக்காகப் பெரியவா செய்த ஒரு ஏற்பாடு!” என்றேன்.

அந்தக் கார் யாருக்கு சொந்தம் என்றோ, இல்லை இது ஒரு தற்செயலாக நடந்த காரியம் என்றோ,, அல்லது ஒரு அற்புதம் என்றோ நான் லக்ஷியம் பண்ணவில்லை. கேட்கீப்பர் செய்தது சரியா என்றும் நான் ஆராயவில்லை.

சரியாக 11=40க்கு காஞ்சி மடத்தை சென்றடைந்தோம். அண்ணா கணபதியும், மன்னியும், அங்கே ஏற்கெனவே வந்து எங்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். பெரியவா தரிசனம் குடுத்து முடிக்கப் போவதால், அங்கே சீக்கிரம் போகவேண்டும் என்று அண்ணா கூறினார். 11==50க்கு பெரியவாளின் முன்பு நின்றுகொண்டு, “ஜய ஜய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர’ என்று ஜபித்துக் கொண்டிருந்தோம். பெரியவாளுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்த எங்கள் நண்பர்கள், எங்களை ஒவ்வொருவராக பெரியவாளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தனர். முதலில் என் சம்பந்திக்கும், பின்னர் கல்யாணத் தம்பதிகளுக்கும், பிறகு மற்றவர்களுக்கும் பெரியவாளிடமிருந்த& #3009; பிரசாதம் கிடைத்தது. சீக்கிரமே, திரை மூடப்பட்டது. பிறகு, ஸ்ரீ சங்கர விஜயேந்திர ஸ்வாமிகளையும், ஜெயேந்திர ஸ்வாமிகளையும் தரிசனம் செய்து அவர்களுடைய ஆசிகளைப் பெற்றோம். மருமான் சந்த்ருவின் வீட்டில் மதிய உணவு உண்டுவிட்டு,, காமாக்ஷி அம்மன் கோவிலுக்குப் போய் விட்டு, அன்று மாலையே சென்னையை அடைந்தோம். அடுத்த நாள் என் இரண்டாவது பையன் பிரபாகருடன் நான் அமெரிக்காவுக்குக் கிளம்பினேன்.

இதுவரை கூறிவந்த பெரியவாளுடனான என் அனுபவங்களில், பெரியவாளை, நான், ‘என்னோட பெரியவா’’, ‘பெரியவா’, ‘கருணாமூர்த்தி’, ‘தெய்வம்’ என்றெல்லாம் குறிப்பிட்டு வந்திருக்கிறேன். தெய்வம் என்ற சொல்லுக்கு அர்த்தம் சொல்லவோ, பெரியவாளே தெய்வம்தான் என்று நிரூபிப்பதற்கோ நான் முயலவில்லை. அது என்னால் முடியுமா? அதை நான் வாசகர்களுக்கே விட்டுவிடுகிறேன். மேக்ஸ்முல்லர் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரைப்பற்றிக& #3021; கூறியது போல், ‘பெரியவா மனிதனும், தெய்வமும் சேர்ந்த ஒரு அற்புதமான கலவை” என்று மட்டும் என்னால் சொல்ல முடியும். என்னைப் பொறுத்த மட்டில், 15 நீண்ட வருஷங்கள் நான் கடவுளுடன் வாழ்ந்தேன் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.

முடிவுற்றது.

——————————————————————————–
மஹாபெரியவாளின் திருவடிகள் சரணம்

இந்த நீண்ட தொடரை பொறுமையாக இதுவரை படித்து வந்த பெரியவாளின் பக்தர்களுக்கெல்லா& #2990;் என் நமஸ்காரங்கள்.

ஆங்கிலத்தில் இருந்த பிரதியிலிருந்து, என்னால் முடிந்த அளவு தமிழில் மொழிபெயெர்த்து எழுதினேன். எங்காவது பிழைகள் இருந்தால், அது என்னுடைய அறிவுக்குறைவுதானே தவிர, மூலத்தில் ஒரு குறையும் இல்லை. அதற்கு மன்னிக்குமாறு வேண்டுகிறேன்.

இந்த வரலாற்றைப் படித்துவிட்டு என்னுள் எழுந்த சில சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன்

திரு. Dr.சுந்தரராமனின் உன்னதமான பாக்யம் ஒருபுறம் இருக்க, இதில் நாம் எல்லோரும் கவனிக்க வேண்டியவை என்னவென்றால், பெரியவாளின் கல்யாணகுணங்கள் எப்படியெல்லாம், எந்த சந்தர்ப்பங்களிலெல& #3021;லாம் தங்களை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு, பக்தர்களை அருள்மழையில் நனைய வைத்திருக்கின்றன என்பதுதான் அது. லக்ஷக்கணக்கான அதிருஷ்டசாலி பக்தர்களில் சுந்தரராமனும் ஒருவர்.

படித்து முடித்தவுடன் என்னுள் ஒரு சொல்லவொண்ணாத ஒரு சோக இழை மனத்தினுள் ஓடியது. சுந்தரராமனே, ஆரம்பத்தில் ஒரு இடத்தில் கூறியுள்ளார், ” வேறு ஒருவனுக்கு, எனக்குக் கிடைத்த இந்த பாக்யம், கிடைத்திருந்தால், பெரியவாளை விட்டுப் பிரியாமல், ஜன்ம சாபல்யம் கிடைக்கும் வழியை நோக்கி சென்றிருப்பான். எனக்கு அதற்குக் கொடுத்துவைக்கவில்லை.

தெய்வத்திடம் மிக நெருங்கிப் பழகிவிட்டு, அதன் அருள் மழையில் குளிரக் குளிர நனைந்துவிட்டு, ஒருநாள் அந்த சன்னிதியை விட்டு, சொல்லாமல் சென்று விடுவதென்றால், அந்த துக்கத்தை என்னால் தாங்க முடியவில்லை. அதுதான் அந்த சோக இழை.

மறுபடியும் எல்லோருக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

ஜய ஜய சங்கர! ஹர ஹர சங்கர!

(Thanks to Kanchi Periva Forum)

My wife and I have met Smt. Radha Ramamurthy at Pudukkottai in the period between 1983 to 1988.She is always smiling and kind. She has visited us along with her family members and presented us with all three Periyava photos in the same frame.We had Dharshan of all three Periyavas at a rice mill camp near Kurnool on a Vijaya Dhasami day and saw Sri Bala Periyava for the first time. We wanted to have a photograph of all three Periyavas and promptly Maami presented us with one.Radha Maami looked the same as of now, but much younger.She used to tell about the various objects which she presented to Maha Periyavaa.Now looking retrospectively,I think that Maami did Karma Yoga by making such objects, remembering Maha Periyava always, chanting His Name always and did Bhakthi Yoga and presented those objects to Him, doing complete SaraNaagathi.Through Maha Periyava, she has got Upadesa to chant Kamakshi’s Name always. Maami has taught us through her Bhakthi that Maha Periyava is the incarnation of God in various forms.Radha Maami, we do Namaskaarams to you and through you to Maha Periyavaa. We are blessed to know you even briefly.We are hugely benefitted by this video. Thanks a lot to Mahesh for uploading this.
Courtesy: Mahaperiyavaa.wordpress.com

Sage of Kanchi

Smt Radha(78 years) maami recalls her unforgettable moments with Mahaperiyava.

Highlights:

  • Mahaperiyava as Pillaiyar, chandramouliswarar,Kamakshi, Mahavishnu…
  • ‘விளாம்பழ bikshai’
  • Pudhukottai Smt Jaana’s devotion
  • ” Who discovered electricity and when? ” – Mahaperiyava’s ஹாஸ்யம்
  • ஜீயருக்கு விசிறி

View original post